BÖLÜM 2- Aynı Takım

*diğer bölümler de var, hepsini tek güne yığdım ;)*

Ders çıkışında sınıfta yalnız kalmıştık.

Bahar Öğretmen'in verdiği proje dosyası önümde duruyordu. Kuralları en az üç kere okumuştum ama hâlâ ne yapacağımız hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Ege karşımdaki sandalyeye oturup kalemini masaya bıraktı.

"Başlayalım mı?"

"Başlayalım."

"Ne yapacağız?"

"Onu bulmaya çalışıyoruz zaten."

"Harika."

"Ne harika?"

"Takım arkadaşım daha ilk dakikada ne yapacağını bilmiyor."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Takım arkadaşım da daha ilk dakikada sinirimi bozmaya başladı."

"İyi gidiyoruz."

Gözlerimi devirdim ve önüme bir kağıt çektim.

"Tamam. Önce bir problem bulalım."

Ege başını salladı.

"Çevre?"

"Çok genel."

"Teknoloji?"

"Problem değil."

"Eğitim?"

"Yine çok genel."

Bir süre sessiz kaldık.

Ben kağıda birkaç başlık yazarken Ege kalemini parmaklarının arasında çeviriyordu.

Sonra birden durdu.

"Okul güvenliği."

Kalemimi bıraktım.

"Nasıl yani?"

"Okullarda güvenlikle ilgili bazı sorunlar var. Özellikle acil durumlarda öğrencilerin ve öğretmenlerin ne yapacağını bilmemesi gibi."

Düşündüm.

"Mesela?"

"Yangın, deprem..."

Bir an durdu.

"Silahlı saldırı gibi durumlar."

Sınıfta bir anda sessizlik oluşmuş gibi hissettim.

Kağıda baktım.

"Bu..."

"Evet."

"Oldukça ciddi."

"Evet. O yüzden üzerinde çalışmaya değer olabilir."

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Böyle bir konu seçmek istememin nedeni korkutucu olması değildi. Tam tersine, böyle bir şeyin yaşanmasını önlemeye veya insanların daha güvende olmasına yardımcı olacak bir proje yapma fikri ilgimi çekmişti.

"Ne yapabiliriz?" diye sordum.

Ege sandalyesini biraz yaklaştırıp kağıda baktı.

"Mesela acil durumda okul yönetimine hızlıca bilgi gönderen bir sistem."

"Alarm gibi mi?"

"Hayır. Daha kapsamlı."

Kalemi aldı ve kağıda birkaç kutu çizdi.

"Okulun farklı bölümlerinde güvenlik sensörleri olduğunu düşün. Şüpheli bir durum olduğunda sistem bunu algılıyor ve yetkililere haber veriyor."

"Yanlış alarm olursa?"

Ege durdu.

"Onu da çözmemiz gerekir."

"Yani sadece bir sensör koyup 'tamamdır' diyemeyiz."

"Zaten öyle demedim."

"Ben sadece söylüyorum."

"Her şeye itiraz etmek zorunda mısın?"

"Her şeye değil."

"Çoğuna."

"Çünkü çoğu fikrin eksik."

Ege bana baktı.

"Senin fikirlerin de mükemmel değil."

"Biliyorum."

Bu cevabı beklemiyor gibiydi.

"En azından eksiklerini düzeltmeye çalışıyorum."

Ege birkaç saniye sustu.

Sonra tekrar kağıda döndü.

"Tamam. O zaman sistemi birlikte geliştirelim."

"Olur."

Ama bu, anlaşmaya başladığımız anlamına gelmiyordu.

Sadece aynı projede çalışıyorduk.

Hem de mecburen.

Yaklaşık yarım saat boyunca fikirlerimizi yazdık.

Bir sistemin acil durumlarda okul yönetimine haber vermesi.

Öğrencilerin güvenli bölgelere yönlendirilmesi.

Acil durumlarda iletişimin daha hızlı sağlanması.

Okul çalışanlarının düzenli güvenlik eğitimi alması.

Her fikirde birimiz diğerinin eksik bıraktığı noktayı buluyordu.

Bazen tartışıyorduk.

Bazen aynı anda konuşuyorduk.

Bazen de sadece birbirimize bakıp gözlerimizi deviriyorduk.

Ama en azından bir şey ortaya çıkmaya başlamıştı.

Ege son olarak kağıdın en üstüne proje için geçici bir isim yazdı:

SAFE SCHOOL

Kaşlarımı kaldırdım.

"İngilizce mi?"

"Şimdilik."

"Biraz basit."

"Sen daha iyisini bul."

Kalemi aldım.

Bir süre düşündüm.

"Okul Kalkanı?"

Ege yüzünü buruşturdu.

"Hayır."

"Niye?"

"Biraz çizgi film adı gibi."

"Sen bul o zaman."

Kalemi bana geri verdi.

"Şimdilik böyle kalsın."

"Tamam."

Dosyayı kapattım.

"Yarın devam ederiz."

Ege de eşyalarını toplamaya başladı.

Kapıya doğru yürürken arkasını döndü.

"Defne."

"Ne?"

"Bugünkü fikirlerin... fena değildi."

Şaşırdım.

Ama hemen toparlandım.

"Seninkiler de."

"Teşekkür ederim."

"Yanlış anlama."

"Sen de."

Kapıdan çıkıp gitti.

Ben birkaç saniye arkasından baktım.

Sonra kendi kendime söylendim.

"Bir de bununla aylarca çalışacağım."

Çantamı alıp sınıftan çıktım.

Henüz bilmiyordum ama o gün seçtiğimiz proje, sadece bir yarışma projesi olarak kalmayacaktı.

Ve Ege Demir'le aynı takımda olmak...

Tahmin ettiğimden çok daha zor olacaktı.