KARŞI KALDIRIM🍂

Sabah gözlerimi açtığımda birkaç saniye nerede olduğumu hatırlayamadım.

Tavan.

Perdelerin arasından içeri sızan güneş.

Pencereden gelen kuş sesleri...

Sonra her şey bir anda aklıma geldi.

Ayvalık.

Yeni dükkânım.

Pembe tabela.

Ve karşı kaldırımda duran Baran Acar.

Yorganı üzerimden atıp yataktan kalktım.

"Daha ilk günden başıma bela oldun."

Bunu kendi kendime söylerken neden gülümsediğimi ise bilmiyordum.

Yataktan kalkıp yatağımı toparlayıp hızlı adımlarla banyoya geçtim.Elimi yüzümü yıkayıp odama geri geçtim.

Bugün dükkanda ikinci günümdü. Daha yapılacak çok işler vardı.

Dükkana çalışan bile aramaya başlamam gerekiyordu. Dolabımı açtım, beyaz bir kot şort ile pembe bir askılı crop aldım ve giyindim.
Saçlarımı ensemde bir topuz yaptım. Çok uğraşmak istemedim. Makyaj masama oturdum, göz altlarımı kapatıcıyla kapatıp kirpiklerime maskara uyguladım. Dudağıma parlatıcı sürüp odadan çıktım.

Aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Masanın üzerinde sıcak ekmek, peynir, zeytin, menemen ve çay vardı.

"Günaydın."

"Günaydın kızım."

Annem bana baktı.

"İyi uyudun mu?"

"Fazlasıyla."

Babam gazetesini masanın üzerine bırakıp bana baktı.

"Bugün dükkâna mı gideceksin?"

"Evet. Temizlik yapılacak, duvarlara bakacağım. Sonra aynalar ve mobilyalar gelecek."

Babam başını salladı.

"Yavaş yavaş yap. Her şeyi aynı anda bitirmek zorunda değilsin."

"Biliyorum baba."

Annem çayı önüme koydu.

"Ben de seninle geleyim mi?"

"Yok anne. Sen evde kal. Ben hallederim."

Annem kaşlarını kaldırdı.

"Tek başına mı?"

"Anne, güzellik salonu açıyorum. Ev değil."

Babam gülerek araya girdi.

"Bırak gitsin Aylin. Kız kendi işini kuruyor."

Annem bana baktı.

"Tamam. Ama öğlen yemek yemeyi unutma canım."

Gülümsedim.

"Unutmam anne."

────────

Mahalleye geldiğimde güneş çoktan yükselmişti.

Ayvalık sabahları başka güzel oluyordu.

Taş evlerin duvarlarına vuran güneş, sokakları sıcak bir sarıya boyuyordu. Balkonlardan sarkan sardunyalar hafif rüzgârla hareket ediyor, uzaktan denizin kokusu geliyordu.

Dükkânın önünde durduğumda ilk fark ettiğim şey Sibel'in çiçekçi dükkânından gelen renkli görüntü oldu.

Sibel beni görünce elindeki çiçekleri bıraktı.

"Alina!"

"Günaydın Sibel Abla."

Yanıma geldi ve bana sarıldı.

"Dün seni gördüm ama yanına gelemedim. Dükkâna girmiştin."

"Evet, biraz bakındım."

"Bakınmak mı? Kızım burayı baştan yaratacaksın."

Gülerek dükkâna baktım.

"Umarım."

Sibel elindeki küçük saksıyı bana uzattı.

"Bunu senin için aldım."

Şaşkınlıkla saksıya baktım.

İçinde küçük beyaz çiçekler vardı.

"Sibel Abla, gerek yoktu."

"Olur mu? İlk dükkânın. Bereket getirsin."

Çiçeği ellerimin arasına aldım.

"Çok güzel."

"Salonuna koyarsın."

Tam teşekkür edecekken arkamdan bir ses geldi.

"Bence pembe tabelanın yanına koy."

Döndüm.

Baran.

Elinde iki kahve vardı.

"Sen sabahları herkesi mi dinliyorsun?"

"Hayır. Sadece senin sesin biraz fazla çıkıyor."

"Benim sesim mi?"

"Evet."

Baran kahvelerden birini bana uzattı.

"Al."

Kahveye baktım.

"Bu ne?"

"Kahve."

"Onu biliyorum."

"Güzel. O zaman sorun yok."

Kahveyi almadım.

"Ben senden kahve istemedim."

"İstemedin."

"E o zaman?"

"Dün yeni dükkân açtığını öğrendim. Mahalleye hoş geldin kahvesi."

İstemeden gülümsedim.

"Teşekkür ederim."

Kahveyi aldım.

Baran karşı kaldırıma doğru yürürken arkasından baktım.

Tam o sırada bir araba kornası duyuldu.

Sokağın başından Aslan geldi.

"Baran!"

Baran arkasını döndü.

Aslan yanımıza geldi ve önce bana, sonra Baran'a baktı.

"Demek meşhur Alina sensin."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Meşhur mu?"

Baran araya girdi.

"Aslan."

"Ne var?"

"Sus."

Aslan güldü.

"Ben bir şey demedim."

Sonra bana elini uzattı.

"Aslan Özer. Bunun çocukluktan beri baş belası."

"Ben Alina."

"Biliyorum."

Baran ona ters ters baktı.

Aslan kahkaha attı.

"Tamam, tamam. Galerideyim."

Baran'la birlikte karşıya geçtiler.

Ben ise elimdeki kahveyle dükkânın önünde kaldım.

Daha ikinci günden mahallede herkes birbirini tanıyor gibiydi.

────────

Öğlene doğru en yakın arkadaşım, sırdaşım ,bitanem Aslıhan geldi.Onu çok özlemiştim.Üç yıl önce Ankaraya okumaya gittiğimden beri onu hiç görmemiştim.Her gün konuştuğumuz için yokluğunu aratmamıştı sağolsun.Dün akşam dükkana gelip işlere yardım edeceğini söylemişti.

Elinde büyük bir poşet vardı.

"Alina!"

Sokağın başından bana doğru koştu.

"Sonunda!"

Sarılırken neredeyse elimdeki kahveyi döküyordum.

" Çok özlemişim seni Aslı ya."

"Asıl ben seni özledim canım."

Yanağıma uzun bir öpücük bıraktıktan sonra ayrıldık birbirimizden.

Aslıhan poşeti yere bıraktı.

"Ne getirdim tahmin et."

"Ne?"

"Yemek."

"Annem mi gönderdi?"

"Hayır. Ben."

"Sen yemek mi yaptın?"

"Hayır, söyledim."

"Biliyordum."

Dükkânın içine geçtik.

Aslıhan etrafına bakıp gözlerini büyüttü.

"Burası gerçekten güzel olacak."

"Daha hiçbir şey yok."

"Senin hayalinde var."

Bir an sustum.

Duvarlara baktım.

Daha boya bile yapılmamıştı.

Ama birkaç hafta sonra burada aynalar olacak, raflarda ürünler duracak, müşteriler bekleme koltuklarında oturacaktı.

Kapının üzerinde de pembe bir tabela...

Aslıhan koluma girdi.

"Başaracaksın."

O an gerçekten inanmak istedim.

────────

Akşamüstü dükkândan çıktığımda sokak eskisinden daha kalabalıktı.

Necla Kaya balkonunda oturuyordu.Mahallemizin tatlı teyzesi.

Beni görünce elini kaldırdı.

"Alina kızım!"

Başımı kaldırdım.

"Efendim Necla Teyze?"

"Akşam bize gel. Çay yapacağım."

"Olur."

"Anneni de getir."

"Tamam."

Necla Teyze başını sallayıp tekrar yerine oturdu.

Tam yürümeye başlayacaktım ki karşı kaldırımdan Baran'ın sesi geldi.

"Bugün kaç kere karşıya baktın?"

Durup ona baktım.

"Ne?"

Galerinin kapısında durmuş, kollarını göğsünde birleştirmişti.

"Hiç."

"Ben saydım."

"Senin başka işin yok mu?"

"Var."

"Ne?"

Gülümsedi.

"Seninle uğraşmak."

Gözlerimi devirdim.

"Çok komiksin."

"Biliyorum."

Arkasını dönüp galeriye girdi.

Ben ise olduğum yerde kalıp istemsizce gülümsedim.

Bu mahallede daha ikinci günümdü.

Ve nedense şimdiden karşı kaldırım bana eskisi kadar yabancı gelmiyordu.

Belki de Ayvalık'a dönmek sandığım kadar büyük bir hata değildi.

Belki de bazı başlangıçlar...

İnsan hiç beklemediği yerde yapılırdı.

Watpadd;esilosh
Tiktok;eesiloshh

✨Merhabaalaarrr. Yeni bölümü nasıl buldunuz? Tiktok hesabıma destek olursanız sevinirim. Yorumlarınızı eksik etmeyin lütfen.Diğerki bölümde görüşmek dileğiyle hoşçakalın.💕🙏🏻