Yakından uzağa

Eski duvar tamamen açıldığında ve herşeyin yerli yerine geldiğini gösteren bir duvar sesi geldiğinde başımı kaldırıp baktım. İlk gördüğümde aynı ormanın devamı olduğunu düşünmüştüm. Fakat ileriye doğru baktığımda gördüğüm şey beni gerçekten şaşırttı. Kapının ardında taşlardan yapılmış uzun bir yol vardı. Yol ormanı ikiye ayırıyor gibiydi ve iki tarafta da düzenli bir şekilde sıralanmış ağaçlar vardı. Beni en çok şaşırtan şey ellerinde sepet taşıyan küçük, pembe ve oldukça şeker minik kanatları olan kedimsi canlılardı. Bu canlılar ellerinde sepetlerle ağaçtaki yaprakları topluyorlardı! Kraliçe ve köpekleri oldukça sakin bir şekilde taş yoldan ilerlemeye başladılar. Tylor bana ve Zayne alaycı bir bakış attıktan sonra geri geri yürüyerek kraliçeyi takip etti. Zayne baktığımda onun da ormanın bu kısmına ilk defa geldiği anlaşılıyordu. Benim aksime o oldukça tiksinmiş duruyordu. Ben ise ormanın korkunç ve gergin havasından sonra bu tatlı varlıkların olduğu düzenli köye bayılmıştım. Taş yolda hayranlıkla yürürken omuzuma bu canlılardan biri çarptı. korkarak geri çekildim. Kafamı eğip yere baktığımda bana çarpan varlığın elindeki sepeti düşürüp tüm yapraklarının etrafa saçıldığını gördüm. Buna sebep olduğum için üzülerek yere eğildim. Yaprakları elimle toplamaya çalıştım. Oldukça garip olan eylemim bana yıllar önce Emilyle birlikte daha 13 yaşındayken yerlerden dökülmüş ve sararmış yaprakları toplayıp havaya attığımız zamanı hatırlattı. Emily her mevsimi severdi. Özellikle sonbahar mevsimine olan özel bir ilgisi vardı. Artık onun olmaması kalbimde ona ayrılan kısmın boşluğunu bana hissettiriyordu. Oysaki o yeniden en sevdiği mevsimde en sevdiği hayvanı sevmeyi hak ediyordu. Ölüm güneşin doğması gibiydi. Her zaman var olmuş ve olacak bir şeydi. Kaçınılmazdı. Ölüm geceyi çok seven birinin sabah olmasını istememesi gibiydi. Ama Emily sabahı, Güneşi ve ışıkları çok severdi. Kalbi bir cennet bahçesi gibi geniş ve güzeldi. O her zaman en güzel düşüncelere sahip olurdu. Sürekli endişeli olmasına rağmen. Yaprakları toplamaya devam ederken tiz bir ciyaklama sesi beni böldü. Kafamı kaldırıp ona baktım, kedimsi varlık oldukça gergin gözüküyordu. ince ve tiz sesiyle ciyaklayarak etrafta dört dönüyordu. En son önümde durduğu zaman ona yakından dikkatle baktım. Pembe kısa tüyleri boncuğa benzeyen koyu pembe gözleri ve beyaz minik ince kanatları!! O gerçekten çok sevimliydi. Ayrıca kedi kulakları ve tavşan kuyruğu mu!? Bir tür mutasyona veya meleze benziyordu. Gergin hayvancık o kadar hareket etmişti ki yorgun düşmüştü. çok yorulmuş olacak ki nefesi tükenmişti. dayanamayıp minik canlıyı ellerime aldım ve yüz hizzamla eşit seviyeye getirdim. bana bakıp "özür dilerim hanımefendi yardım etmenize gerek yoktu. Wik!" Dedi endişeli bir sesle. Şaşırdım çünkü bu tatlı canlıların konuşabileceğini düşünmemiştim. Elimle yanağını okşayınca kısa pembe tüylerinin yumuşacık olduğunu fark ettim. bir peluş oyuncak gibiydi! Onu sevmemden hoşlanmış olacak ki başını elime tıpkı bir yavru kedi edasıyla sürtüyordu. yere çömelmiş şekilde o kediciği severken başımda birinin dikildiğini hemen önümdeki ayaktan anladım. Beyaz bir terlikle aynı zamanda pembe ve beyaz çizgili uzun bir çorap giyiyordu. Kafamı kaldırıp baktığımda genç bir kız gördüm. Ellerini arkada birleştirilmiş gülümseyerek bana bakıyordu. Uzun pembe saçları vardı ve bana pamuk şekeri andırıyorlardı çünkü biraz kabarıktı. Gözlerini direkt baktığımda büyülenmiş hissettim. Masmavi gözleri vardı. Aslında maviden çok su yeşiline benziyordu. Yine de gözleri tıpkı Taylorunkiler gibi parlıyordu. Yinede bu gözler Taylorun ürkütücü, gizemli, gerici, iğrenç, korkutucu, alaycı ve azda olsa havalı gözleri gibi değillerdi! Çömeldiğim yerden kalkarak doğrudan kıza baktım. Ayağımın dibinden gelen "wikwikwik" sesleri dikkatimi dağıtmıştı ve aşağı baktığımda o tatlı canlının bütün yaprakları çoktan sepete koyup havalandığını gördüm. Karşımdaki kız kikirdeyerek yüzüme baktı. "O canlılara burdaMisty denir. Onlar kraliçenin halkıdır." Dedi neşeli bir sesle. Sonra hasat eden bir kaçMistyi göstererek " Onlar yaz ormanının kuruluşunda rol oynayan canlılardır. Görünüşleri belli olmadan önce tamamen beyaz kürelerdi. Kraliçe kazandığında onlar tamamen kraliçeye göre şekil aldılar ve bu ormanın bu köyünde yaşıyorlar." hayatım boyunca görmeyi beklemediğim bir canlıyı karşımda görüyordum ve buradaki insanlar bunu hiç garipsemiyordu. Aslında kendim de bunu pek garipsememiştim. Ormanda yabancı bir adamla karşılaştığımda, gizemli kanatlara sahip olduğumda, kim olduğu belirsiz bir kadın benimle konuşup bir anda ortadan kaybolduğunda, köpek adamlara, garip küçük canlılara, kraliçelere, ormana, Izabel ve Emilye! Bu bir kaç gün içinde yaşadıklarım şimdi düşününce oldukça sıradışıydı. Normal bir insanın bu kadar garipliklere bünyesi kaldırmazdı. Peki beni onlardan ayıran neydi? Neden bu orman bana bu kadar tanıdık geliyordu? Peki neden ben bu ormana bu kadar tanıdık geliyordum?
Ormandaki herkes beni tanıyor gibiydi. Sanki içimde bir yerde bu ormana dair bir şey taşıyordum. Bu konu hakkında çok düşündüğümü ve hiç yeri ve zamanı olmadığını fark ettim. Düşüncelerimden sıyrıldığımda karşımda duran kızın bana şaşkın şaşkın baktığını fark edince toparlandım ve elimi uzattım. "Merhaba ben-" duraksadım. Kendini tanıtmak istiyordum ama ben, kimdim ki? Annem ve arkadaşlarım bana her zaman Rosie demişlerdi. Ama ben Rosie değildim. O halde ben Nola mıydım? Peki bu ismi neden kullanmadım. Kimdim ben? Elimi uzatmış ve cümleyi yarıda bırakmış halimi gören pembe saçlı kız afalladı ve elimi tutup gülümsedi "HoşgeldinNola! Ben Caelyn! Diğer herkes gibi bu kişi de ismimi biliyordu. Artık şaşıramıyordum bile. Ona sormaya cesaretim yoktu. Herhangi bir şeyi sorgularsam herşey alt üst olacak ve herkes bambaşka davranacak gibiydi. Sorun etmeden gülümsedim ve Zaynin yanında yerimi aldım. Yürümeye başladığımızda hayatımda gördüğüm en şirin köy halkının yanından geçerek büyük bir binanın yanına geldik. Kocaman bir saray gibiydi. İçeri girerken kapının önünde iki tane Misty vardı. Sanırım bunlar kapıyı gözlüyorlardı. Yavaşça herkes içeri girdi. Zayn olaya kendini kaptırmış olacaktı ki lafını esirgemeden ağzına gelen her soruyu soruyordu. Büyük, kırmızı kapının eşiğinden geçmek Üzereyken Kai'nin adımı seslenmesi beni durdurdu. Arkamı döndüğümde hemen arkamda duygulu bir ifadeyle bana bakıyordu. Yanıma yaklaştı ve hiç beklemediğim bir şekilde iki eliyle tek elimi kavradı. Bakışlarımı ellerimizden yüzüne çevirdiğimde bir şey söylemek istiyor gibiydi. Ona müsade ettim ve hiç konuşmadan yüzüne baktım. "Nola, neden geri geldin Bilmiyorum Herkes, herşey seni uyardı ama sen, sen geri döndün neyden bahsettiğini anlamadım. Elimi tutan elini geriye çekti ve yüzüme yaklaştı "Eğer yaptığın bu şeyler yüzünden Ivana zarar gelirse seni öldürürüm. Onu öldürmesi gereken kişi benim. Ve neden hiçbir şeyi hatırlamıyorsun bilmiyorum ama davranışların insanlara zarar veriyor." Gitmek için yeltendi fakat bir saniye duraksadı ve yeniden yanıma yanaştı. Karşıma geçip dolmuş gözleriyle elimi yeniden tuttu ve bu sefer gerçekten korkmuştum. Elimi tuttuğunda eğilmesini hiç beklemiyordum. Başını aşağı eğdi ve gerçekten beklemediğim şekilde "özür dilerim. Kaba oldum." Dedi sanki yaptığı kötü bir davranışı telafi etmeye çalışır gibi. Elimi bir kraliçe edasıyla tutması kendimi yüksek hissetmeme sebep oluyordu. Buna rağmen elimi çektim ve oda aynı anda başını kaldırdı, "Dediklerimi unutun lütfen. Umarım hayatta kalmaya devam edersiniz." Dedi ve yanımdan geçip gitti. Şok içinde olduğum yerde kalakalmıştım. Yanımdan bir anda "Wik" sesi geldi. Ani gelen bu ses beni korkuttuğu için geriye doğru kaçtım. Bu sesi çıkaran şey Mistylerden biriydi. Yanıma yaklaşarak "O her zaman böyledir, Wik! Sadece çok endişeli biri! Wik" onun beni sakinleştirme çabası hoşuma gitmişti ve istemsiz bir şekilde rahat hissetmeye başlamıştım. Elimle yumuşak tüylerini okşadıktan sonra kapıdan içeriye doğru ilerledim. Kapının hemen ardında boş bir lobi vardı. Pek boş sayılmazdı. Kırmızı uzun bir halı vardı ve halının uçları altın sarısıydı. Kapının yanında iki tane beyaz uzun kolon vardı. Bina oldukça uzundu ve tavanda aşağı doğru sarkan şık bir avize vardı ve loş ışık ayrı bir hava katıyordu. İçeri tamamen girdiğimde binanın çok katlı olduğunu fark ettim. Girişteki yuvarlak alandan az ötede bir kaç kolon yan yana ortadaki yuvarlağı kaplayacak şekilde dizilmişti. Üst katlar buradan gözüküyordu. Gözlerimi etrafta gezdirdiğimde ilerideki merdivende duran kraliçeyi fark ettim ve hızlı adımlarla onlara yanaştım. Uzun merdivenden yukarı çıktık ve son kata geldiğimizde kalbimin ağrısını hissedebiliyordum. Elimi hafifçe kaldırıp hızlı nefeslerin arasında konuşmaya başladım. "Igh, yavaş olun lütfen! Ah gerçekten yoruldum. Ben kalp hastasıyım! Biliyor musunuz bilmiyorum ama ölmek üzereyim!" Sora bu sefer gerçekten şaşkın gözüküyordu. Elini hafifçe ağzına götürerek "ama Viona-" konuşmak üzereyken nefesi yarıda kesildi. Şaşkınlıkla gözlerini tuttu ve hızlı hızlı nefes almaya başladı. Aman tanrım! Gözleri! Gözlerinden kanlar geliyordu! Elini bir anda karnına götürdüğünde bedenini ayaklarının üzerinde tutamadı ve tüm bedenini bıraktı. Yere sert bir şekilde düştüğünde nefes almakta zorlanıyor gibiydi. Herkes çok endişeliydi. Bilmediğim bir nedenden ötürü son katta halktan kimse yoktu. Sanırım sadece soylular için olan bir kattı. Ivan gergin bir şekilde hırlıyordu. Caelyn, Ivani ve Zayni sakin tutmaya çalışıyordu ama çokta başarılı olduğu söylenemezdi. Arkamda duran Kainin omzumu tutması ile irkildim.

Omzumdan tutup hafifçe ittirdi ilerlemeye devam etti. En son yerde iki büklüm acı içinde yatan kraliçenin bedenine yaklaştığında herkes duraksadı. Kai yavaşça oturup Soranın acı çeken bedenine sıkıca sarıldı. Kollarını o kadar sıkı sarmıştı ki bedenini parçalamak istediğini düşündüm. Zayn korkuyla bağırmaya başladı. "NE YAPTIĞINI SANIYORSUN! KRALİÇEYİ ÖLDÜRECEKSİN BUNUN SIRASI DEĞİL" diye bağırıyordu ve bu ses kulaklarıma acı veriyordu. Bu kadar endişe kalbime fazlaydı. Herkes yardımcı olmaya çalışıyordu. Ben ise hiçbirşey yapamıyordum. Kalbimi tutuyordum ve ağlamak üzereydim. Benim gibi işe yaramaz bir kızın neden burada olduğunu sorguladım. O anda fark ettim ki endişeli insanların arasında eksik biri vardı. Tylor denen adamı göremedim. O anda beynimden vurulmuş gibi hissettim. Kalbime bir ağrı girdi. Bir hançer gibiydi. Kalbimi delip öldürmek yerine acı çektiren bir kanama gibiydi. Bunu o yapmıştı. Bunu Tylor yapmıştı! Sora konuşurken Tylorun gözlerinin parladığını görmüştüm! Bunu bilerek yapmıştı! Sorayı susturmak istiyordu! Bu stres gerçekten beni öldürmeye yetecek seviyedeydi. Bayılacak gibi hissediyordum. O sırada Soraya sarılan Kaiyi geri çekmek için hamle yapan Zaynin kolunu biri tuttu. Bu İvandı.

Kai'ye dokunmasını engelledi ve sert bir şekilde Zayni kolundan tutup geriye doğru fırlattı. Duvara çarpan Zaynin ağzından kan geliyordu. Aynı zamanda sert hamlenin etkisiyle duvar kırılmıştı.

Ivan sinirle ona bakarak "Ona dokunmaya kalkma aptal." Dedi ardından arkasını Zayne dönerek *ayrıca o kraliçeyi kurtarıyor yerinde olsaydım kendimi kollardım" diye mırıldandı. Düşünmeye bile vakit tanımadan kraliçenin acı dolu çığlığı ile kulaklarımı ani bir şekilde kapadım.çığlığın ardından beyaz ve pürüzsüz olan duvarlar delindi. Duvarların içinden kalın ve büyük dikenli sarmaşıklar çıkmaya başladı. Hareket etmeme bile vakit kalmamıştı.

Tam üzerine doğru gelen dev dikenli sarmaşığı görünce kalbim duruyor gibi hissettim. Tam o anda yerimde kalakalmışken sırtımda bir sıcaklık hissettim. Arkamı dönmek istedim. ama yapamadım. Başımı eğdim. Bu oydu. Tylor arkamdaydı, Göğsünü sırtına dayadı ve eliyle karnımı sararak beni aşağı doğru çekti. Ardından yerde bir saniyeden fazla kalmadan çömelerek ilerlemeye başladı. Elini uzattı ve elimi tuttu. Başımızı eğerek havada başıboş sallanan sarmaşıklardan uzak bir yere ilerlemeye çalışıyorduk. Arkama dönüp baktığımda tam ortada elinde mızrak tutan birini gördüm. Bu kişi Caelyn'dı! O kısa bir üst giyiyordu ve karnı açıktaydı. Sarı hırkasını beline bağlamıştı ve lacivert kot bir pantolon giyiyordu. Elinde mızrakla bir nevi savaşçıları andırıyordu. Gülümseyerek "sakin olun çocuklar Kai ve ben birlikte herşeyi çözeceğiz" gözlerimi Kal'ye çevirdiğimde bir nevi bir şok daha yaşadım. Ellerinden ve vücudundan yeşil bir enerji yayıyor gibiydi. Yavaşça kapalı gözlerinden birini açıp köpek dişlerini göstererek sırıttı ve tek elini yumruk yapıp kaldırarak onu destekledi.

Düşündüğümde Kai genellikle hiç konuşmamıştı. Onun sesini konuştuğunda net bir şekilde duyabiliyordum. Hatta sesindeki pozitif enerji beni sakinleştirirdi fakat genelde pasif durumda olurdu. Ya Ivanı Sakinleştirdi -bu konuda gerçekten ustaydı- yadaİvana saldırıyordu. Onun gerçekten büyük bir rolü olduğunu öğrenmek beni şaşırtmıştı. En sonunda sarmaşıkların bizi fark edemeyeceği bir koridora gelmiştik. Tylor duvara yaslanıp kraliçeyi izliyordu. Bende ne yaptığını anlamadığım için hemen arkasına geçtim. Ah Tanrım! Nasıl unutmuş olabilirdim! Bütün bunlara o sebep olmuştu! İşte bu sefer gerçekten sinirli hissediyordum. Elimle önümdeki adamın omzuna nazikçe dokundum. Yavaş hareketlerle arkasını dönüp yüzüme baktı. Kafamı kaldırıp suratına baktığımda aynı şekilde bana bakıyordu. Elimi yavaşça kaldırdım ve bembeyaz tenine, yanağını ortasına sert bir yumruk attım. Sendeledi ve birkaç adım geriye gitti. Eliyle yanağına dokunma zahmetinde bile bulunmadan direkt yüzüme sertçe baktı "Ah gerçekten. O kadar ters bir yüz ifadesiyle vuruyorsun ki ne ne yapacağını kestiremiyorum" dedi boğuk bir sesle. "Gerçekten hiç değişmemişsin. Bir insanın yüzüne vururken yüzüne hiçbir duyguyu yansıtmaz mısın sen" diye mırıldandı arkasını dönerken. Sinirden dediği şeyleri algılamada güçlük çekiyordum. Eliyle saçlarını geriye doğru itti ve zar zor duyabildiğim bir şekilde "özür dilerim dostum diye fısıldadı. Bunu onun yaptığını biliyordum! Buna emindim! Gözlerini kapatıp yeniden açtığında ağzını tuttu ve bana göz attıktan sonra arkasını döndü. Bir şeyi görmemi istemiyor gibiydi.

Uzun süre sonra kulaklarımı delen çığlık sesi susmuştu. Gözlerimi kraliçeye çevirdiğimde gerçekten çığlık atmadığını ve sarmaşıkların da durduğunu gördüm. Kainin kollarının arasındaydı. Başını geriye doğru uzatmıştı ve öylece yatıyordu. Büyük bir sessizlik olmuştu. Duyduğum tek ses benim nefes alış verişimdi. İvan garip bir yüz ifadesiyle bana döndü. Bütün havayı bitirmek istermiş gibi nefes alıyordum. Nefes alış verişim yüksek bir ses çıkarıyordu - nefes almak bana acı veriyordu mi ciğerlerimin yandığını hissedebiliyordum- bu yüzden bana bakıyor olmalıydı. Uzun sessizliği bozan bir hareketlenme duyduğumda kraliçeye doğru döndüm. Kraliçe kıpırdanıyordu. Heyecanla ani bir hamle ile onlara doğru koştum ve kraliçenin doğrulmaya çalışmasının verdiği heyecanla gidip İvana sarıldım. Ivan kraliçeden çok bana şaşırmış olacak ki kolunu tutan elimi tuttu ve ısırmaya çalıştı. Elimi ağzına götürüyordu -o sırada ben ise ruhumu bedeninde kalmaya zorluyordum- elimi korkuyla geri çekince durdu. Kraliçe bedenini oturur pozisyona getirdi ve öne doğru eğilmiş kafasını kaldırıp doğrudan sert bir şekilde Ivana baktı.

Bu bakış beni germişti fakat İvan daha çok hayran olmuş gibiydi. Bir insanın -yada köpeğin- korkunç şeyleri nasıl sevdiğine anlam veremedim. Kraliçe derin bir iç çekerek yanaklarından süzülen kanı baş parmağı ile silerek "Tylor, yaramaz çocuk. Misafirlerimize bir özür borçlusun" diye mırıldandı. Kalp hastası ben varken bayılmak üzere gibi görünen kişi Mertti. Kraliçe doğrularak ayağı kalkmaya çalıştı. Bir kaç kez sendelemesine rağmen yinedeKai'den destek alarak ayağı kalktı ve uzun sarı ve aşırı nazik olan eteğini silkeledi. Beyaz uzun parmaklarını saçlarına götürüp turuncu saçlarına kulağının arkasına itekledi. Elini yanağında kalmış kana sürdü ve burnuna götürünce iğrenmiş olduğunu ortaya çıkaran bir tepki ile kaşlarını çattı. "Agh Taylor! Hepsi senin suçun!" Gözlerini etrafta gezdirdi. Halıdaki yıllarca temizlenmemiş gibi görünen toz yığını, bir sürü duvar kalıntısı, duvarın ortasındaki koca delik, yerlerdeki bitkiler ve nerden geldiği belirsiz topraklar. Bu saray gerçekten berbat haldeydi. Kraliçe omzunu kaldırıp ellerini birleştirdi ve göz devirdi. İlk geldiğimde onun bir kraliçe gibi asil olduğunu ve oldukça nazik olduğunu düşünmüştüm ama şuan biraz olsa İvana benziyordu. Onları yan yana kükrerken hayal edince kendimi tutamadım ve gülmeye başladım. Kai gergin havadan sıkılmış olacak ki kuyruk sallamaya başladı. Ivan ise onu deşmek istiyor gibiydi. Aklıma Emily geldi. O böyle bir ortamda olsaydı ya kalp krizinden ölür yada bir masanın altına girip ağlamaya başlardı. Belkide onu buraya kadar getiremediğim için şanslıydık. Emily her ne kadar sessiz, ürkek, komik, gergin, endişeli ve utangaç olsada o aslında hayatımda tanıdığım en umut dolu insandı. Onunla ilk tanıştığım zamanda onu çok kıskanırdım. Her zaman parlayan gözlerle bakar, geleceğe ve geçmişe umut yayardı. Ben ise geleceği olup olmayacağı belli olmayan bir çocuktum. Onun her zaman en iyi geleceğe sahip olduğunu, hayallerine ulaşacağını ve güzel bir yaşamı olacağını söylerlerdi. Benim ise bir geleceğim olacağından emin değillerdi. Beni her zaman bugün var yarın yok olarak görmüşlerdi. Şimdi ise o ölmüştü ve ben yaşıyordum. Onun geleceği yoktu. Benim ise belki. Onu hiçbir zaman kıskançlığım ve bencilliğim yüzünden kırmadım. Onu seviyordum ve oda beni severdi. Kraliçe dikkat çekmek ister gibi bir kaç kez öksürdü ve eliyle Tyloru işaret ederek "biz çıkalım, temizlik işini Tylor halleder." Dedi gülümseyerek. Tylor duyduğunda kraliçeye hızlıca döndü. Sonradan pek de sorun değilmiş gibi omuz silkti ve kollarını birleştirdi.
Alt kata indiğimizde en alt kattaki Mitsylerin hiçbir şeyden habersiz bir şekilde kendi başlarına takılıyor olmaları beni şaşırtmıştı. Böyle bir olayı nasıl olur da fark edememişlerdi? Peki ya kraliçenin bir sireni andıran çığlığı? Onu da mı duymamışlardı. Ayrıca burada ne olduğu belirsiz varlıkların olması beni biraz olsun ürkütmeye başlamıştı. Çıkardıkları garip sesler ve dolu dolu bakan gözleri tatlı sayılabilirdi ama gercekten korkutucu gelmeye başlamışlardı. Uçan pembe tavşan kediler! Bunu normal karşılamam beklenemezdi. Etrafta gözlerimi gezdirirken bileğimden tutan Caelyn dikkatimi toplamam konusunda yardımcı olmuştu. Buraya geldiğimden beri sürekli dalıp gidiyordum. Dikkatimi toplamam gerekiyordu. Ama daha önemlisi biran önce eve gidip anneme mantıklı bir bahane vermem gerekiyordu. Caelyn beni sürükleyerek uzun ve az öncekinden daha kalın bir koridordan geçirdi. Bir kapının önüne gelmiştik. İçeriden güzel kokular geliyordu. Yaşadıklarım yüzünden pek fark edememiştim fakat oldukça acıkmıştım. Hatta düşündüğümde uzun zamandır hiç birşey -yaprak hariç- yememiştim. Caelyn kapıya iki kez melodik bir şekilde tıkladıktan sonra altın rengi kapı kolunu aşağı doğru çekerek kapıyı açtı. Elini uzattı, önce benim girmemi istiyor gibiydi. İçeri ilerlerledim. Dar koridordan geçip bir kapıya varınca ardında büyük bir oda bulurum sanmıştım. Fakat küçük tatlı bir mutfaktı burası. İçeride sadece kraliçe vardı. Ve uçan çaydanlık ve kurabiyeler. Artık şaşırmış hissetmiyordum sadece ilk gördüğüm anda kalbimde bir saniye süren ve acıtan bir ağrı oluşmuştu. Bu tür alışılmadık şeyler bir anda karşıma çıkınca ne tepki vermek gerektiğini bilemiyordum. Kraliçe elindeki mor çay fincanını uzatarak havada süzülen çaydanlıktan bir bardak çay doldurdu. Ardından minik el harketleriyle masada duran fincana çay doldurdu ki bu benim için olmalıydı. Çayından bir yudum aldı ve oldukça rahatlamış gözüküyordu. İçtiği fincanı bir anda elinden bıraktığında düşeceğini düşünüp hamle yapmak istedim fakat havada kalmıştı. Kraliçe eline masadaki yapraklardan birini aldı ve bana koyduğu çayın üzerine bir süs gibi koydu. Eliyle bana işaret yaptı ve gelmem için beni çağırıyor gibiydi. Yanına yaklaştım ve bana oturmamı söyledi. Mor yastıklı beyaz sandalyeyi geriye doğru çektimEğer bir gün daha hayatta kalırsam bir kaç gün daha kalabilirim. Eğer çabalarsam her gün yarın hayatta kalacağım diyebilirim" annem elindeki mendili düşürdü. Hafif mendilin düşüşünden herhangi bir ses çıkmadı. Duyulan tek şey radyodan gelen müzik sesiydi. Nefes sesi bile duyulmuyordu. Ama bundan sonra biliyordum ki kendi nefes sesimi duymaya devam edecektim.

Hayatım boyunca ölmeyi bekleyen biriydim. Ölmeden önce yapmak istediğim hiçbir şey olmamıştı. Ölümü bekliyor gibiydim. Fakat son bir günde tanıştığım onca şey ve onca kişi benim için bir umut ışığı olmuştu. Bugün karar vermiştim ki ölen daha fazla dost görmek istemiyordum. Ben sadece daha fazla yaşamak istiyordum. Anneme yalan söylemekten hoşlanmıyordum. Onu kandırmak beni çok geriyordu. Ama ona ormana gideceğimi söyleyemezdim. Kendisine okuldaki etkinlikleri hep kaçırdığımı ve bu seferlik iki haftalık sürecek bir etkinliğe katılacağımı ve eve gelemeyeceğimi söyledim. Gitmemi istemiyordu ama isteklerimi reddedemezdi. Onayını almamla aynı zamanda teşekkür ederek kaçmak ister gibi kapıya doğru hızlı adımlar attım ve yorgunum bahanesiyle odama ilerledim. Üzerimdeki kıyafetleri çıkarıp yerine daha rahat sayılabilecek ev kıyafetlerini giydim. Yarın sabah ormana geri dönmek için hazır olduğumu düşünüyordum. Bu sebeple ormana dönmeden önce dinlenmem gerekiyordu. Zar zor yatağa uzanarak kollarımı açtım ve hiçbir şey yapmadan bir kaç dakika boyunca tavana baktım. Biraz düşünmek ve kendimle yalnız kalmak istiyordum ki ormanda geçirdiğim yorgun zamanlardan dolayı gözlerimin bir kaç kez kapanmasıyla uykunun eşsiz cazibesine yenik düştüm.

"Tatlım! Seni görmek isteyen biri var! Müsaitsen odana alacağım" annemin yüksek sesiyle uykumdan uyanıp yerimden heyecanla doğruldum. Elimi etrafta gezdirerek telefonumu aradım. Yorganın altında saklanan telefonu bulduğumda telefonu açtım ve saate bakmak istedim fakat gözlerim Bulanık görüyordu ve telefonun ani ışığı gözlerimi acıtmıştı. Elimden telefonu bırakarak gözlerimi ovaladım ve "gelebilirsin" diye seslendim elimden gelen en yüksek ses ile. Kapı yavaş bir şekilde açıldığında bilincin yeni yeni kendime geliyordu. Odanın içine biri girdiğinde attığı her adımdan gıcırtı sesleri geliyordu. En son durup yatağımın kenarında oturduğunda bende doğruldum. Gözlerimi biraz daha ovalayıp gözlerimin daha iyi gördüğünden emin olduktan sonra başımı kaldırdım ve gelen kişiye baktım. Bu hemşire Stellaydı. Beni görmeye mi gelmişti? Sağlığım ile ilgili bir sorun mu vardı? Hayır hiç sanmıyordum. Tahminlerime göre yine doktorum Ethana olan sevgisinden bana bahsetmek için gelmişti. Yüzüne baktığımda gergin gözüküyordu. Bu kadar güzel bir kadının gerilmeye hakkı varmı diye geçirdim içimden. O çok güzeldi. Masmavi gözleri, sapsarı saçları ve bana göre güzel olan kare bir çenesi vardı. Sivri bakışları da olsa o çok tatlı bir kadındı. Tahmin ettiğim gibi annem kapıyı kapattığı an gözleri dolmaya başladı. Ellerimi tuttu ve titreyen dudaklarıyla bir şeyler demeye çalıştı. Anlamadım ve yüzüne bakmaya devam ettim. Hemşire genel olarak ağlamayı seven biriydi. Kolayca ağlamak için bir sebep bulabilirdi. Yine saçma bir sebepten ötürü ağlıyor olmalıydı. Yanaklarından bir kaç damla göz yaşı süzülünce derin bir iç çekti ve ağır birşeyler söylemek üzere gibiydi. Diliyle dudaklarını ıslattı ve "Ethan bir şeyler saklıyor Rosa, çok kötü şeyler. Senin ve hastalığın hakkında kötü şeyler"