Geçmişten uzak

Kar düştü sapsarı saçlarına. Kar beyazı elbisesi ise kanla ıslandı, kırmızıya boyandı. Bacakları soğuk kara temas ediyordu. Üşüyor olmalıydı. Güzel bir kız karın üstüne düştü. Kar yağdı göz kapaklarına. Kar yağdı pespembe dudaklarına. Elinde sımsıkı tuttuğu sopasıyla. Güzel saçlarında ki beyaza bürünmüş toz pembe çiçekle. Yatıyor tek başına. Sımsıkı tutmuş, asla bırakmıyor elindeki sopayı. Düşman öldü ama, o hala savaşıyor. Hala güzelleştirmek istiyor. Kendini iyileştiremiyor tabi. Ne yapsın, güzelleştiriyor etrafını. Çiçekler açtırıyor, desen işliyor. Güzelleştiremiyor çirkin olanları ya, ne yapsın deniyor işte.

Arkadaşı değil ama, bir dostu yaklaştı yanına. Tuttu kollarından kendi boynuna sardı. Güzel kızın göğsünü sırtına yasladı kaldırdı onu. Nereye götürüyordu? Yardım edemezdi ki. Unutmuş muydu yoksa? O hiçbir zaman yardım edememişti. Unutmuş olamazdı değil mi? Hepsi zaten onun yüzündendi. Yok yok, bu unutulur mu hiç? Unutmamıştır o. Çaresizce çabalıyordur. Telafi etmek istiyordur. Bunun telafisi olur mu yahu? Onun yüzünden olmuş işte. Çabalıyor hala. Bir açık arıyor, affettirmek için kendini. Affedemez güzel kız onu, affedemez asla. Yok, olmaz. Affedemez. Nasıl affetsin? Onca şeyden sonra. Şimdiyse sırtında yol alıyor. Arkasından durması için bağırıyorlar. Ama yok, durmuyor suçlu kız. Almış sırtına biricik dostunu. Çaresizce arıyor. Etrafına bakıyor. Yardım arıyor, ama yardım almıyor. Affettirmek istiyor kendini. Yardım etmek istiyor kendisi. Çaresizce bakınıyor ama, tek şey kar. Sağa bakıyor, kar. Sola bakıyor, kar. Yukarı bakıyor, kar yağıyor. Aşağıya bakıyor, kar var, hemde kanla kaplanmış. Bu kardan kurtulamayacağını anlıyor gibi. Rahatsız hissediyor sanırım. Kaşlarını çatmış. Arada dostunun kontrol ediyor. Çamların arasından ilerliyor. Arkasından bağıran insanları duymuyor. Bir dakika, arkada birisi duruyor. Ağlıyor mu o? Neden ama? Yoksa oda mı bir işe yaramamaktan şikayetçi?

Nola
Bu seferde hiçbir işe yaramamıştım. Tek istediğim geçmişimi bulmaktı. Kimsenin acı çekmesini istemiyordum. Tek istediğim birşeyler öğrenmekti. Ama herkesin bir yalandan ibaret olduğunu hissediyordum. Böyle değildi. Yalan söylemiyorlardı. Bunu biliyordum. Fakat bu ormanlar beni birşeyler saklıyordu. Ormanlar beni tanıyordu.
Ama ben kendimi tanımıyordum işte. Ormanlar madem beni tanıyordu, bana da beni anlatsalardı ya? Ama yok, benden saklıyorlardı. Herşey bir sır gibiydi. Hiçbir şey öğrenemeyecek gibiydim. Geçmişime doğru giderken daha da uzaklaşıyor gibi hissediyordum. Benim yüzümden daha kaç beden acı çekecekti?
Bakakalmıştım.
Hia acı içinde karnından yaralanmış arkadaşını sırtında güvenli bir yere götürmeye çalışıyordu.
Başaramazdı!
Donarak öleceklerdi!
Yaralı bir kızın karın ortasında olması çok tehlikeliydi.
"Nola!"
Bu ses.
Kaiye aitti.
Yavaşça kolumu çektiğinde yüz yüze geldik.
"Nola onu durdurmalıyız! Daha hızlı sıcak bir yere gitmemiz lazım heralde"
Dedi.
Söylediklerine güvenebilir miydim bilmiyordum.
Kendinden emin gözükmüyordu.
Sağlık hakkında pek bilgisi yok gibiydi.
Ona sarılıp iyileştiremez miydi?
Bileğimi kavradı ve elimi havaya kaldırıp sıkıca tuttu.
"Ona doğru uç ve onu durdur"
Dedi yeşil gözleriyle gözlerime bakarken.
Elimi çekmedim fakat tereddüt ediyordum.
"Sen koşamaz mısın?"
Diye sordum korkuyla.
Onu mutlaka durdurmamız gerekirdi.
"Elbette yaparım ama birinin önceden Mariyi ikna etmesi gerekiyor"
Diye mırıldandı.
Ardından beni düşünmeden başka bir yöne doğru koşmaya başladı.
Konuşmama fırsat bile vermemişti!
Taylor ve Zayn neredeydi?
İkiside ortalıkta yoktu!?
Yapabilirdim.
Yavaşça bileğimi havaya kaldırdım.
Orada küçük bir desen vardı.
Kiraz çiçeği.
Diğer elimle bileğime hafif bir baskı uyguladım.
Bununla birlikte görkemli beyaz kanatlar küçük bir ses çıkartarak açıldılar.
Şimdi fark ediyordum da,
Kanatlarım Hianın kanatlarına göre çok daha büyük ve çok daha pofuduktu.
Onun kanatları mavi, küçük ve düzdü.
Benimkisinin şekli ise daha yuvarlak, tüylü ve büyüktü.
Bir kaç kez çıprtıktan sonra kontrolün bende olduğundan emin oldum.
Ayaklarına giren ve beni üşüten karı umursamadan koşmaya başladım.
Koşmakta diyemezdim. Karları tekmeleyerek koşuyordum.
Kanatlarımı çıprtım.
Daha hızlı daha hızlı!
Rüzgar yüzünden burnumda ve kulaklarımda hissettiğim soğuğa aldırış etmemem gerekirdi.
O şuanda acı çekiyordu.
Havalanmaya başladığımda kendimi düz yatırdım ve kollarımı Hiaya doğru uzattım.
Fazla yükselmeden yere yakın bir şekilde hızla uçuyordum.
Amacım onları durdurmak ve Delillahı almaktı.
Onlara yaklaştığında çarpmamak önemliydi.
Hianın solundan ona doğru dönüp yolunu kestim.
Nasıl ayakta durmayı başarmıştım hiçbir fikrim yoktu fakat ayaklarımı kaplayan karın üzerinde ayakta durarak Hiaya şaşkın gözlerle bakıyordum.
Normal bir şekilde oda bana şaşkınlıkla bakıyordu. Dengemi kurduğumdan emin olduktan sonra
Yavaşça ona doğru ilerledim ve soğuktan kızarmış ellerini tutmak istedim.
Fakat bir adım geri çekildi ve pembe gözlerini gözlerime çevirip imalı bir ifadeyle elini kaldırıp kendi boynundan sarkan Delillahın uzun ince elini tuttu.
"Karışma Nola. Onu hemen götürmem gerek"
Dedi karda zar zor ilerlerken.
Elimle onu durdurdum.
"Bana güvenmek zorundasın.
Başka şansın yok! Yoksa Delillah ölecek!"
Dedim hafifçe sesimi yükselterek.
Gözlerinin dolduğunu ve ciddi ve kararlı tavrının yavaş yavaş bozulduğunu görebiliyordum.
Hızlı bir şekilde Delillahın elinin üzerindeki elini kavradım ve yavaşça sıktım.
"Onu bana ver. Söz veriyorum güvenli bir şekilde ulaşacak"
Bakışlarını kaçırdı.
Kendini zor tutuyordu.
Derin bir nefes aldı ve sırtında taşıdığı kızı yavaşça aşağıya indirdi.
Belinden kavrayarak onu hafif ayakta tuttu ve bana bir kez daha baktı.
Hala güvenmiyor olmalıydı.
Arkadaşını kaybetmek istemiyordu.

Yavaşça Delillahın kolunu boynuma attım. Hiada sırtıma almama yardımcı oldu ve iki elini de boynuma doladı.
Kanatlarımın arasında bir kız varken
uçmayı nasıl becereceğim hakkında
Hiçbir fikrim yoktu.
Fakat denemem gerekirdi.
Son kez Hiaya baktım.
Eli göğsünde telaşla bana bakıyordu.
Gülümsedim ve başımı salladım.
Aynı şekilde başını salladı.
Kanatlarımı bir kaç kez çırptım ve hafifçe koşarak havalandım.
Kanatlarımı çırpmaya devam etmek zordu.
Onu nasıl çırpmam gerektiğini arada unutuyordum.
Fakat şuanda gerçekten odaklanmış olmam gerekirdi.
Yerden uzakta değildim.
Ellerimi ileriye uzatmadan uçamıyordum bile.
Fakat ileride birşeyler görüyordum.
Bir duvar!
Uzun taştan bir duvar vardı!
Ve ben ona son hızla uçuyordum.
Orada, biri mi vardı?
Bir adam duvarın hemen yanında bekliyordu.
Kar yüzünden gözlerimi kıstım.
Kahverengi saçlarımın üstü hep kar olmuştu.
Rüzgar ise gözlerimi yakıyor açmama engel oluyordu.
Hafif yavaşlamaya çalıştım fakat işe yaramıyordu!
Kucağımda yaralıya duvara mı çarpacaktım!
Olamazdı!
Duvara tamamen yaklaştığımda
Ellerimle yüzümü kapattım fakat duvarın yanındaki adam kolumu kavrayıp geriye doğru çektiğinde
Delillah sırtımdan düşmek üzereydi.
Ben bir kenara savrulurken Delillah ayrı bir kenara savruluyordu.
Fakat ben yere düşmeden hemen önce biri kolumdan tutup dik durmamı sağladı.
Taylor! Bu oydu!
Koyu saçları ve kırmızı gözleriyle
Gözlerime bakıyordu.
Ben ise büyük şaşkınlıkla bakıyordum.
"Beni tutacağına kızı tutamaz mıydın!?
Yaralı haliyle yere düştü!"
Diye bağırdım ona tiz bir ses ile.
Gözlerini iğrenir biçimde kıstı ve arkasını dönüp yerde yatan delillahı bacaklarından ve boynundan tutarak kucağına aldı.
"Yardım ettiğim için üzgünüm"
Dedi alaycı fakat soğuk bir ifadeyle.
Sinirli miydi?
Belkide ona bağırdığım içindi.
Kızı tutarak duvara doğru ilerledi ve gözden kayboldu. Duvarın içinden mi geçmişti!
Sanırım buna şaşırmamam gerekirdi.
En yakın arkadaşlarımdan birinin köpek olduğunu hatırlayınca hiçbir şeye şaşırasım gelmiyordu.
Ne de olsa burası şaşırılacak şeylerin olduğu bir yer değildi.
Kahverengi saçlarımı sinirle geriye attım ve başımı hafif kaldırarak duvara doğru ilerledim.
Tak!!
Kafamı çarpmıştım.
Az önce Taylorun hiç uğraşmadan geçtiği o duvara geçmek istediğimde kafamı çarpmıştım!
Hafifçe başımı okşadım ve elimle duvara dokundum.
Pürüzlü bir duvarı.
Elimde içinden geçmiyordu.
Beni burada mı bırakmışlardı!
Yavaşça duvardan geçen Tayloru gördüğümde gözlerim büyüdü.
Fakat o bana hiç aldırış etmeden elimden tuttu ve çekiştirdi.
Duvara girme korkusuyla gözlerimi yumdum fakat aynı onun gibi duvarın içinden geçmiştim.
Bir köy vardı yine.
Daha büyük bir köydü fakat hala küçüktü.
Burada daha az kar yağıyordu.
En azından fırtına yoktu.
Ahşaptan tek katlı evler vardı.
Ve buranın halkı...
Daha normaldi.
Orada turuncu saçlı baltayla odun kesen bir kadın görüyordum.
Evinin hemen önündeki odunun üzerinde yapıyordu.
Sonrasında onun karşısındaki evde ise bir kazanda birşey pişiriyorlardı.
Yavaşça köyün ortasındaki taş yolda ilerledim.
Yanımda ise Taylor vardı.
Delillahı nereye bırakmıştı hiçbir fikrim yoktu.
Bu kadar hızlı olupta güvenli bir yere bıraktığından şüphe ediyordum.
Ve hala elimi bırakmamıştı.
Ona sinirimden elimi hızlıca çektim ve gözlerimi ona asla doğrultmadan etrafa göz gezdirmeye devam ettim.
Huzurlu bir köy gibiydi.
İnsanları normaldi.
Sadece kulakları bir garipti.
Sanki biraz...
Uzun gibiydi.
Yavaşça önüme baktım.
Bir ev vardı.
Diğer köylülere göre iki katlı bir ev.
Bir dakika?
Bu kraliçenin evi olabilir miydi?
Bu bir kraliçeye göre neredeyse hiç görkemli değildi.
Sade ve düz bir evdi.
Belkide hayali buydu.
Taylor gülümseyerek ahşap evin kapısını hafifçe ittirdi.
Ardından başımı eğip içeriye göz attım.
Boştu.
Neredeyse boştu!
Büyük bir alandı.
Kocaman bir şömine vardı.
Şöminenin başında bir sehpa ve uzun, kırmızı bir koltuk duruyordu.
Odanın gerisi boştu.
Sadece sağ köşede bir merdiven vardı. Ve bir mutfak.
Şömineden uzak bir köşede, kapının karşısında sağ çaprazda bir mutfak vardı.
Soldada iki ayrı kapı.
Yavaşça koltuğa göz attım.
Bir kız orada yatıyordu.
"Delillah"
Diye mırıldandım ve hızlı adımlarla
Ona doğru koştum.
Yanında diz çöktüğümde yavaşça elini tuttum.
Gözleri kapalıydı.
Saçları ise dağılmıştı.
Üzerini yorganla örtmüşlerdi.
Aman tanrım...
Burası gerçekten çok sıcaktı.
Yavaşça başucunda durdum ve Taylora bakarak
"Tanıdığın bir şifacı var mı?"
Diye sordum.
Başını iki yana salladı ve botlarını çıkarıp kapının hemen yanına koydu.

Bir ses yükseldi.
"Ben tanıyorum!"
Bu ses Zayne aitti.
Geri gelmişti!
Zayn?
Dedim başımı kapıya çevirip.
İçeriye girdiğinde gözlerime İnanamadım.
"Zayn?"
Bu sefer adını "sen ne yaptın!?"
Edasıyla söylemiştim.
Çünkü elinde bir kız vardı.
Bu kızı tanıyordum.
Evet tanıyordum.
Geçen ki kızdı.
Sanırım adı Milaydı.
Zayn siyah saçlarını hafifçe savurarak
Gülümsedi.
Siyah giyinmiş Milanın yaka kısmından tutarak onu havaya kaldırmıştı.
Boy farkına bir kez daha şaşmıştım.
"Şifacı buldum!"
Dedi neşeli bir ses ile.
Onu azarlaması için Taylora döndüm.
Fakat o halinden memnun gözüküyordu.
"Zayn indir onu"
Diye bağırdım ayağa kalkarak.
Umursamadı.
Fakat Mila umursamış olacak ki Zaynin elinden yakasını kurtarıp yere atladı.
Soluk kırmızı gözleri yatakta yatan kızı bulduğunda duraksadı.
Dudaklarını araladı ve
"Delirmiş olmalısınız"
Diye mırıldandı.
Beklemeden ona doğru koştu ve kollarından ve bacağından tutarak şöminenin önüne yere doğru sürükledi ve yatırdı.

Sırt üstü bir şekilde yerde uzanırken
Mila kızın eteğini beline kadar yukarı çekerek karnına baktı.
Bakışlarımı endişeyle Taylor ve Zayne çevirdim fakat onlar çoktan dışarı çıkmışlardı bile.
Mila kızın karnına hafifçe baskı uyguladı.
"Dik oturtmadığınız iyi olmuş. Kırık kemikler damarları kesebilirdi.
Gerçi kemikleri sağlam gözüküyor"
Endişeli bir şekilde ayağa kalktı ve üst kata çıktı.
Ben ise onunla baş başa kalmıştım.
Delillah benim yüzümden bu haldeydi.
Yavaşça beyaz pürüzsüz teninde elimi gezdirdim.
Gözlerimin dolmasına engel olmaya çalışıyordum.
Başarısız olmak üzereyken Milanın hızla merdivenden inip yanımıza gelmesiyle duraksadım
Yavaşça diz çöktü ve ayaklarının altına bir kaç kitap koydu.
Ardından boynunun iki yanına bir kaç kitap yerleştirdi.
"Ormanda olduğundan hızlı iyileşir"
Diye mırıldandı.
"Bu şekilde bıraksak yeter"
Diye devamını getirdi.

Bir anda kapının hızla ittirilmesiyle ve içeriye birinin girmesiyle duraksadım.
Hia gelmişti.
Ardından Kaide yavaşça içeriye girdi.
Kapıyı kapattı ve yanımıza geldi.
Hia yerde yatan zavallı kızın yüzünü ellerinin arasına almak istediğinde Mila yavaşça bileğini kavradı.
"Boynu kırık olabilir"
Diye uyardı onu.
Ardından Hia sorun etmeden elini çekti.
Biraz beklememiz gerekirdi.
Yavaşça ayağa kalktım ve koltuğa yerleştim.
Yanıma, benden uzak bir köşeye ise Taylor oturdu. Nasıl öylece içeri girmişti...
Yavaşça kolumu koltuğa dayadım ve
"Sen ne diye buralardaydın peki Mila"
Diye sordum.
Gülümsedi ve elini Delillahın üzerinden çekip
"Malzeme dağıtıyordum"
Diye mırıldandı.
"Malzeme?"
Diye sordum.
"Yıllar öncesinde bu orman pekte böyle değildi.
İnsanları ve canlıları açlık çekiyordu.
Kraliçelerin sahip olduğu yemekler halkla paylaşılmıyordu.
Kıtlık vardı.
Ben ise buraya gelmeden önce bitkilerle uğraşırdım.
O yüzden küçüm bir keşve çıktım.
Soranın kütüphanesini bana bırakmasıyla bitkilerin normal olmadığını öğrendim.
Gerçekten güzel tadlar veriyorlar.
Bir kaç karışımla sıradan bir yaprağı bile güzel bir ziyafete çevirebiliyorsun!
Bu sebeple ormanın her bir yanına satış yapıyordum. Ta ki birileri ambarımı yağmalayıp mallarımı sevgilisi için yakana kadar"

Sevgiyle ve heyecanla başladığı cümleyi sinirle bitirmesi beni Korkutmuştu.
Zaynin bunu bilerek yaptığını düşünmüyordum.
Eminim ki pişmandı.
Her bahsi geçtiğinde gözlerini kaçırıyordu.
Bununla şuanda ilgilenemezdim.
Uykum vardı.
Yorgundum.
Ona gülümsedim.
Etraftakiler birbirleriyle sohbet ediyor, ara sırada Delillaha Milanın getirdiği ilaçlarla tedavi yapıyorlardı.
Ben ise oldukça pasif kalmıştım.
Bu koltuk oldukça rahattı.
Hafifçe ayaklarımı uzattım ve başımı koltuğa yasladım.
Gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum.
Dang!
Bir ağrı.
İğrenç bir his
Kasıklarımdan boynuma uzanan ve hareket etmemi engelleyen ani bir sancı.
Bir anda başım dönmeye başladı ve gözlerimi ne kadar kapatıp açsamda engel olamadım.
Yavaşça kendimi bıraktım.
Gözlerimin kararmasıyla görüş alanım daraldı.
Nefes nefese kalmıştım.
Sanırım bayılıyordum.

Toprak kokusu alıyordum.
Birde, elim yeniden birşeylere temas ediyordu.
"Aman tanrım"
Diye mırıldandım
Elimle boynumu tutarken.
Yine güzel bakımlı yeşil çimenlerin olduğu o düz arazideydim.
"Biraz daha nazik getiremezler mi?"
Diye söylendim kendi kendime doğrulurken.
Kafamı kaldırıp karşıya baktığımda
O ağacın yine orada olduğunu gördüm.
Fakat bu sefer daha farklıydı.
Yaprakları farklıydı.
Her renkten yapraklar vardı.
Kiraz çiçeği yaprakları, normal yeşil yapraklar, beyaz yapraklar hatta kuru sonbahar yaprakları bile vardı.
Ve yine onlar...
Dünyalar kadar güzel bir kız ve dünyalar kadar aşık bir erkek.
Aslında o aşık adamın babam olması sinirimi bozuyordu.
Annem ona bu kadar aşıkken o başka birine mi aşıktı!?
Bunları düşünemezdim.
Ağacın olduğu yere doğru yürüdüm.
Aslında bir arada sayılmazlardı.
Babam kütüphanenin olduğu yerden ağaca doğru gidiyordu.
Elaris denen kadın da karşıdan ağaca doğru geliyordu.
Yaklaşıp yüzlerine baktım.
Elariste neşeli bir heyecan vardı.
Sabırsız gözüküyordu.
Anton ise gerçekten mutlu duruyordu.
Uzun zamandır kavuşamadığı birini bulmuş gibiydi.
Elaris olduğu yerde bir kaç kez zıplayıp heyecanla kahkaha attığında şaşkınlıktan olduğum yerde kaldım.
Ardından kollarını kocaman açarak Antona doğru koştu.
Anton ise hiç şaşırmamış bir şekilde sevinçle ona doğru koştu.
Tam orada buluştular.
Elaris kollarını Antonun boynuna sardı ve Anton ise onu belinden sararak döndürmeye başladı.
Elaris kahkahalar atarken
Anton onun vanilya kokusunu içine çekerek saçlarına öpücükler konduruyordu.
Çok mutlu duruyorlardı.
Elaris sıkı sıkı sarılmış, asla bırakmayacak gibiydi.
Fakat kollarını çekti ve Antonun elini tutarak onu oturtturdu ve birlikte ağacın gövdesine yaslandılar.
Elaris yavaşça sağına koyduğu mumu ve bir kitabı gösterdi.
"Anton! İnanamıyorum! Başardım! Bak! Benimle ilgili bir kitap bile var! Buda mumum! Ve..."
Dedi heyecanla ve Antonun elini tutup kendi göğsüne yaslayarak
"Ve burada da kalbim var.
Her kraliçe de olduğu gibi bendede var! İnanılmaz"
Dedi heyecanlı bir kuş gibi.
Anton ise büyülenmiş duruyordu.
Yavaşça güzel kızın alnına minik bir öpücük kondurdu.
"Bu harika Elaris" dedi gözlerini asla Elarisin yeşil gözlerinden ayırmazken.
Yavaşça yanlarına yaklaştım ve Elarisin çimenlerin üzerine koyup açtığı kitaba göz attım.
Kendisiyle ilgili bilgiler yazıyordu.
Tam adı, yaşı ve daha fazlası.

Antonla Elaris bol kahkahayla kitaba göz atıyor, sohbet ediyorlardı.
Ta ki Elarisin bir şeyi fark etmişçesine kitabı kapatıp mumun yanına koyana kadar öyleydi.
"Oh az kalsın unutuyordum!"
Dedi ve ardından elini beyaz elbisesinin cebine sokarak bir mendil çıkardı.
"Ben yaptım nasıl?"
Dedi gülümseyerek.
Yanlarına oturmuş onlarla takılıyor olmam garip geliyordu.
Fakat Elarisin neşesi hoşuma gitmişti.
Elindeki mendili havaya kaldırdı ve gülümsedi.
Anton ise şaşkın duruyordu.
"Peki. Eh, neden üzerinde yapraksız bir ağaç var?
Diye sordu eliyle işlenmiş ağaca dokunarak.
Elaris küçük bir kahkaha attı.
"Tabikide birlikte doldurmak için"
Dedi gülümseyerek.
Ardından eliyle ağacın gövdesine bir kaç kez vurdu.
"Bu ihtiyar 100 yılda bir kez Everbland geçiriyor"
Sesi gururlu ve hayran çıkıyordu.
Utanıyor olmasa ağaca sarılacak gibiydi.
Anton şaşkınlıkla
"Everbland da ne oluyor?"
Dedi aynı şekilde ağaca dokunarak.
Elaris mutlulukla kollarını açtı ve ağacın gövdesine mutlulukla sarıldı.
Belkide yanılmıştım.
Bu kızda utanma felan yoktu.

"Everbland ilk orman ağacının 100 yılda bir her renkten yaprak çıkarmasına deniyor.
Bu her ormanın kiraz ormanına gelmesi için bir anons gibidir.
Toplantıya çağırılıyorlar yüz yılda bir.
Onun dışında sıradan bir ağaçtır.
Bu olay dışında her zaman kiraz çiçeği doludur. asla solmaz. Yaprak düşürüyor olsada asla çıplak kalmaz"

Anton Elarisin hayranlığına bir kez daha şahit olduğunda onun yuvarlak yüzünü ellerinin arasına aldı ve yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
Aşık gibiydiler.
Mutlu gibiydiler.
Annem ne yapıyordu acaba?
Annem bu ikisinin aşkını ayıran kötü bir kadın mıydı?
Lanet olsun ki babamın bu kadından ayrılarak annemle evlenmesi beni üzüyordu.

Bu kadının annem olma ihtimalini düşünmüştüm.
Ama imkansız gibi birşeydi.
Gözleri benziyordu evet.
Fakat benim annem her zaman sessiz, ürkek, endişeli ve sakin biriydi.
Evinden dışarı çıkmayı sevmezdi.
Sık sık ağlardı.
Eğlenmek yerine oturmayı ve rahatlamayı tercih ederdi.
Bu kız ise, rengin ta kendisiydi.
Belkide babam renkli ve eğlenceli insanları seviyordu.
Bir kaç ses duyuldu.
At sesi miydi bunlar?
Atların koşuşlarını duyan Elaris heyecanla ayağa kalktı ve Antonu sırtından ittirerek

"Gitmelisin! Birazdan kraliçeler toplanacak! Çok güzel yiyecekler olacak! Everbland günü barışın sağlandığı tek gündür! En vahşi kraliçeler bile bu gün bu ormanda fikir paylaşır ve ziyafet sofrasına otururlar!"

Sesi gerçekten heyecanlı geliyordu.
Gülümsediğimi fark ettiğimde doğruldum ve kaşlarımı çattım.
Anton küçük bir kahkaha attı ve Elarisin saçlarını okşayıp onun dudağına küçük bir öpücük bıraktıktan sonra el sallayarak uzaklaştı.
Elaris heyecanla ağaca doğru koştu.
Sonra yerdeki mumu aldı ve huzurlu bir ifadeyle gülümsedi.
Çok güzeldi...
Fakat ben iyi hissetmiyordum.
Midem bulanmaya başlamıştı.
Belkide geri dönüyordum. Buda neydi böyle?
Başım dönüyordu.
Gözlerimi yumdum ve hafifçe diz çöktüm.

Gözlerimi hafifçe araladığımda karşımda görmeyi beklediğim şey yoktu.
Çünkü neredeyse hiçbirşey yoktu.
Olan tek şey yokluktu.
Gökyüzü hafif lacivertti.
Akşam olmak üzere gibiydi.
Yerde ise hiçbir şey yoktu.
Bulunduğum düzlük tamamen kahverengi kutu topraktan oluşuyordu.
Tek tane çimen kalmamıştı.
Ağaç neredeydi?.
Belkide orada değildim.
Bir dakika.
Burada insanlar vardı.
Yokuşlarda, uzaklarda çarpışma sesleri geliyordu.
Telaşla arkamı döndüğümde bir kadın gördüm.
Hah,
Kahverengi saçları birbirine karışmış omzundan dökülen bir kadın.
Yeşil gözleri yorgun ve susuz bakıyordu.
Boynundaki şalla kucağındaki bebeği korumaya çalışan bir kadın.
Korkuyla yanına koştum.
Bebeğin yüzüne baktım.
Bembeyaz tenli bir bebekti.
Aynı annesi gibi yemyeşil gözleri vardı.

Kadın yavaş yavaş topallayarak yürüyordu.
Korkuyla elimi kaldırdım ve dağınık saçlarını kızın yüzünden hafifçe çektim.
Nefesim kesildi.
Kalbimde bir ağrı hissediyordum.
"Elaris..."
Sessizce adını mırıldandığımda sanki beni hissetmiş gibi duraksadı ve etrafına baktı.
Ardından umutsuzlukla önüne döndü ve bebeğinin güzel yüzüne bakıp yere hafifçe oturdu.
Güzel bebeğin yüzünü avcuna aldı ve okşamaya başladı.
"Merak etme bebeğim.
Seni sonsuza kadar koruyacağım..."
Sesi gırtlaktan ama sesisz geliyordu.
Nefes almakta zorlanıyor muydu?
Bebeği hafifçe yere bıraktı.
Boynunda sarılı olan şalı çıkardı ve bebeğinin küçük bedenine serdi.
Ardından hafifçe yanına uzandı.
Bir elini ise bebeğinin üzerine attı.
Gözlerini yumdu.
Kaşları çatıktı.
Göz damlalarını zor tutuyor gibiydi.
Titreyen ellerle ona uzandım fakat bir kıpırdanma duyduğum an telaşla arkamı döndüm.

Bir kadın ellerini arkada birleştirmiş beni izliyordu.
Beni görebiliyor muydu?
Yüzüne iyice baktım.
Masmavi gözleri aynı okyanus gibi sonsuz hissettiriyordu.
Harelerinde denizin eşsiz dalgalarını görebiliyordum.
Saçları ise beline kadar geliyordu.
Oldukça da bakımlı duruyordu.
Günün yarısını saçlarına harcamıs gibiydi.
Sarışın olması bembeyaz tenini gizlemiyordu.
Yüzüne düşen saçları hafifçe geriye ittirdi.
Ne giyiyordu öyle?
Beyaz bir elbise. Omuzları açıktı ve belinde altın bir kemer vardı.
Birde kolye takıyordu.
Güneş şeklindeydi bu kolye.
Aradığım kolye, bu olabilir miydi?
Bu kolye hala ondaysa oda geçmişte demekti.
Peki öyleyse beni nasıl görüyor olabilirdi.
Gülümsemesi genişledi ve bir adım bana doğru geldi.

"Nola, seni yeniden görmek ne hoş"
Sesi sakin, huzurlu ve sessizdi.
Yinede gizlenmiş bir alaycılık seziyordum.
Ayrıca konuşurken sürekli nefes alıyordu.
Sesi içten fakat rahatsız ediciydi.
"Kimsin"
Dedim bir adım geri çekilerek.
Parmaklarını göğsüne koydu ve
"Kamihana, başka bir değişle Mistery fourun en yaşlı üyesi"
Dedi yüksek bir özgüvenle.

İnce uzun parmaklarını bana uzattı ve hafifçe eğildi.
Sonrasında ise öbür elini göğsüne çapraz bir şekilde yerleştirdi.
"Evinize hoşgeldiniz kraliçem.
Görmeyeli baya olmuştu değil mi?"
Dedi yine aynı alaycı tonla.
Samimiyeti içten gelmiyordu.
Adeta benimle oyun oynuyordu.
Sert bir şekilde eline vurdum ve bir kaç adım ona doğru ilerledim.
Konuşmaya bile tenezzül etmeden elimi kaldırdım ve bileğini tutmak istedim fakat elim tenine değdiği anda yok oldu.
Geriye sadece alaycı kahkahalar kalmıştı.
Gizlenmeye çalışmayan ve tamamen ortada olan kahkahalar.
Hala sessiz ve sakin bir kahkaha gibiydi.
Baskın bir sesi yoktu.
Fısıldar gibi konuşurdu.
Sanırım zarif denilebilirdi.

Etrafıma bakındım.
Fakat o anda gördüğüm şey
Kamihana değildi.
Başkasıydı.
Yüksek bir kayanın üzerinde bulunan tahtta kavga eden insanlar vardı.
Fakat ilgi çekici olan o
Büyük kayanın altındakiydi.
Bir çocuk.
Doğrudan bana bakıyordu.
Göz göze geldiğimizde şaşkınlıkla ağzım açıldı.
Kayaya elini dayamış saklandığını sanarak bana bakıyordu.
Durmadım ve ona doğru koşmaya başladım.
Attığım her adımda ayağımın altındaki toprağı ittiriyordum.
Saatimin benimle olmamasına rağmen yankılanan bip bip sesini duyuyordum.
Kalp atışım da hızlanmaya başlamıştı.
Kaç gündür ilaçlarımı almıyordum zaten.

Ona doğru koştuğumu fark eden erkek çocuğu korkuyla sıçradı ve geriye doğru kaçmaya başladı.
Hayır! Benden kaçamazdı!!
"Bekle!"
Diye bağırdım nefes nefese.
Kayanın dibine ulaştığımda
zorlukla nefes aldım ve ona yaslanıp biraz dinlenmek istedim.
Fakat gördüğüm şey bir başkaydı.
Düz arazi oradaydı!?
Sanırım başım döndüğünde ikinci ormana ışınlanmıştım.
Çünkü birinci orman yani kiraz ormanı yerindeydi.
Bu sefer her renkten değildi.
Sadece bir renk vardı.
Oda pembeydi.
Yaprakları hala dökülüyordu.
Başka bir zamanda mıydım?
Tabi öyle olacaktı.
Bu zamanda Elaris bitik haldeydi.

Karşıma baktım çocuk koşmaya devam ediyordu.
Yorulmak bilmez miydi bu!?
Gücünü topladım ve yeşil, sağlıklı
Çimenlerin üzerine basarak tüm gücümle koşmaya başladım.
Yinede bu çocuk benden çok daha hızlı koşuyordu.
Bir dakika?
O bina da neydi?
Bir binaya doğru koşuyordu.
Bembeyaz geniş ve uzun bir bina.
Kule gibiydi.
Bir kuleydi.
Çocuğa yaklaştığım zaman
İçeriye girdi.
Geride durmadım ve açtığı kapıdan onunla birlikte girdim.
İçeriye girdiğimde gözlemlemeye zaman ayırmadan çocuğun yakasından tuttum ve havaya kaldırdım.
"Benden ne diye kaçıyorsun çocuk!?"
Dedim yakasını bırakıp kollarının altından tutarak.
Yüzüme hüzünlü gözlerle baktı.
Bir dakika?
Bu çocukta mı köpekti?
Esmer tenli kahverengi saçlı bir çocuktu.
Fakat oda buraların muhafızı gibiydi.
Kuyruğu sürekli sallanıyor sürekli hareket ediyordu.
Gözleri ise simsiyahtı.
Keskin bir göz yapısı olsada sinirli durmuyordu.

Bir anda kıkırdamaya başlamasıyla olduğum yerde kaldım.
Gülümsemesi genişledi.
"Beni neden kovalıyorsun abla?"
Diye sordu yüzüme bakarken.
Onu yavaşça aşağıya indirdim ve çömeldim.
"Beni nasıl görüyorsun?"
Diye sordum.
Bir kaç saniye yüzüme baktı.
Ardından sorumu
"İyi gördüm seni. Formundasın"
Diye yanıtladı.
Gözlerimi devirdim ve dağınık saçlarını okşadım.
Mutlu bir şekilde gözlerini kapattı ve
Kuyruğunu hızlı, hızlı sallamaya başladı.

"Ne yapıyorsun burada"
Diye sordum.
Gözlerini açtı ve tulumunun ceketinden iki taş çıkarttı.
"Taş saklamaya geldim!"
Dedi mutlulukla cebinden çıkarttığı iki pürüzsüz taşı gururla havaya kaldırırken.
"En yakın arkadaşlar taşlara isimlerini yazarlar ve şaheser ağacının altına saklarlar.
Böylece asla ayrılmazlar!"
Dedi yerinde zıplarken.
Gözlerinin içi parlıyordu.
Kendimi tutmuyor, sürekli hareket ediyordu.
"Ben ve Bob bunu yapmaya geldik!"
Dedi minik ellerine büyük gelen kalemi bana göstererek.
Kıkırdadım.
"Peki Bob nerede?"
Diye sordum.
Kuyruğu yavaşlamaya başladı.
Ve başını hafifce aşağı eğdi.

"Şey, daha öyle biri yok.
Ama eğer buraya yazarsam arkadaşım olur"

Dedi küçücük elindeki kaleme bakarken.
Bu çocukta kimdi böyle?
En çok 6 yaşındaki bir çocuğun bu kadar yalnız olması normal miydi?
"Arkadaşın yokmu çocuk?"
Dedim çenesinden tutup hafifçe kaldırarak.
Başını iki yana salladı.
Ardından
"Ailen nerede"
Diye sordum.
"Yoklar"
Dedi.
"Kayıplar mı? Yoksa-"
Cümlemi yarıda kesti.
"Hiç vâr olmadılar. Biz orman köpeklerinin ailesi de arkadaşı da olmaz.
Buralarda kimsesizim. Herkesin arasına karışıyorum.
Ama bana özel olduğumu hissettiren kimse yok"

Bir çocuk annesiz babasız nasıl büyüyebilirdi.
Gerçi ben babasız büyümüştüm ama bana annem bakmıştı!
Tamamen yapayalnızdı.
"Öyleyse ilk dostun olmaya hazırım"
Dedim ve hiç beklemeden kollarından kendime doğru çektim.
Kafasını göğsüme yasladım ve kollarımla bedenini sardım.
Heyecanla kıpırdandı.
Sonunda gözlerindeki ışığı yeniden görebilmiştim.
Küçük kollarını kaldırdı ve boynuma sarılmaya çalıştı.
Hafifçe güldüm ve saçlarını okşadım.
"Bu taşlara ismimizi yazalım mı küçük dostum. Ne dersin?
Böylece seni asla bırakmam"

Başını kaldırıp gülümsedi.
Öyle geniş bir gülümsemeydi ki içimi huzursuz etmişti.
Söylememem gereken birşeyi söylemiştim.
Onu yalnız bırakacaktım.
Hayal kırıklığına uğrayacaktı.
Bu çocuğu hayatım boyunca hiç görmemiştim.
Adını dahi bilmiyordum.
Bu kadar sevecen bir çocuğun burada ne işi vardı?
Kızarık yanakları, sivri dişleri vardı.
Simsiyah gözlerine rağmen öyle duygulu öyle mutlu bakıyordu ki gözlerim doluyordu.
Yüzünü avcuma aldım.
Tombul yanakları vardı.
Çok şekerdi!
Biraz doğruldu ve yüzüme bir kaç saniye baktı.
Ardından ellerinde tuttuğu taşların birini bana doğru uzattı.
Yavaşça elinde duran taşı aldım ve hafifce incelemeye başladım yavaşça ayağa kalkarken.

"Buna ismimizi mi yazmamız gerekiyor?"
Diye sorduğumda başını sallayarak yetindi ve hızla elimden tuttu.
"Bir dakika çocuk"
Dedim ters yöne koşmaya çalışan çocuğa bakarken.
Bu ne kadar güçlüydü böyle!?
Ayakta duramıyorum!

Onu elimle durdurdum.
İtiraz da etmemişti zaten.
"Burası da ne böyle?"
Dedim ve etrafıma bakmaya çalıştım.
Buranın içine bakmayı akıl edememiştim.
Şimdi görüyordum ki tahmin ettiğimden büyüktü.
Upuzun bir kuleydi.
Duvarlarda sayısız çeşit çeşit kitaplar vardı.
O kitapların her birine ulaşan merdivenler vardı.
Bir bölümden sonrasında ise kitaplar yerine camlar gözüküyordu.
Rengarenk parlayan kare camlar.
Aynı düzenle ilerliyorlardı ve bembeyaz duvarın ortasında ay ve güneş sembolleri oluşturuyorlardı.
Ay sembolü renk değiştiren fakat daha çok mor veya lacivert tonlarında olan parlak camlardan Güneş sembolü ise turuncu ve sarı tonlarında camlardan oluşuyordu.
"Vay canına"
Diye mırıldandım.
Çocuk ise sırıtarak dirseğiyle koluma dalga geçer gibi vurdu.

"Burası bundan fazlası!
Burası ana kütüphane değil.
Tehlike zamanında kütüphane saklanır. Yerine parlak kule gelir."

Bir kez daha etrafa göz gezdirdim.
Ardından elimi heyecanlı bir ifadeyle çekiştiren çocuğa kapılarak çıkışa ilerledim.
Ne kadar güçlüydü!
Tüm gücünü uyguluyor olsaydı beni yerlebir edebilirdi.

Dışarıya çıktığımızda doğrudan gözüme nişan alan güneşi elimle engellemeye çalıştım.
Ormanın bu kısmını -kiraz ormanını- saklayan koca kayaların ardından bağırışlar ve metallerin çarpışması sonucu çıkan sesler gelmeye devam ediyordu.
En azından burası huzurluydu.
Elarisinde huzurlu olmasını umardım.
Fakat şuanda ölümle yüz yüze ve çaresizdi.
Orman olmaktan çıkmış savaş alanındaki herkes öyleydi.

Ağacın dibine geldiğimizde çocuk neşeyle çimenlerin üzerine oturdu ve hafifçe eğilerek elindeki siyah kalemle birşeyler yazdı.
İsmini okumama fırsat bile vermeden hızlı bir şekilde bir çukur kazdı.
Tüm topraklar etrafa saçılmıştı!
Üzerimdeki elbise kardan ıslanmıştı fakat yinede pisletmek istemezdim.
Emindimki Delillahın bana yeni bir elbise bulacak vakti yoktu.
Fakat ihtiyacım olacaktı.

Küçük adam taşını toprağın içine koyup üzerini kumla kapattıktan sonra bana umutla döndü.
Fakat bir an gözlerindeki o umut söndü.
Yerini hayal kırıklığı almış gibiydi.
"Beni bırakıp gitmeyeceksin değil mi?"
Diye sordu hüzünle kulaklarını aşağıya eğerken.

Nefesim daraldı.
Göğüs kafesim hızla inip kalkarken büyüyen gözlerle onun masum suratına baktım.
Ellerimi çıprtım ve aynı hızla başımı iki yana salladım.
"Hayır hayır hayır!
Asla ama asla seni terk etmeyeceğim! Sözüm olsun!"
Yavaşça diz çöktüm elbisemi
umursamadan.

İki omzundan tutup
"Bir gün ayrılmam gerekirse bile geri döneceğim! Ne zaman olursa olsun seni bulabilirim!
Senin ablan olmak için hazır olacağım"

Daha yeni tanıştığım ve adını dahi bilmediğim bu çocuğa beni bağlayan neydi bilmiyordum.
Fakat ona bir söz vermiştim.
Ama onu terk edeceğimi bile bile vermiştim bu sözü.
Yalan söylemiştim.
Onu terk edecektim.
Fakat onun savunmasız halleri benim savunmasız kalbimi ağrıtmıştı.
Bir yerlerden benzer hissettiriyordu.
Bir yerlerden tanıdıktı.

Titreyen ellerimle taşı elime aldım ve üzerine yazıyı yazabilmek için kalemi bastırdım.
Fakat duraksadım.
"R" ile başlamak üzereydim.
Küçüklüğümden beri Rosa Rosieydim.
Annem, öğretmenlerim, arkadaşlarım, herkes bana Rosa derlerdi.

Çocuğun bana meraklı gözlerle baktığını görünce gülümsedim ve ismimi yazdım.
"Nola"
Diye tekrarladı çocuk.
"Bu ismi asla unutmayacağım! Sana sözüm olsun!"
Dedi yüksek ve neşeli bir ses ile.
Ben ise taşımı gömerken şaşkınlıkla ona bakıyordum.
Gülümsememi bekler gibi sırıttı bana.
Ve toprak olmuş elimi iki eliyle tuttu ve yanağına dayayıp gözlerini yumdu.
Bu çaresiz haline karşı nasıl dayanabilirdim ki!
Gülümsedim ve saçlarını karıştırdım.
"Söylesene çocuk. Senin adın ne?"
Dedim elimdeki toprağı silkelerken.
Kıkırdadı.
"Ivan"
İ-ıvan...
Midem... Bulanmaya başlamıştı.
Başım dönüyor gözlerim kararıyordu.
Bu bir işaretti! Gitmek üzereydim.
"Hayır! Şimdi olamaz!"
Diye bağırdım elimle ağzımı tutarken.
Göğsüm daraldığında çarem olmadığını biliyordum.
Ivanı...
Görmem gerekirdi...