Kızıl Gözler

Hava kararmıştı. Oturduğum çimen pantalonumu kirletiyordu. Yaz ormanında olduğumuzdan hava karanlık olmasına rağmen soğuk değildi. Hatta esen rüzgar bile sıcaktı ki bu sıcaklık kalbimde çok tanıdık bir huzur hissettiriyordu. "Sakinim sakinim.." gülümseyerek oturduğum yerde ellerimi birleştirmiş şekilde mırıldandım. Rahatlamaya çalışan benin aksine Zayn oldukça telaşlı gözüküyordu.

"Nola! Bak gerçekten sana söylemek istedim, ama" Gülümseyerek başımı ona çevirdim. "Ama ne Zayn? Sabahtan beri ne yapacağımızı düşünüyoruz ama sen gelip bana en önemli bilgiyi şimdi mi söylüyorsun!"

Dudaklarını karşılık vermek için heyecanla araladı fakat ardından yavaşça başını aşağıya eğerek
"B-ben gerçekten üzgünüm. Bana dediği şeyler de gördüğüm şeyler de çok sıradışıydı ve ben bunun tehlikeli olacağını düşündüm. İkimiz için"

sinirli bir şekilde iç çekip doğruldum

"Zayn! Millienin bize söylediği bilgiler aradığımızda ulaşmamız için aşırı önemli! Sana nerede olduğunu söylemedi mi?"

Üzgün duruyordu o yüzden üzerine gitmek istemedim. Ayağa kalktım ve üzerimdeki toprağı ellerimle silkeledikten sonra ona elimi uzattım. Sertçe kavradı ve tüm ağırlığını elime vererek ayağa kalktı.
"Peki, plan ne? Uyuyan güzeli nasıl uyandırıcağız?"

Elini çenesine dayayarak düşünmeye başladı.
“belkide Kai ve İvandan yardım istemeliyiz”
“hayatta olmaz! O canavarın yardımına ihtiyacım yok!” Zayn derin bir iç çekti
“duygularımızla hareket edemeyiz Nola”
Omuz silktim.
“o vahşi köpek adamın bize yardım edeceğine gerçekten inanıyor musun?”
Zaynin gözlerindeki bıkkınlık fark edilmeyecek gibi değildi. Fakat bir katille iş birliği yapmak istemiyordum. O benim arkadaşımı öldürmüştü be! Ne olduğu bile belli olmayan tehlikeli bir yaratıktan başka bir şey değildi.

Bana doğru bir adım attı.
“ne hissettiğini anlayabiliyorum ama burada işler böyle yürüyor. Alışmazsan acı çeken yine sen olursun”
Mavi gözlerini son kez yüzümde gezdirdikten sonra arkasını dönerek ormanın içine doğru ilerlemeye başladı.

Alnımdan aşağı yavaşça süzülen teri elimin tersiyle sildim. “Zayn!! Nereye gidiyorsun!”
Arkasını dahi dönmeden
“belli ki yalnız kalıp düşünmeye ihtiyacın var! Bende o sırada bir şeyler ararım”
Diye seslendi.
Ardından ilerlemek istedim fakat sık ağaçların arasına daldığında izini çoktan kaybetmiştim.
Sinirle homurdanarak ayağımın altındaki birkaç taşı tekmeledim ve kendimi geniş yapraklı büyük bir ağacın altına bıraktım. Sırtımı kavuğuna yaslayarak dizlerimi kendime doğru çektim. Beni burada öylece bırakmıştı! Düşünmeye ihtiyacı olan ben değildim ki, oydu!
Gözlerim yerdeki birkaç pürüzsüz yarı gömülü taşı bulduğunda kaşlarımı çattım. Üzerlerinde bir şeyin yazılı olduğunu fark ettiğimde dizlerimin üzerine basarak uzandım ve hafif çekiştirerek taşlardan birini elime alıp üzerinde kalan toprağı elimle temizledim. Gözlerimi kısarak yazıyı okudum.
“ivan”
Taşta o köpeğin adı yazıyordu.
Yüzümü buruşturdum. Bu yazı beş yaşında eline yeni yeni kalem almaya başlamış bir çocuğun yazısından farksızdı.
Neyse, en azından yazmayı biliyordu.
Böylesine vahşi ve kalpsiz bir köpek için fazlaydı bile.
Bakışlarımı öbür taşa çevirdim. Peki onda hangi isim yazıyordu? Taşa doğru uzanarak onu da elime aldım. Bu öbüründen daha derine saklanmıştı bu sebeple onu çıkarmakta zorlanmıştım. Üzerindeki toprağı yazıyı okuyabileceğim kadar temizlediğimde düzgün bir el yazısı ile yazılmış olan o ismi gördüm.
Kendi ismim.

Harfler taşın soğuk yüzeyinde zaman aşımına uğramış gibi kirli ve eskiydi. Bir an için nefesimin göğsümde tıkandığını etraftaki rüzgarın uğultusunun ansızın kesildiğini hissettim.
Parmaklarımı kendi adımı oluşturan harflerin üzerinede gezdirdiğimde ivanın acemi yazısının aksine oldukça özenle yazılmış ismimi kimin yazdığını beynim idrak edemiyordu.
Belkide bu ormandaki biri daha beni tanıyordu.
Elimdeki taşı hırsla sıkarken ensemde birinin varlığını hissedip irkildim.
“onları bulmuşsun”
Dedi tanıdık bir ses.
İnleyerek öne doğru kendimi yuvarladım ve arkamdaki adamla arama mesafe koyarak elimdeki iki taşı göğsüme yasladım. Evet. Çabalamamıza gerek kalmamıştı. İvan denen aşağılık herif tam karşımda duruyordu.
“ne istiyorsun benden? Saatler önce kovmadınız mı?”
Bakakaldım.
Ardından yavaş hareketlerle ayağa kalkarak “bunlar da neyin nesi!?”
Diye sitem ettim taşları ona uzatarak.
Kaşlarını kaldırdı ve ıslanmış saçlarını karıştırarak
“bilmiyor musun?”
Diye mırıldandı.
Simsiyah gözleri doğrudan ruhuma bakıyordu.
Başımı iki yana sallayarak reddettim.
“neden ismim bir taşın üzerinde yazıyor!”
Haykırışlarımdan rahatsız olmuş gibi yüzünü buruşturdu ve bir adım geriye çekildi.
“sen yazdın”
“ben yazmadım”
Haberim bile yoktu.
Adımı daha yeni öğrenmiştim.
“daha kim olduğunu bile hatırlamıyorsun”
“biliyorum”
“geçmişinden haberin yok.”
“biliyorum”
“peki içinde bulunduğun tehlikeden haberdar mısın?”
Duraksadım.
“ne tehlikesi?”
Cevap ürkütücüydü.
“ölüm”

Kendimi o kadar kaptırmıştım ki arkamdan bağıran Zaynin fark etmem için kolumdan çekmesiyle duraksadım ve arkamı döndüm. Şaşkınlıkla Zaynin yüzüne baktım. Bana hızlı hızlı nefes alarak bakıyordu. "Nola! Şuraya bak!" Elini kaldırıp bir ağacı işaret etti. Yapraklarından aşağıya doğru ağacı süzdüm ki rüzgar esmeye devam ediyordu. Aman tanrım! Ağacın dibinde oturan biri vardı. Bu Kai idi! Ne zamandır oradaydı. Heyecanla Zayne baktım ama o daha çok şokta gibiydi. Kafamı çevirip ağacın dibinde oturan sarışın köpeğe baktım. Oturmuş sakin bir şekilde bize bakarak elma yiyordu. Kulakları dikti ve bu sefer daha bakımlı duruyordu. Kafasını bana çevirip yediği elmayı yuttu ve "yine ne yaptın sen İvan?" diye söylendi. Başımı çevirip Zayne baktım ve ardından yeniden İvan'a döndüm. "Ne yaptın ona" diye sordum sinirli değildim ama onu azarlamam gerektiğini hissettim. Bana göre İvana büyük bir kin hissetmeliydim fakat içimdeki kızgınlık nedense yeterli değildi. Omuz silkip omzunu ağaca dayadı

"birini öldürdüm. Sadece koruyucu olduğumdan haberi olsun istemiştim" diye mırıldandı. Olduğu yerden sırıtırken büyük bir gururla sözde iyiliğini anlatıyordu. Gözlerimden damlamak için yer arayan o damlayı elimin tersiyle sildim ve ona doğru ilerledim. Yanına yaklaştığımda kafasını eğip umursamaz bir şekilde bana baktı.

Bende başımı kaldırıp ona baktım. Gözlerini kırpıştırırken cok acınası gözüküyordu ki ona karşı hissettiğim siniri bir nebze bastırmaya çalışarak ara ara Kaiye bakış atan esmer köpeğin yüzünün ortasına bir yumruğu yapıştırdım. Yaptığım bu minik hamle ikisinin de duygu durumunu anında bozmuştu. Şaşkın gözüküyorlardı.

Çok sert vurmamıştım ki! Kalp hastası çelimsiz bir kızın vurabileceği kadar sert vurmuştum! Yinede İvan ağlayacak gibi duruyordu. Kulaklarını hafifçe eğdi ve bana duygulu bir yüz ifadesiyle baktı.

Zayn acaba ormandaki en güçlü iki kurdun bu ikisi olduğunu söylerken yanlış mı anlamıştım? Yada belkide o yanlış biliyordu. Elimi belime koyup İvana baktım.

"Bütün karizmanı çizdin şuanda"

diye söylendim ki Zayn kolumdan tutarak o kadar hızlı çekmişti ki kendisiyle birlikte geriye doğru kalçamızın üstüne düştük. Belimi tutarak hafifçe inledim. Bir saniye kendime gelmek için zamana ihtiyacım vardı fakat Zayn hala bizi geriye çekmeye çalışıyor gibiydi. Arkaya bakmaya çalıştım ki o anda önümden gelen hırlama sesiyle önüme döndüm. Bu da neydi böyle! Ivanın hemen arkasında beyaz bir kurt yansıması vardı!!İkiside çok sinirli duruyordu. Zayn yavaşça kulağıma eğilip konuşmaya başladı

"aferin Nola, sonunda ikiside sinirli."

Başımı kaldırıp arkamdaki Zayne baktım. "Daha çok ağlayacak gibi duruyor bence benden korktu" elini burnunun kemerine götürdü ve iç çekerek konuşmaya devam etti. "Hayatında hiç sinirden gözlerin dolmadı mı gerçekten" omuz silktim ve umursamazca "sinirli bir insan değilim" diye mırıldandım. Sinirli bir insan değildim çünkü çevremdeki insanlar sürekli beni yatıştırmaya çalışırdı. Sinir bünyeme iyi gelmiyordu. Sıklıkla terapiyede gidiyordum.
Zayn kolumdan tutarak ayağa kalkmama yardımcı oldu. Ve "harika şimdi özür dile!" Diye mızmızlandım. Ki bunu duyan beyaz yansıma daha da netleşmeye başladı ki en net haline gelince hala sinirli gözüküyordu. Evet bu sefer bir kurt yansıması değildi. Gerçekten insana benzeyen bir halde ayakta duruyordu. Sarı saçları daha düzenliydi. Mavi gözleri gözlerimi buldu ve sanki beni tanımış gibi başını yana eğip bana baktı. Sakinleşmiş Kai'nin aksine İvan hala sinirli duruyordu ve ayağa kalktı. Başını kaldırıp bana baktı ardından elinin tersiyle Kaiyi geriye doğru yavaşça ittirdi. Kai onun kolundan tutarak çekiştirdi ama o kolunu çekerek bana döndü. "Önce bana köpek diyorsun, sonra bana vuruyorsun. Kim olduğunu sanıyorsun da bir orman kurduna bulaşıyorsun!" Üzerime yürürken dişlerini göstererek söyleniyordu. Bende onun üstüne doğru yürüdüm ve "Asıl sen kim oluyorsun! Önce en yakın arkadaşımı öldürdün sonra da gelip beni mi öldürüceksin! Hiç sanmam! Ayrıca köpeksin yalan mı söylüyorum senin kendi kulağından ve sürekli heyecanlı heyecanlı sallanan kuyruğundan haberin yok mu!" Bir an duraksadı ve düşündü. O anda fark ettim ki haksız olduğunu anladı ama sinirli bir şekilde bana yeniden baktı. Şimdiye kadar gördüğüm en korkunç gözler o gün çatıda gördüğüm kızıl gözlerdi. Daha önce hiç görmediğim bir renkte parlayan korkunç ama sıcak bakan gözlerdi. Bu ise ikincisiydi! Normal siyah gözleri olmasına rağmen o kadar keskindi ki doğrudan bakmak cesaret isterdi. Adeta beni öldürme arzusuyla bakıyordu zaten o gözlerde ölümle ilgili çok şey görüyordum. Bana bıçakları, sivri dişleri ve dikenleri andırıyorlardı.

En son karşı karşıya geldiğimizde doğrudan gözüne bakmaya korktuğumdan yüzündeki benlerden birine bakıyordum. Arada gözlerine baktığımda doğrudan bana baktığını gördüğümde daha da irkiliyordum. Saldırmak üzere olan bir kediye benziyordu. Çenemi tutup sıktığında amacının kırmak olduğu belli oluyordu ki o anki korkuyla yüzüne bir kez daha yumruk atmak için elimi uzattım ki elim havada kaldı. Elimi hareket ettirmeyince şoktan bir saniye duraksadım. Ardından İvanın eline baktım ki oda benimki ile aynı şekilde gevşemiz ve hareketsiz kalmıştı. O şaşkın durmuyordu. Ellerimiz serbest kaldığında elini çekip başını eğdi ki o anda Kai onu kolundan tutarak geri çekti. Ben ise şaşkınlıkla ona bakıyordum. "Misafirlerimize iyi davranmak hakkında ne konuşmuştuk Ivan" yankılanan bu sesin kimden çıktığını anlamadan etrafa baktım ki karşımızda duran büyük ağacın ordan bir kadın yanımıza doğru geldi. Şok içinde kadına bakarken o nazikçe gülümsüyordu. Turuncu, göğüslerine kadar uzanan bakımlı saçları vardı. Mavi gözleri adeta parlıyordu ve güzel bir his veriyordu. Çok tanıdık bir his. Bu ormandaki çoğu şey çok tanıdıktı. Koyu yeşil dar bir üst giyiyordu. Ve koyu sarı yırtmaçlı uzun bir eteği vardı. Aşağı doğru indi ve yanıma yanaşıp yüzümü avuçlarının içine aldı. Gülümseyerek yüzüme baktı. "Bitkin gözüküyorsun tatlım bir şeyler yemek ister misin eminim Caelyn çok güzel bir mantar çorbası yapmıştır " diye kıkırdadı. Ardından arkadan bir ses yükseldi "Tabi öyledir. O en son yemek yaptığında ne olduğunu unuttun mu Sora?" Bu ses kraliçenin arkasından geliyordu. Herkes başını arkaya çevirdiğinde bende aynı tarafa başımı çevirdim. Tam o anda görmeyi hiç beklemediğim gözler gözlerimi buldu. Kızıl gözler. Bu gözleri çok iyi hatırlıyordum. O günkü gözlerdi bu gözler. Bir ağaca sırtını yaslamış kollarını birleştirmiş bir şekilde bana bakıyordu. Onu daha önce bu kadar net görmemiştim. Gördüğüm tek şey parlayan gözlerdi. Şuan ise onu tamamen görebiliyordum. Beyaz tenliydi. Kızıl gözler böylesine beyaz bir tene çok yakışmıştı. Dağınık siyah saçları vardı ve gerçekten oldukça koyuydu. Bembeyaz yüzü, simsiyah saçları ve dolgun dudakları. Gerçekten ideal bir yüzdü fakat en dikkat çekici olan ise gözlerdi. Dilim tutulmuş şekilde o tanıdık gözlere bakarken arkadan duyduğum bir kaç sesle dikkatim dağıldı. İvan sinirle hırlıyordu, Zayn hızlı hızlı nefes alıyordu. Ardından gözlerim kraliçeye döndü. Oda şaşkın gözüküyordu ama daha nazik bir şaşkınlıktı. Rahatsız gözükmüyordu. Vücudunu tamamen kızıl gözlü adama çevirdiğinde "Tylor, bu sen misin?" Diye sordu heyecanla. Birbirlerini tanıyorlar mıydı? Tylor denen adam gülümseyerek doğruldu. Doğrudan bana doğru ilerledi ve yanıma gelince elleriyle saçlarıma dokundu. Ani bir tepkiyle elini geri itekledim. Şaşırmamış gibi gözüküyordu ve gülümseyerek etrafımda dolandı. "Ne diyebilirim ki Sora, burada yardıma ihtiyacı olan acınası ruhlar olduğunu duydum" ardından tam önümde durdu ve dişlerini göstererek sırıttı. Hafifçe eğildiğinde yüz hizzamız tamamen eşit olmuştu. "Bakalım buraya yine neden geldiniz, prenses" bakakaldım ve gerildiğim için bir adım geriye gittim. Bana tanıdık gelen herşeyin içinden en tanıdık gelen gözler belkide beni korkutmuştu. Belkide görmek istemediğim, öğrenmek ietemediğim bir şeyden kaçıyordum. Bu gözler bana neyi hatırlatıyordu. Belkide bu yaz Emilyle birlikte topladığımız kirazları. Belkide eski arkadaşlarım ile şakalaşmak için sürdüğümüz koyu kırmızı ruju. Ama hayır, bu gözler bana herşeyden daha tanıdık geliyordu. Belkide benim tanıdığım şey gözlerdeki yansımaydı. Bir şey çaktırmak istemedim ve gözlerimi kaçırdım. "O-o her kimse haklı. Kraliçe bize yardımcı olman gerekiyor" şaşkınlıkla başını yana eğip bana baktı "yardım mı? Bunu konuşmak oldukça uzun sürecek gibi. Sizi evime götüreyim" yavaş hareketlerle yürümeye başladı. Bize herhangi bir gel konumu dememesine rağmen arkasından yürümeye başladık. Mert rahatsız hissediyor gibiydi "A şey kraliçe" dedi gergin bir halde. Kraliçe usulca arkasını döndü ve gülümsedi "ah lütfen bana Sora diyebilirsiniz" gülümsedi ve Mertten cevap bekledi. Bir kaç dakika sessizlik oldu. Mert elini ensesine götürdü ve sordu "ah şey sizin değişik aletleriniz yokmu? Bahsettiğiniz evinize kadar yürüyecek miyiz yani" bunu duyan Sora pek takmamış gibiydi gülümsemeye devam ediyordu yinede İvan sinir krizi geçiriyor gibiydi. Ellerini üzerinde böcekler gezinen ağaca yasladı ve sinirini zor tutuyor gibiydi. Kai bunu fark etmiş olacak ki kafasına bir anda vurup İvanın dikkatini kendisine çekmişti. Onlar tekrardan boğuşurken gözlerim kraliçeye döndü. Gözlerini kapattı ve kikirdedi. "Tabi isteseydim hemen bir ağaç kavuğundan gidebilirdik. Fakat bütün halkın gözünün önünde sarayıma yabancıları sokamazdım tatlım." Bir halkı mı vardı? Ormanda sadece o ve iki kurt olduğunu sanıyordum. "Ne halkı? Gerçekten bir halkın mı var" diye sordum merakla. Yine kikirdedi eliyle ağzını kapatarak. "Ah hayır, insanlardan oluşan bir halkım yok." Eliyle ağaçları, toprağı ve havayı gösterdi. "Bu orman benim halkım. Eğer herhangi bir güç gösterirsem orman varlığımı fark eder. Benimkini fark etmesinde sorun yok ama sizinkileri fark ederse iç çatışma yaşanabilir." Yürümeye devam ederken bu konuşma oldukça ilgimi çekmişti. İç çatışmanın ne olduğunu soracaktım ki yabancı bay kızıl göz önümü kesti ve işaret parmağını dudaklarına bastırarak susmamı istedi ve gülümseyerek geri çekildi. Nedenini anlayamadığım bu hareketi beni germişti bu yüzden sustum. Genç kraliçe en son durduğunda uzun zamandır yürüdüğüm için kalbim ağrımaya başlamıştı. Şaşkınlıkla önüme baktığımda karşımda şaşalı bir şato bekliyordum. Fakat önümde sadece sarmaşıkların olduğu bir duvar vardı. Aslında düşünürsek okulumuzun girilmesi yasak olan arka bahçesinde bir şato olsaydı bunu herkes fark ederdi. Ah ne saçmalıyordum ki! Okulumuzun ardında en az 4 tane orman, bir sürü kraliçe, köpek adamlar ve daha fazlası vardı ve kimse fark edememişti!

Sora elini duvara koydu. "Kaybol artık!" Zayn ile birlikte şaşkınlıkla kraliçeye baktık. Ama Ivan, Kai ve Kızıl gözlü adam oldukça normal karşılamıştı. Bir cevap beklerken kulağımda bir nefes hissettim. İrkildim ve gözlerim arkaya kaydı o an bir ses "Bu kraliçenin en büyük arzusu yerine ormanı seçtiğinde söylediği kelime" dedi. Bu ses Kızıl gözlere aitti. "Bu duvar arzuyu reddettiğin cümle ile çalışır. Ama biliyor musun. Bu orman hiç olmadığı kadar tehlikelidir. Aydınlık ormanı, son orman bizi kandırmaya çalışıyor. Sizlere bir seçim hakkı verir, ya ormanı seçersin yada hayatın boyunca arzuladığın şeyi. Para da olsa , ölen birisini görme arzusu da olsa. Ne olursa olsun o arzuyu seçerseniz ölürsünüz buraya hiç gelmemen gerekirdi prenses" irkildim. Herkes önümüzde Soranın açtığı kalın ve sarmaşıklı duvara bakıyordu. Duvar sanki gizli bir kapıymış gibi ortadan ikiye ayrılıyordu. Sora uzun ince parmaklarını duvardan çekince arkasında birleştirdi. Bütün herkes ona odaklanmışken biz arkadaydık. Derin bir nefes aldım ve dışarının, ormanın rüzgarını ciğerlerime çekerken hissetmek istediğim o güzel duyguyu aradım ama o kadar gergindim ki karnım ağrıyordu. Ciddi kalmam lazımdı. Sakin kalmam lazımdı. Yeni bir yola adım atıyor ve hiç bilmediğim bir yere gidiyordum fakat sakin kalmam lazımdı. Uğruna çabaladığım çok şey vardı. Tylor denen adamın ne planladığını ve benden ne istediğini bilmiyordum. Fakat arkamdan bir işler çevirdiğini hissediyordum. Yanılmayı diledim. Yanılmak istedim. Güvende hissetmek istedim. Sürekli zorladığın hafızamı bulmaya gidiyordum. Güvende değildim. Bulmam gereken şeyin bir bedeli vardı. Onu zaten Emilynin canıyla ödediğimi sanıyordum. Belkide başka bir şeyle daha ödeyecektim. Rüzgar yine saçlarımı savurdu. Beni hissetmek istiyor gibiydi. Ben ormanı hissediyordum. Aynı zamanda korkuyla. Şimdiyse devam etmek zorunda olduğum bu yola ilk adımımı atmalıydım