Bölümler 12Şu an: Bayan göz yaşı
- 1 Meleğin düşüşü4.710 kelime
- 2 Bir sürü orman4.178 kelime
- 3 Kızıl Gözler2.395 kelime
- 4 Yakından uzağa3.224 kelime
- 5 Bir ağacın bildiği sır5.043 kelime
- 6 Bayan göz yaşı3.333 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Buraya ait değilsiniz2.682 kelime
- 8 Kızıl yürek3.865 kelime
- 9 Kanatlılar4.220 kelime
- 10 Geçmişten uzak4.298 kelime
- 11 Mirandanın gizemi4.034 kelime
- 12 Dokunulmaz bir kitap4.035 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Stella
"ben güzel miyim babacığım?"
"Dünyalar kadar"
Bu cevap ben daha küçük bir çocukken beni hep tatmin ederdi. Biricik babamın annemin ölümünden 8 yıl sonrasında başka bir kadınla yaptığı evliliğe kadar böyleydi. Babam bana annemin beni doğururken öldüğünü söylemişti. Bu sebepten ötürü hiçbir zaman beni sorumlu tutmamıştı. Bana oldukça iyi bakar ve beni severdi. Bunu her zaman hissederdim. Fakat sevgisini gösterme şekli her zaman nezaket yoksunuydu. Sert biriydi. Yüzü hiçbir zaman gülmezdi. Sürekli sert bakışlar ile insanları ve çevreyi süzer, kötü bulduğu her şey için kötü yorumlar yapardı. Kabaydı. O çok kabaydı. Bütün insanlar, kabaydı. Babam ben henüz sekiz yaşıma yeni basmış iken hiç tanımadığım bir kadınla evlenmişti. Oda kabaydı. Onunla iyi geçinmeyi denedim. Fakat herkes gibi oda bana karşı oldukça kabaydı. Üvey annem kendini hiçbir zaman güzel hissetmez, bu yüzden beni sürekli aşağılardı. Onun güzelliğinin ortaya çıkmasını engellediğimi, bu güzelliği hiçbir zaman hak etmediğimi söylerdi.
20 yıl önce
"Ben güzel miyim ki Melissa anne?" Başını kaldırıp bana baktı. Yüzüne takındığı tiksinti dolu ifadesi ona hitap etme şeklimden dolayı olmalıydı. Yinede ona böyle seslenmekten hoşlanıyordum. Sanıyordum ki bana bu davranışlarının bir bedelini ödememesi gözüme batıyordu ve onu kendi yolum ile cezalandırmak istiyordum. Kabaydı, o çok kabaydı. Bu dünya çok kabaydı. Bütün insanlardan nefret ediyordum. Eliyle kamerayı düzeltti ve ışığın ayarına baktıktan sonra beni belimden tutup kameranın önündeki sandalyeye oturttu.
"Tabikide güzelsin. Dünyalar kadar. Bu sebeple biricik annene bir sürü para kazandıracaksın"
Dedi geniş bir gülümseme ile.
Ardından allık dedikleri garip bir tozu fırça yardımıyla yanaklarıma yavaşça sürdü. Yanaklarımı pembe renkle güzelleştirirken aynı zamanda bir şarkı mırıldanıyordu.
"Bunu neden yapıyorsun"
Diye sordum. Gülümsedi.
"Güzelliğin bana para kazandırıyor"
Ellerimle uzun sarı saçlarımı geri itekledim.
"Para ne işe yarıyor"
Diye sordum aynadan gözlerime bakarken.
"Hayatını kurtarıyor Stella, seni baştan yaratıyor. Eğer 18 yaşına kadar fare dolu bir evde yaşayıp 18'inden sonra evden atılıp yoksulluk içinde tek başına yaşamak ve aynı zamanda namusunu korumak zorunda kalırsan bu hayatı boşa harcamak olur. Bu yüzden zengin doğmuş olman harika birşey. Bense şuanda hak ettiğim hayatı yaşamak için son çabalarımı gösteriyorum"
Saçlarımı okşadı ve kameranın açısından çekilerek bana göz kırptı. Göz kırpması ile birlikte gözlerimden akan yaşlar bir oldu. Usul bir şekilde mavi gözlerimden akan yaşlar pürüzsüz ve kızarmış yanaklarımdan akıyor, bu görüntü 10 yaşlarında küçük bir çocuğu oldukça masum gösteriyordu. Üvey annem her gün yayınlar açar ve saatlerce ağlamamı beklerdi. Bu görüntü bir insanın nasıl hoşuna gideri hiç anlayamıyordum. Hepsi, kabaydı. Çok kaba.
20 yıl sonra, şimdi.
Hayatım babam üvey annemin açtığı yayınları görene kadar daha tek düze ve kötüydü. Üvey annemin kurduğu düzenin yıkıldığı gece babam üvey annemle tartışırlarken yaptığı bir trafik kazası yüzünden hayatını kaybetmişti. O günden sonra üvey annem sürekli bana aşılamaya çalıştığı para hırsından vazgeçmiş ve bana güzel denilebilecek şekilde bakmaya başlamıştı. Bana sevgi göstermiyor yada bana annelik taslamıyordu. Sadece sessizce bana bakıyor ve babamdan kalan bu hayatı yaşıyordu. Yinede istemsiz bir şekilde bana karşı bir merhameti duygusu beslediğini hissedebiliyordum. 18 yaşıma bastığımda o evden ayrılmıştım. Güzel bir meslek için çok çabalamıştım çünkü güzelliğimle değil zekamla ortaya çıkmak istiyordum. Çok zeki olduğumu düşünmüyordum. Yinede 4 yıllık hemşirelik lisansı mezunuydum. Şuan ise 30 yaşında bir hemşireydim. Geçmişimi düşünmek beni her zaman gererdi. Bu sebepten dolayı biraz hava almak için hastanenin dışına çıkmak istedim. Hastane kapısından dışarı çıktım ve hastaneden uzağa ilerlemeye başladım. Hastaneden çıkmak üzereyken nedensiz hissettiğim sinir yüzünden üzerime gelen motoru yeni fark etmiştim. Öylece bakakalmıştım ki bir el kolumdan tutarak beni geriye doğru çekince sarsıldım ve afallayarak geriye doğru çekildim. Motor geçtiğinde arkamı dönüp beni kurtaran kişiye baktım. Bu tabiki oydu. Doktor Ethan. O benim herşeyimdi. Hayatım boyunca tanıştığım en nazik varlıktı o. Küçiklüğümden beri sadece kabalık görmüştüm. O ise bir çiçek gibiydi. Nazik ve centilmen biriydi. Yolda gördüğü her hayvana yardım eder, tanıyıp tanımadığını herkese kapıyı tutar kendisiyle aynı odada kim olsa ona çay ısmarlar ve hastalarına oldukça nazik ve eğlenceli davranırdı. O beni yalnızlıktan çekip çıkarmış aydınlığa götürmüştü. Onunla ilk tanışmamız da böyle olmuştu. Hayattan tamamen koptuğum bir dönemde bu hastanede çalışıyordum. Üvey annemle konuşmamızın üzerinden bir saat geçmesinin verdiği sinirle o anki tüm duygularımı yüzüme yansıtıyordum. O zamanki nefretim bedenimden taşıyordu. İnsanlardan ve kaba olan herşeyden nefret ediyordum. Her insan kabaydı ve kimse dünyalar kadar güzel değildi. Fakat tam o anda duyduğum bir ses beni hayata bağladı.
"Gülümseyin hanımefendi, gülümsemek herkese yakışır" bir soluk uzaklığımdan geçen o adamın nazik sesiyle kafamı kaldırdım ve onun gülümseyen yüzünü gördüm. Bana gülümsedi. Bir nezaketti bu. Ardından asla tahmin edemeyeceğim bir şekilde elimden tuttu ve parmaklarımı aralayıp avcumun içine bir çikolata sıkıştırdı. O an kalbimde hissettiğim sıcaklık yüzüme yansımış, küçükken makyajla yaptığımdan çok daha kızarmıştım. O günden sonra onu her yerde görmeye başladım. Kedileri besler, yaşlılara yardım eder ve bebek bakmaktan şeref duyardı. Etrafındaki herkese başıyla selam verir ve gülümserdi. Şuan ise yeniden beni kurtarmıştı. Geri çekildim ve teşekkür ettim. Fakat bir gariplik vardı. Onu daha önce bu saatlerde buralarda görmemiştim. Bu saatte nereye gidiyor olabilirdi. Peşinden ilerledim ve
"Hey Doktor! Nereye gidiyorsun?"
Diye seslendim arkasından. Bahse varırdım ki hastası için endişeleniyordu. "Rosieydi bulmaya gidiyorsun değil mi?" Diye seslendim. Duraksadı."Nolayı bulmalıyım hemşire. Lütfen peşimden gelmeyi keser misin" dedi kibar olmaya çalışarak.
Nola da kimdi böyle? Daha önce duyduğumu sanmıyordum. Sevgilisi olabilir miydi!? Böyle bir ihtimali düşünmek istemiyordum.
"Nola da kim!?" Diye bağırdım arkasından. Yeniden uzaklaşırken "sizin Rosie dediğiniz kişi" dedi boğuk bir sesle hastaneden uzaklaşmaya devam ederken. Onun nereye gittiğini tahmin edebiliyordum. Bu tamda onun yapacağı bir şeydi. Lanet olsun ki o kız asla yerinde durmuyordu. Onun tehlikede olma ihtimali ikimizi de endişelendirmişti. Anlık gelen bir cesaret ile doktorun geniş omzuna usulca dokundum ve onu durdurdum.
Gülümsedim ve daha bu sabah yıkadığım sarı saçlarımı kulağımın arkasına itekledim.
Nereye gittiğini biliyorum" dedim neşeli bir sesle yanağımdan süzülen bir damla yaşa aldırmadan. Bu sefer hepten durdu. Hareket etmeden yüzüme baktı. Gözleri gözlerime geldiğinde kalbim bir serçenin kanat çırpışı gibi hissettirmeye başlamıştı. Kahverengi gözleri ile usulca gözlerime bakıyordu. Ardından elini kaldırdı ve yanağımdan süzülen bir damla göz yaşını baş parmağıyla yavaşça sildi. Bu hareketi karşısında kelimenin tam anlamıyla aklım beynimden uçup gitmişti. Sanki beynim elinden gelen bütün kozları oynamış ve bedenimi kalbime emanet etmişti. Donakaldım ve öylece Ethanın beyaz gömleğine baktım. Gözleri gözlerime değdiğinde yapacağım yada söyleyeceğim en ufak şeyden korkuyordum. Nazikçe elini çeneme koydu ve başımı kaldırdı. Yüzlerimiz aynı hizada olmasına rağmen bakmaya korkuyordum.
"Bana onun nerede olduğunu söylemek ister misin Stella" adını söylemesiyle bir gram olan inatçılığım tamamen yok olmuş gözleri gözlerimle buluşmuştu. Adımı biliyor olamazdı değil mi!? Daha fazla dayanamacağım için yavaşça bir adım geriye gittim ve
"Adımı biliyor musun doktor?"
Diye mırıldandım sorgular bir ses ile. İç ısıtan bir şekilde gülümsedi ve eliyle yaka kartımı gösterip ilerlemeye başladı. Peşinden gittim fakat bu sefer gitmem için ısrar etmedi. Koşarak onun yanına geçip yürümeye başladım.
"Nerede olduğunu nereden biliyorsun?" Diye sordu bana.
Gülümsedim ve
"Geçen gün onun evini ziyarete gittim. Şey nedenini sorma sadece biz yakınızdır. Odadan çıktığım an bir şey söylemeyi unuttuğumu fark edip geri döndüm ki yerde öylece oturuyordu ve gözleri de kapalıydı. Yanına gittim ve baktım. Nabzı atıyordu ve bir şey fısıldıyordu. Kamihana diye birinin adını fısıldıyordu" diye anlattım doktor Ethan sakince.
Kaşlarını kaldırdı ve
"Buradan nerede olduğunu nasıl çıkardın ki?" Diye sordu.
Kafamı kaldırıp yukarıya, gökyüzüne baktım. "Kamihana bir söylenti. Doğru olduğunu savunmuyorum fakat Rosienin gittiği okulun yanındaki ormanla ilgili bir söylenti ve Rosie orada öylece yatarken kamihanayı bulmalıyım diyordu. Bu tam da onun yapacağı bir iş" dedim sakin bir ses tonuyla. Başını salladı. Birlikte Rosienin okuluna doğru yola çıktık. Ethanın ona neden Nola dediğini anlayamıyordum. Onun adını her zaman Rosa Rosie olarak bilmiştim. Belkide bir lakabıydı. Ethan yavaşça arabasını park edip acelesi olan bir veli gibi dışarıya fırladı. Aynı şekilde bende kendi kapımı açtım. Ben kapımı açtığımda Ethan elimden tutarak beni kaldırdı ve hızlı adımlarla okula doğru ilerledi. Öğle sıralarıydı ve etrafta öğrenciler vardı. Hızlı adımlarla bahçeye doğru ilerledik. Bahçe kısmı düz ve güzeldi. Öğrenciler, öğretmenler bana okul yıllarımı hatırlatıyordu. Bana kalırsa bu okulun havası oldukça güzeldi. Tek sorun okulun bahçesinin hemen ilerisinde duran kasvetli ve korkunç ormandı. Bizim oraya doğru gidiyor olmamız asıl sorundu zaten! Yavaşça gri ormanın girişine doğru ilerledik ki arkamızdan duyduğumuz bir ses bizi durdurdu.
"Hey! Siz ikiniz nereye gidiyorsunuz böyle!?" İkimizde korkuyla arkamızı aynı anda döndüğümüzde karşımızda hafif kilolu, açık kahverengi kısa saçlı bir çocuk gördük. Çatık kaşlarla bize bakıyor ve ikimizi de gözleriyle süzüyordu.
"Fotoğraf çekmeye mi geldiniz?" Diye sordu çocuk sanki bu korkutucu ormanda fotoğraf çekmeye değer bir şey varmış gibi. "Evet! Biz sadece fotoğraf çekmek istiyoruz iki turistiz ve bu ormanın eşsiz...eh benzersiz havasını merak ettik ve gezmek iztiyoruz"
Dedim yalanımı belli etmemeye çalışarak. Ethan ise bana ayak uydurmak istermiş gibi başını salladı ve cebini karıştırarak çocuğa bir çikolata vererek ormana yöneldi. Arından giderken arkamızdan çocuk
"Güle güle 35 yıllık doktor turistler(?)!" Diye bağırdı el sallarken. Biz hızlı adımlarla ilerlerken arkamı döndüm ve geri geri yürürken "ben 30 yaşındayım seni kaba çocuk!" Diye bağırdım ve ormana doğru daha hızlı koştum. Arkamdan koşan Erhan ile ormana girdiğimizde bu kesinlikle görmeyi beklemediğim bir manzaraydı. Bu orman dışarıdan göründüğünden çok daha Güneşli ve renkliydi. Güneş ağaçların arasından yüzüme vuruyor, hafif esen sıcak rüzgar saçlarımı savuruyor ve yemyeşil çimenlerle ağaç yaprakları adeta bir görsel şölen oluşturuyordu. Aceleyle siyah kol çantamı karıştırarak içinden pandalı not defterimi çıkardım ve burada hissettiğim herşeyi not ettim. Arkamda Ethanın ne yazdığıma baktığını fark ettiğimde korkuyla geri çekildim ve defterimi göğsüme bastırdım. Kaşlarını kaldırdı. Ardından
"Pandalar, sana benziyorlar"
Dedi sakin bir tonla. Bunun ardından yanaklarımda hissettiğim sıcaklıktan kızardığımı fark ettim. Konuşacaktım fakat arkamda duyduğum kan dondurucu bir ses beni susturdu.
" Daha çok köstbeğe benziyor" korkuyla geriye doğru zıpladım ve hemen Ethanın yanına geçtim. O an fark etmiştim ki bu ormanın içinde baya yürümüş ve eski bir duvarın yanına gelmiştik. Ve şimdi de aşırı kaba biri beni köstebeğe benzetmişti! Bir dakika bu bir, insan mıydı? Yoksa başka birşey mi!? Çünkü insan gibi gözüken bir bedeni olmasına rağmen kahverengi bir kuyruğu ve köpek kulaklarına benzeyen dik kulakları vardı! Yüzünde benleri ve kara gözleri ile tatlı bile denilebilirdi! Ethan beni eliyle geriye ittirdi ve arkasında durmamı istedi. Fakat yerinde durmadım ve yere eğilip elime Keskin bir taş alıp Ethanın önünde atladım ve Ethanı arkama alıp taşı köpeğe benzeyen adama doğrulttum.
Sakin ve umursamaz bir tavırla bana bakmaya devam etti fakat en çok şaşıran kişi Ethan gibi duruyordu. Bana saldıracağını düşündüğüm köpek adamın eline baktığımda elinde bir gül tuttuğunu gördüm. Yavaşça taşı elimden bıraktım ve Ethan da aynı anda yanıma geldi.
"Sen bir köpek misin?" Diye sordum nazik olmaya çalışarak köpek benzeri adama. Aynı şekilde bana
"Sen bir köstebek misin?"
Diye sorunca kaşlarımı çattım ve şaşkınlıkla geriye çekildim. Ardından kollarımı birleştirip arkamı döndüm ve "Ne kadar kaba..." Diye söylenerek ağaca yaslandım. Ethan yavaşça elini köpeğe doğru uzattı ve
"Bak o gayet güzel, sakin olmalısın sadece konuşmak istiyoruz"
Göz ucuyla onlara baktım - çünkü Ethan güzel olduğumu söyledi- fakat köpek adamın arkasında bir şeyin olduğunu gördüğümde yerimden hafifçe doğruldum. O bir, mezar mıydı? Hafifçe ilerledim. Konuşuyorlardı ve beni fark etmiyorlardı
Köpek adam
"çirkin demedim. Sadece dev köstebek faresine benziyor" dediğinde duraksadım ve ağzına toprak sokma fikrini kafamdan attıktan sonra yavaşça mezara doğru ilerlemeye devam ettim. Mezarın tam karşısında geldiğimde tahtada ki ismi okumaya çalıştım.
"Emily" sessizce bu ismi fısıldadım. Bir yerlerden tanıdık geliyordu. Tahtanın üzerinde isimden başka birşey yazmaması garibime gitmişti. Bunun Rosie ile bir alakası var mıydı? Daha da kötüsü bu ormanda ölü mü vardı!? Korkuyla mezara bakarken arkamda birinin olduğunu fark ettim. Bu kişi o köpekti! Beni görmüştü. Bana saldıracağını düşündüm fakat yavaşça yanıma yaklaştı ve hafifçe Omzumdan ittirerek mezara doğru ilerledi. Varınca eğilerek toprağın üzerine elindeki gülü bıraktı.
Ethan yavaşça etrafına göz gezdirdi. Bir ağacın kenarında bulduğu çiçeği -daha çok ot da denebilirdi fakat kibarlığını kırmak istemiyordum- yavaşça toprağa bıraktı. Kaba adam yavaşça başını kaldırdı ve taş duvara doğru hareket etti. Arından beklemediğim şekilde zıpladı ve duvarın hemen üstüne çıktı. Ardından Ethana elini uzatarak "Ben Ivan. Avcı köpeği" dedi kararlı bir ses ile Ethan Ivanın eline baktı. Ardından dönüp bana baktı. Yavaşça bana doğru ilerlediğinde alnımdan terler akıyordu. Avcumu sıktım ve bana doğru gelmesini endişeyle izledim. Yanıma gelince elimden tutarak beni duvara yaklaştırmasını hiç beklemiyordum. Ardından benim için daha gerici ve utandırıcı olacak şekilde iki eliyle belimi kavradığında ellerimi kaldırdım ve ne yapacağımı bilmeyen bir şekilde kızarmış yanaklarla kalakaldım. Ardından beni havaya kaldırdığında Ivanın bu sefer elini bana uzattığını gördüm. Sanırım Ethan benim duvardan atlamama yardımcı oluyordu. Bunu tek başıma da yapabilirdim fakat bana yardımcı olmaya çalışması hoşuma gitmişti. Ivanın elinden tuttuğumda beni sanki bir kuşu çekermişçesine yukarı doğru çektiğinde kalp krizi geçireceğimi sandım. Duvara çıktığımda içeriye doğru baktım. Burada oldukça huzurlu bir köy görmeyi kesinlikle beklemiyordum. Şehrimde böyle bir yerin vâr olmadığına emindim. Elimi uzattım fakat elimden girip bedenime yayılan şok edici his yüzünden elimi korkuyla geri çektim. Ardından Ivan sinirle yüzüme baktı.
"Aptal! Bu köyün korunduğunun farkında değil misin!?" Diye bana bağırınca sinirlenmiş hissettiğimi fark ettim. Nereden bilmemi bekliyordu? Buraya daha önce gelmemiştim. Elimle yakasından kavrayarak onu kendi köyüne doğru ittirdim. Ani hareketimle sendeleyerek çimenlerin üzerine düşüyordu ki toparlanarak rahat bir iniş yaptı. Ardından o kara gözleriyle öldürücü bir bakış attıktan sonra yanıma geri tırmandı ve Ethana elini uzatıp onu da yanımıza çekti.
Sanki uzun zamandır tanıdığı bir dostuna küsmüşçesine bana kaçamak bakışlar atıyor, ardından kafasını çeviriyordu. İstemeden de olsa ikimizin de elinden tuttu ve bedenime yayılan kalbimin çarpmasına sebep olan bir his yaydı. Ardından işini tamamlayınca ikimizin de elinde tutarak köye doğru ittirdi. Şok olmuş bir şekilde ikimizde yeşil çimenlerin üzerine düştüğümüzde öylece kalakaldık. Ardından kafamı çevirip yanıma baktığımda Ethanın da aynı şekilde bana baktığını gördüm. Bu ani bakışma kalbimi öyle hızlandırmıştı ki gözlerim açıldı ve derin bir nefes alıp korkuyla yerimden doğruldum. Aynı şekilde oda doğrulduğunda etrafımıza bakındık. Burası gerçekten periler köyü gibiydi. Fakat burada pofuduk, tüylü, kedimsi yada başka bir şeysi tatlı canlılar uçuşuyordu! Onlar ömrüm boyu gördüğüm ikinci -birincisi Ethan- en tatlı şeylerdi! Koşarak ayağa kalktım ve o şeylerden birini avcuma alıp sevmeye başladım. Bir nevi gariplerdi... Fakat sevmedim diyemezdim! Bir dakika böyle bir canlı teknik olarak dünya üzerinde yoktu! Neydi bunlar? Geri geri yürüyerek o varlıklardan uzağa ilerledim. Bu ormanla ilgili garip olaylar ve söylentiler duymuştum. Rosie bana bunları anlatırdı fakat gerçek olduklarını hiç düşünmemiştim. Yavaşça etrafa göz gezdirdim. Ardından gözüme daha insancıl gelen iki kişi çarptı. Bizden tek farkları garip saç renkleri gibi duruyordu. Gerçekten korkunç mu yoksa büyüleyici mi olduğunu anlayamadığım bir yere gelmiştim. İki kız duvarın hemen yanında kavga ediyorlardı. Onlar insan olabilirler miydi? Belkide saçları boyadı çünkü bir kızın saç rengi pembe, öbür kızın saç rengi ise kırmızıydı. Dikkatli baktığımda kırmızı küt kesilmiş kısa saçlı kızın gözleri de saçları gibi koyu kırmızıydı. Bir konu hakkında tartışıyor gibiydiler. İkiside birbirlerine bağırıyordu. Kırmızı saçlı olan kız pembe saçlı olan kıza Caelyn demişti ki adının bu olduğunu düşündüm. Caelyn denen kız oldukça olgun duruyordu. Gerçekten güzel bir vücudu ve bakımlı saçları vardı. Ona kıyasla öbür kız ise daha küçük gözüküyordu. Yinede aynı yaşta oldukları anlaşılıyordu.
Bir anda ikisi aynı anda üçümüze doğru döndüğünde diyecek bir laf bulmak istedim fakat kekelemekten konuşamadım. Olanları hiçbir şey yapmadan izlemek çok kabaydı! Kabalık yapmak istemediğimden durumu açıklamak istedim fakat pek becerebildiğim söylenemezdi. Kırmızı saçlı olan işaret parmağını bana uzatınca donup kaldım.
"Hey sen! Neye baktığını sanıyorsun öyle!?" Diye bağırdı.
Sesi düşündüğümden daha inceydi ve gözleri düşündüğümden daha keskindi.
Yavaşça ellerimi göğsümde birleştirdim ve sadece
"Çok üzgünüm ben sadece..." Diyebildim. Ardından Caelyn denilen kız yavaşça elini bağıran kızın omzuna koydu ve
"Mila, sakin ol!" Dedi uyarır şekilde. Mila denilen kız kollarını birleştirdi. Gözlerine baktığımda gözlerinin dolduğunu anlayabiliyordum. Ne olmuş olabilirdi böyle bir kızı ağlatacak? Kaşlarını çattı ve hızla yanımızdan ayrıldı. Ivan yavaşça Caelynin yanına geldi ve onun saçlarını karıştırdı. Ardından
"Ona ne söyledin" diye sordu sert bir şekilde.
Caelyn bir suç işlemiş gibi duruyordu. Başını eğerek,
"Onun duygu değişimine laf ettim. Biliyorum! Yapmamalıydım ve bu onun suçu değil onun Evergrove geçirmesi yüzünden olan birşey ve ben gerçekten üzgünüm" dedi mahçup bir ifade ile. Evergrove dediği şeyde neydi böyle? Daha önce duyduğumu sanmıyordum. Ivan duraksadı. Ardından omuz silkti.
"Başkalarının duyguları beni ilgilendirmiyor"
Dedi kaba bir biçimde.
Kırılmış bir kız hakkında böyle konuşması beni rahatsız etmişti fakat sesimi çıkarmadım.
Ivan güzel köyü ikiye ayıran düz taş yolda ilerlemeye başladı.
Başımı kaldırıp önüme baktığımda orada kocaman bir bina gördüm. Burası saray mıydı? Çok güzel ve ihtişamlı duruyordu. Kapının önünde garip canlılar geziniyor sanki birşeyler arıyormuş gibi söyleniyorlardı. Ivanın bizi oranın içerisine sokmak istediğini fark ettiğimde heyecanlandım. Hayatımda hiç bu kadar güzel bir yerin içini görmemiştim.
Yavaşça büyük kapı garip canlılar tarafından açıldı. İçerisine heyecanla göz gezdirdim. Ellerimle siyah çantamı sıkıca kavradım. Burası gerçekten güzeldi. Kırmızı halılar, taş duvarlar, kolonlar altın ve en çokta kırmızı ile altın rengi ağırlıklı bir bina!
Ethan arkamdan geliyor adeta bu binada yaşamak ister gibi bakıyordu. Ben altın rengine ve sıcak havasına odaklanmışken aklıma bir anda Ethanın en çok ilgisini çeken şey geldi. Kafamı ona çevirdim. Büyük kapının hemen ardında uzun ve kalın bir kolonun dibinde bulunan küçük bir saksının toprağını elliyordu. Şaşırdım ve yanına gittim. Eğilerek ellerimi dizlerime koydum. Onunla konuşmak istiyordum fakat ne hakkında konuşmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Yavaşça dudaklarımı araladım birşey söylemek ister gibi. O büyük bir anlamla toprağa bakarken ben ise boş bir yüz ifadesiyle saksının içinde hareket eden şeyin ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
En sonunda konuşma cesareti buldum
"Vay, bu bir toprak"
Ağzımdan çıkan ilk kelimeler bunlardı. Ne yapıyordum ben böyle!? Tamamen saçmalamıştım! Şimdi bilgisiz bir aptal olduğumu düşünüyor olmalıydı!
Burnundan güldü. Ardından yavaşça elimi tutarak toprağa daldırdı.
"Görüyor musun. Toprak hafif nemli" elimi biraz daha bastırdığında toprak oldukça yumuşak hissettiriyordu. "Hissediyorsun değil mi? Toprak gevşek kökler sıkışmamış" ardından işaret parmağımı uzatarak toprağın içine rahatça soktu. Ardından "toprak hava alıyor. Ve temiz kokuyor. Buradaki gördüğüm bütün bitkiler böyle. Ayrıca fark ettim ki burada gerçekten çok fazla bitki var. Her kim bakıyorsa onlarla iyi ilgileniyor olmalı" dedi sakin ve bilgili bir tonla. Gözlerinin içi parlıyordu. Onda en sevdiğim özellik buydu. Işık saçıyordu. Umutları ve ilgi alanları adeta kibarlık yayıyordu.
Özellikle sevdiği şeyleri ne kadar çok araştırdığını, bitkiler ve nesli tükenmekte olan hayvanlarla ne kadar iş içe olduğunu zaten biliyordum. Asıl beni hayran eden şey ise ilham aldığı doğayı anlatırken gözlerinin parlaması ve her zamanki o ciddi havasının yok olup tamamen akıcı ve hayranlık dolu bir ses ile konuşmasıydı. Onda sevilesi çok şey vardı. Diğer kadınlar için de böyle olduğuna emindim. Toprağı biraz daha elledi. Gerçekten toprak kokusunu çok seviyordu. "Gerçekten iyi bakılmış" diye mırıldandı.
Ardından arkamızda
"Tabiki! Ne sandınız!?" Diye bir ses duymamla birlikte yerimden sıçradım ve büyük kolona yaslandım. Bu ani ses beni o kadar ürkütmüştü ki adeta gözümden yaş gelecekti. Ethan ise sakince arkasını döndü. Bu kişi Mila denen kızıl saçlı kızdı. Doğruldum ve elimi göğsüme bastırdım.
Kıkırdadı. Korkuttuysam kusura bakmayın! Ustalık eserimin övülmesine karşı koyamam" dedi sırıtarak. Arkamı dönüp bitkiye baktım. Yapraklar canlı ve parlaktı. Herhangi bir sararma da görmüyordum. Gerçekten oldukça güzel duruyorlardı. Ve Ethan haklıydı. Burada bir sürü bitki ve çiçek vardı.
"Bitkilerle ilgilenmeyi seviyor olmalısınız" dedim kibar bir ifade ile. Başını salladı. Ardından anlamadığım bir nedenden ötürü kollarını birleştirip kaşlarını çattı.
"Sakın yorum yapmaya kalkma! Bitkilerle ilgilenmek yaşlı işi felan değildir!"
Dedi ince bir ses tonuyla.
Korkuyla başımı salladım koyu kırmızı soluk gözleriyle göz göze gelince. Ardımızdan bir ses yükseldi.
Bu ses Ivana aitti. Bizi çağırıyor olmalıydı. Bizi biriyle tanıştıracağını ve onun bize yardımcı olabileceğini söylemişti. Milaya veda ettikten sonra onun peşinden ilerledik.
Uzun bir koridorun ortasında olan bir kapının önüne geldik. Bu koridor oldukça dardı ve bu beni rahatsız etmişti. Ivan denilen adam kapıyı çalmadan adeta baskın yapar gibi sert bir şekilde kapıyı açtı. Öyle ki kapı hızla duvara çarpmış ve gürültüyü bir ses çıkarmıştı. İçeriye baktığımda buranın bir mutfak olduğunu gördüm. Daha çok mor ve beyaz temalı küçük ve tatlı bir mutfaktı. İçerideki kişiye baktım. Turuncu saçlı genç bir kadın bir kaç kurabiyeyi ağzına tıkıştırıyordu. Kapının açıldığını görünce duraksadı. Yutkundu ve bir kaç öksürükten sonra kaşlarını çatarak
"Ivan! Sana daha kaç kere kapıyı çalmadan girme diyeceğim!? Seni terbiye kursuna yazdırmamı istemiyorsan kapılarıma iyi davran!" Diye bağırdı. Ivan omuz silkti ve önümüzden çekildi. Güzel giyinimli kadın bizi gördüğünde gözleri dehşetle açıldı. Sanki bizim gibilerin buraya gelmesini beklemiyor gibiydi. Daha önce olduğumdan çok daha gergindim. Bu ormanda geçirdiğim her saniye gergindim. Ivan eliyle bizi işaret ederek,
"Birini arıyorlar." Dedi soğuk ve umursamaz bir sesle.
Kadın elindeki çayı bıraktı ve dikkatlice gözlerime baktı.
"Bir ihtimal, Nolayı arıyor olabilir misiniz?"
Bölüm etkileşimi
