Bir ağacın bildiği sır

Küçükken hayal meyal hatırladığım bir şarkının sözlerinde "ormanlar ve onlardan uzağa" gibi bir söz geçiyordu. Bu şarkıyı ben yatmadan önce annem bana söyler, başımı okşayıp uyumamı beklerdi. Nedensizce ormanda geçirdiğim gün bana eskiden kulağımda çınlayan o melodiyi hatırlatmıştı. Elimle kolumu sıkıp hemşirenin bana anlatmak için çok uğraştığı fakat kesilmeyen hıçkırıkları yüzünden başaramadığı olayı anlatmasını bekliyordum. Elinin tersiyle bembeyaz yanaklarından usulca süzülen yaşı sildi. Mavi gözleri hüzünlü hüzünlü bana bakıyor, ara sıra yüzüme bakmaya gücü yetmiyormuş gibi gözlerini kaçırıyordu. Bu şekilde bir yere varamayağımızı düşündüğümden ellerimi uzatıp elini tuttum. Bu kadın hastanede sevdiğim tek şeydi. Oranın bütün ruhu beni emerken bu kadının enerjisi bana olmak istediğim kişiyi gösteriyordu. İnsanların ezik diyebileceği bir tipti. Doktorum Ethandan hoşlanıyordu ve onun için herşeyi yapmaya hazırdı. Buna rağmen Ethan onu görmüyordu bile. Stella resim yapmaktan hoşlanan bir kadındı. Neyden kaynaklı bilmiyordum ama kirlenmekten, boya lekelerinden korkmayan bir kadındı. Üzerinde farklı farklı renklerin olmasından -üzerine boya gelince ağlamasına rağmen- hoşlanıyordu. Bu kadın benim tedavi sürecim boyunca bana oldukça destek olmuştu. Yanımda olmasının tek nedeninin kendini yalnız hissetmemek olduğunu ve aradığı teselliyi bende bulacağını sandığını düşünüyordum. Onun elini sıktığımda bir nevi rahatlamış gözüküyordu. Gözlerini kaçırıp konuşmaya başladı. "Sen, senin kalbinde kalp hastalığından çok çok farklı bir sorun var" nefes alamadım. Hayatım boyunca kalp hastası biri olarak büyümüştüm fakat kalp hastası değil miydim? "Kalp hastalığına tıpatıp benziyor ama bu kalp hastalığı mı bilmiyorum! Ethan son zamanlarda çok stresli ve senden birşeyler saklıyor! senden uzak durmak istiyor! Kalp hastalığın olabilir ama bu hastalık onun için artık ilgilenmek istemediği birşey! Ve ben şuan ona ihanet ediyorum çünkü sana ihanet etmek istemiyorum" Ethan 32 yaşındaki Stelladan iki yaş büyük bir adamdı. Komik siyah çerçeveli ince havalı gözlüklerii kahverengi kısa saçları vardı. Uzun boylu ve centilmen biriydi. Ayrıca komik ve sakar yanları da vardı. Bana hep sıcak kanlı ve eğlenceli davranmıştı. Beni önemsediğini sanıyordum fakat hemşire bana yanlış giden birşeylerin olduğunu söylüyordu. Stella doktoru yıllardır seviyordu. O adamın Stellanın adının ne olduğunu bildiğini bile düşünmüyordum. Buna rağmen hemşire onun için herşeyi yapardı. Ve biliyordum ki hemşire bana ihanet etmemek gibi bir sebeple Ethanı kötü etkileyecek birşey yapmazdı. Belkide birşeyler saklayan tek kişi Ethan değildi. Hemşire Stella birşeyler mi saklıyordu? Cevap vermeme veya herhangi bir soru sormama fırsat vermeden apar topar kalkarak siyah çantasını koluna taktı. Elinin tersiyle yanaklarını sildi ve saçını düzelltikten sonra kapıya ilerledi. Kapının koluna uzandı ve arkasını dönüp "Kendine dikkat et Rose" diye mırıldandı içli bir sesle. Ardından kapıyı açıp odamdan dışarı çıktı ve beni odada tek başıma bıraktı. Ormana geri gitmeyi çok istiyordum. Yorucu bir yol olacaktı ve görmek istemeyeceğim şeyler, öğrenmemem gereken bilgiler öğrenecektim. Hazır hissetmem gerekirdi. Yinede hiç hazır hissetmiyordum. Öğrenmem gereken bir gizem daha vardı artık. Kim olduğumu, geçmişimi öğrenecektim. Sadece bir kaç parça anıyı hatırladığım geçmişin tamamını öğrenmem gerekiyordu. Hemşirenin gitmesinin üzerinden bir kaç dakika geçmişti. Dağınık olan yatağımın üzerine duran telefonuma baktım. Ormana geri döneceğim için yanıma almam gereken şeyler vardı.

siyah sırt çantamı açıp içine telefonumu attım. Ardından etrafıma bakınarak lazım olabilecek şeyler aramaya başladım. O anda aklıma bir fikir geldi. Yatağımın yanında diz çöktüm ve yatağın altını kapatan yorganı yukarı doğru itip yatağın altına gizlediğim eşyalarımı karıştırmaya başladım. Sonunda onu bulmuştum. Babamın eski fotoğraf makinesi. Onu buraya koyduğumu hatırlamıyordum bile. Daha doğrusu bir babam olduğunu hatırlamıyordum. Daha yeni hatırlamaya başladığım babam bana ilk önce fotoğraf makinesini çağrıştırmıştı. Kendisi fotoğrafçılıkla ilgilenirdi. Hatta evimizde girilmesi yasak oda bir fotoğraf odasıydı. Annem o odaya kendimi bildim bileli girmemi istememişti. Babamla ilgili anılarımı hatırlamadan önce o odayı sadece eski bir çalışma odası sanıyordum. Hiçbir zaman çok uslu bir çocuk olmamıştım. Fakat bana koyulan yasaklara uyuyordum.
Bunun sebebi bana koyulan kuralların hepsi ya benim iyiliğim için yada başkasının sınırlarının korunması içindi.

Yiyebileceğim bir kaç yiyecek ve suyu çantama ekleyip fermuarı kapattım. Yanıma ne almam gerektiğini bilmiyordum. Tehlikeli bir durum olmasından korkuyordum. Yine Ivan gibi bir varlık beni veya arkadaşlarımı öldürmek isteyecek olabilirdi. Ormanlar düşmandı, bizi mahvetmekten çekinmeyen düşmanlar. Arkadaşımı öldürmüştü o orman. Arkadaşımı hapsetmişti o orman. Tamamen korkunç bir şeydi o orman. Fakat o orman bilinmeyenleri açığa kavuşturmak demekti. O orman geçmişimdi. O ormandaki birşeylerin geçmişimde olan biteni bildiğini hissediyordum. Yada belkide ormandaki herkes, herşey geçmişimi biliyordu. Beni biliyordu, ormanlar beni tanıyordu. Bunu daha önceden fark etmiştim. Bu ormandaki herkesin ben söylemememe rağmen bana Nola diye seslenmelerini fark etmiştim. Daha önce oradaki kimseyle karşılaşmamış, hiç oraya gitmemiştim. Yinede tanıdık birşeyler hissediyordum. Bir anda başım döndü. Elimle yatak başlığını tutarak duvarına yaslandım. Öbür elimi alnıma götürdüm ve parmaklarımla ovuşturdum. Bir anlığına gözlerimin karardığını, midemin bulandığını hissettim. Ellerimle ağzımı tuttum fakat gözlerim çoktan kararmış ve kapanmıştı.

Bir toprak kokusu alıyordum. Elimi sıktığımda birşeyi tuttuğumu fark ettim. Elimle bir şeyi koparmıştım. Gözlerimi yavaşça aralayarak etrafa göz gezdirdim. Yerde yatıyordum. Tamamen yeşil ve sağlıklı duran çimenlerin üzerinde yüz üstü yatıyordum. Ellerime gelen şey ise çimenlerdi. İki elimi yere bastırarak doğrulmaya çalıştım. Fakat boynum ve sırtımın ağrısı bana engel oluyordu. Elimle saçımı avuçlayıp gözlerimi bir kaç kez kırptım. Oturur pozisyona geldiğimde gözlerimi bir kaç kez ovuşturdum ve kafamı kaldırdım. Tamamen boş bir düzlükteydim. Dümdüzdü ve çimenlerden başka bir şey göremiyordum. Ardından bir haraketlenme ile başımı yana çevirdiğimde pembe bir kelebeğin olduğunu gördüm. Kelebek yavaş adımlarla ilerleyerek burnuma kondu. Bir kaç kez göz kırparak ona yakından bakmaya çalıştım. Oldukça ihtişamlı güzel kanatları ve hareketlerinden ne dediğini anlayamadığım antenleri vardı. Daha fazla incelemek istiyordum fakat kelebek bir anda uçmaya ve uzaklaşmaya başladı. Nereye gittiğini görmek için arkamı döndüğümde şok oldum. Biraz ilerimde kocaman büyük ve zarif bir sakura ağacı duruyordu. Yaprakları heryere dökülüyor ve uçuşuyordu. Düzlüğün tam ortasında kocaman bir şekilde dururken oldukça güzel duruyordu. Fakat beni en çok geren şey ağacın hemen altında duran iki tane gençti. Biri erkek biri ise kızdı. Hızlıca ayağa kalktım ve topallayarak onlara biraz yaklaştım. Beni fark etmemiş gibi gözüküyorlardı. İkiside birbirlerine bakıyorlardı ve ikiside ürkmüş gibiydi. Bir yabancıya bakar gibi korkmuş gözlerle birbirlerini izliyorlardı. Beni fark etmemiş gibiydiler. Hafifçe eğildim ve onları izlemeye başladım. Buraya neden ve nasıl geldim bilmiyordum. Fakat etrafıma baktığımda yapabileceğim tek şey izlemek gibi gözüküyordu. "Sen kimsin, buraya nasıl geldin" sonunda bir ses duymak beni ürkütmüştü. Tanıdık bir ses duymak beni daha fazla ürkütmüştü. Bu sesi daha önce duyduğuma emindim. Fakat kimin çıkaramıyordum. Bunu o kız söylemişti. Güzel ve şekilli bir vücudu, bakımlı uzun kahverengi saçları vardı. Genç ve güzel beyaz yüzünde kahverengi lekeler vardı. Güzel bir kız olmasına rağmen korkmuş gözüküyordu. Karşısındaki genç ise ondan biraz daha uzundu. Fazla iri olamayan ama zayıf da denilmeyecek bir vücudu vardı. Açık kahverengi saçları düzenli ve güzeldi. Gerçekten hayran bırakacak kadar güzel iki insandı bunlar. "B-ben Anton. Bu şehire yeni taşındım ve" dedi ve duraksadı. Eliyle ensesini kaşıdıktan sonra titreyen sesiyle konuşmaya devam etti. "Ve ben sadece kelebek kütüphanesinde araştırma yapıyordum. S-sonra bir kelebek gördüm ve buraya kadar geldim. Sadece güzel bir kelebeği ve doğayı çekmek istemiştim" dedi eliyle kamerasını göstererek. "Ben fotoğrafçıyım. Y-yani öyle olmayı planlıyorum. Burada bir kaç fotoğraf çekmek ve onları sergiye koymak istemiştim" konuşurken gergin gözüküyor ve gözlerini ara sıra güzel kızın gözlerine çeviriyor, ardından gerilip geri çekiyordu. Bu isim bana tanıdık gelmişti. Hafızam küçüklüğümden pek yerinde olmadığı için tanıyıp tanımadığımı hatırlayamıyordum. Anton denen adamın tersine kız gerginden çok garipsemiş duruyordu. "Tamda anladığım gibi! Sen dünyaya aitsin! Kütüphaneyi görebiliyor musun?" Eğilerek adama doğru ilerledi. İyice yaklaşıp yüzünü inceliyor gibiydi. Ardından daha rahat bir pozisyonda durarak gülümsedi. "İnsan! Memnun oldum. Ben Elaris! Burada bana genelde şey derler" duraksadı ve bir şey arıyor gibiydi. Gözlerini utançla kaçırdı ve "buralarda pek arkadaşım yok. Yani havalı bir lakabım da yok. Şey, burası Sakura. İlk orman. Kelebek kütüphanesinin ardında olan ve Bir soy gibi devam eden ormanların başlangıcı" bir dakika? İlk orman yaz ormanı değil miydi? Şuanda ilk ormandaysam, hangi zamandaydım ben!?

Şimdiki zamanda olamazdım. Çünkü şimdiki zamanda ormanlardan önce okul vardı. Anton gözlerini şaşkınlıkla açarak geriye doğru bir adım attı. "Sakura mı? Ormanlar mı? Pek anladığımı sanmıyorum" Kız eliyle ağzını kapatarak gülümsedi ve eliyle etrafı gösterdi. Benim fark etmediğim bir şekilde sakura yapraklarından ara ara yollar vardı. "Bu sakura yapraklarının uzandığı yollardan geçen kişiye biz Kamihana diyoruz. Bin yıllar önce, bu ormanın varoluşununa dayanan bir söylenti" gülümsedi ve ellerini birleştirerek "duymuş olmalısın, Kamihana ve Onryōhana evsanesini" genç adam duraksadı ve bir adım geriye gitti. "Bir dakika, o efsane gerçek mi! Uydurma bir şehir efsanesi sanıyordum!" Genç kız sırıttı ve bir kaç adım yaklaştı. Adamın yanına ulaşınca adamın yüzünü avucuna alarak "ne kadarını biliyorsun, insan. Bilirsin insanlar yanlış söylentiler uydurabilirler. Buna çok kez şahit oldum" adam kıpırdamadı ve derin bir iç çekip "Kamihana ile Onryōhananın çok yakın arkadaş oldukları söylenir. Birlikte büyümüş iki genç kızlardır. Fakat birbirlerinden nefret ediyorlardır. Bir gün ormanda yaptıları bir savaştan sonra orman sinirlenir ve ikisini de yutar. Böylelikle nefretten doğan bir orman oluşur" adam gözlerini kaçırarak bu hikayeyi anlattıktan sonra kızın gözlerine dikkatlice baktı. Fakat genç kız bu sefer gerçekten şaşkın gözüküyordu. Ellerini adamın yüzünden çekti bir eliyle kolunu tutup diğer eliyle ağzını hafifçe kapattı. "Aman tanrım. Bu hikaye tamamen uydurma. Biraz olsun orjinallik kalmamış" ardından bir adım geriye gitti ve konuşmaya başladı. "Bin yıllar önce iki yakın arkadaş varmış. Bir tanesi Güneş kadar parlak, çiçek kadar narin ve zarifmiş. Masmavi gözleri öyle bir parlarmış, sapsarı saçları öyle dalgalanırmış ki herkes hayran kalırmış. Diğeri ise ay ışığı kadar sahte, siyah bir gül kadar nefret doluymuş. Simsiyah upuzun saçları bembeyaz teni ile o tam bir ay parçasıymış. Ayrıca söylenenin aksine bu iki insan ruhu birbirine derinden bağlıymış. Fakat bu iki günahsız candan bir tanesi içindeki nefreti saklayamamış. Papatya kadar zarif ve iyimser olan Kamihanayı o kadar çok kıskanıyormuş ki içinde kendi bedenini yiyip tüketen bir leke oluşmuş. Bu siyah leke zavallı Onryōhananın masum bedenini ele geçirmiş. Bir gün bu kötücül ruh içindeki nefreti saklamaktan vazgeçmiş ve kendisini en rahat hissettiği ormana, gece ormanına gitmeye karar vermiş. Zavallı Onryōhana, bu ormana attığı her adımın ardında bir nefret bırakmış. Bastığı her yerde nefretin mor çiçekleri oluşmuş. Nefreti her arttığında yepyeni bir orman oluşmuş ve her yeni orman daha güçlü ve daha korku doluymuş. Fakat içinde hiç nefret bulundurmayan Kamihana çocukluk arkadaşını bulmakta kararlıymış. Arkadaşının siyah kalbini almak ve onu sarmak istiyormuş. Gece ormanında yürümüş bayan Güneş ışığı arkadaşını bulmak adına. Attığı her adımda sakuralar saçmış, pembe çiçekler açmış. En sonunda bu zavallı iki ruh buluştuğunda Onryōhananın ve Kamihananın oluşturduğu bu iyi ile kötü orman ruhları sinirlenmiş. İki farklı ruhun bir araya gelemeyecini düşünmüşler. Bunun ardından zavallı Güneş ile ay ışığını parlak güzel ama sahte bir ışığa, ay ışığına hapsetmişler. Bundan yıllar yıllar sonraya dek her genç kız bu ormana ilk adımını attığında umutları ile umutsuzluklarını, günahlarını ve saflıklarını bir bedende birleştirerek umuda doğru yola koyulur. Ve hala iki ruhun aydınlık ormanında olduğuna inanılıyor ve iki arkadaşın kalplerini hapsettikleri altın Güneş kolyesi ile gümüş ay kolyesini aramaya devam ediyorlar " Anton denen adam büyülenmiş gibi görünüyordu. Onu kınayamazdım. Şuanda nerede olduğumu ve ne için geldiğimi unutmuş şekilde onları dinliyordum. Bu ormanın nasıl kurulduğuyla ilgili kafamdaki sorular cevap bulmuştu. "Peki bu kolyeler neye benziyor!" Diye sordu. Kadın eliyle bir kaç şekil yaparak göstermeye çalıştı fakat başaramayınca anlatmaya başladı. "Bende tam bilmiyorum hiç aydınlığa gitmedim. Fakat altın ve gümüş olduğu söyleniyor. Güneş simgesi olanın ortasında morluk varmış. Hem parlıyor hemde hareket ediyormuş. Ayın ortasında ise mavi varmış. Eminim çok güzel gözüküyorlardır! Onları istiyorum!" Kulağa güzel gibi geliyordu. Fakat daha fazla burada kalamazdım. Onlara bağırdım. "Hey! Bakar mısınız! Anton!" Sesimi duymuyorlar mıydı hemde bu kadar yakındayken. Belkide beni göremiyorlardı. Bir dakika. Anton, fotoğraf makinesi. Anton, fotoğraf makinesi. Anton, fotoğraf makinesi! Babam!? Bu o olmalıydı. Onun fotoğraf makinesini yatağımın altından çıkardığıma emindim! Bu adam ile isimleri de aynıydı. Ayrıca bu adamın fotoğraf makinesinin üzerinde gümüş bir kale simgesi vardı. "Baba?" Diye fısıldadım adım atmaya çalışırken. Fakat o anda arkamdan siyah bir duman etrafımı kapladı. Öksürdüm ve ağzımı kapattım. Elimle savuşturmaya çalıştım fakat gitmiyor aksine beni içine çekmeye çalışıyordu. Gözlerimi ikisine çevirdim. Bana bakıyorlardı. Göz göze gelince gözlerim büyüdü. Elimi uzattım fakat karanlık beni iyice içine çekmişti. Başım dönüyordu. Gözlerime hakim olamadım ve tamamen bedenimi serbest bıraktım.

Saat kaçtı? Neredeydim? Etrafa baktım. Evet burası benim odamdı. Doğruldum ve yataktan destek alarak ayağa kalktım. Ne olmuştu bana? Az önce yaşanan şey neydi? Acaba farklı bir ormana felan mı ışınlanmıştım? Hayır, oradaki adam babamdı. Antondu. Yıllar önce ortadan kaybolan babamdı. Ormana izabeli bulmak ve kaybolan geçmişimi öğrenmek için gitmiştim fakat babamın konuyla alakalı olduğunu hiç düşünmüyordum. Yinede emin olmam gerekiyordu. Aceleyle yatağın kenarındaki çantamı bulup içini açtım. İçindeki kamerayı elime alıp çevirmeye ve bir simge aramaya başladım. Evet. Oradaydı. Kale simgesi oradaydı. O günkü ile aynı ihtişamda parlıyordu. O adam gerçekten babamdı. Fakat baba olmak için çok genç duruyordu. Peki ya ben geçmişte miydim? Bu felaketti! Korkunçtu! Biraz olsa kullanışlı ve havalıydı fakat daha çok korkunçtu! "Ya ormanla ilgiliyse!" Diye söylendim kendi kendime odamda daireler çizerken. "Ne ormanı?" Diye bir ses duydum kapıda. Bu annemdi! Olanları bilmemeliydi! Kapıyı hafifçe araladı ve içeri girdi. Telaşlı bir şekilde bana bakıyordu. Gülümsedim ve "sorun yok anne, kamp konusunda biraz endişeliyim sadece" dedim telaşlanmaması için. Yanıma yaklaştı ve eliyle saçlarımı okşadı. "Merak etme tatlım, ilk kampın harika olacak. Ayrıca Emilyde orada olacak değil mi?" Tabi ya, Emily. Duraksadım. Başımı eğdim ve "evet orada olacak" diye mırıldandıktan sonra yorgun olduğum bahanesiyle odada tek kalmayı başardım. Yavaşça yatağın içine girdim ve yorganı kafama kadar çektim. Gözlerimden süzülen bir kaç damla yaş sayesinde içimde ağlamanın getirdiği bir huzur ve rahatlık vardı. Upuzun bir yola gidecektim. Bu yolda tüm sevdiklerimden uzakta olacaktım. Annemi tekrar görebilmeyi diledim. Ardından gözlerimi sıkıca yumarak Emilynin bana verdiği tavşan peluşuna sarılıp uyumaya çalıştım.
Sabah

"Uykucu! Kalkmayı planlıyor musun acaba!?" Bu ses annemden geliyordu. Yorganı üstümden hızlıca atıp direkt ayağa dikildim. Küçüklüğümden beri böyleydim. Hızlıca uyanır ve hızlıca da uyurdum. Koşarak merdivenlerden aşağıya indim ve küçük mutfağımıza girdim. Gerçekten çok çok açtım. Bu sefer beni yemekten alıkoyacak hiçbir şey olamazdı. Oturdum ve masada bulduğum bütün şeyleri yemeye çalıştım ki annemin sinir bozucu "geç kalmadın mı Rosa? Bu kamp kaçta!?" Sesiyle ayağa kalktım ve çantamı sandalyeden alıp kapıya doğru koştum. Çıkmak üzereyken duraksadı ve mutfakta bana görüşürüz demek yerine aceleyle bulaşıkları yıkamaya çalışan annemin yanına gidip yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra koşarak evden çıktım. Sabahın erken saatlerinde kuş sesleri net duyuluyordu. Yemyeşil çimenlerin olduğu o taş yolda tek yürümek daha önce hiç bu kadar yalnız hissettirmemişti. Yanıma baktığımda Emilynin olması gerekirdi ama o orada yoktu. Koşarak okula vardım ve okulun içine hiç uğramadan bahçesine yöneldim. Fakat Ms Margotun bana seslenmesiyle duraksadım ve gergin bir şekilde arkamı döndüm. Elleri belinde bir şekilde bana bakıyordu. Kısa küt saçları ve kırışık bir teni vardı. Yinede gençken çok güzel olduğuna emindim. Ms Margotun yanında ise Ms Caroline vardı. Kimya hocamızın koluna girmiş onun gibi sinirli olmaya çalışır gibi bana bakıyordu. "Hey! Ders zili çaldı farkında değil misin!?" Diye bağırdı bayan Margot ve ardından bayan Caroline'de onaylar bir şekilde 'hıh' diyerek kafasını yana çevirdi. Margot beni azarlıyor, Caroline ise azarlaması için onu teşvik ediyordu. Saçlarımla oynayarak "Tokamı ve notlarımı ormanın hemen yanındaki bankta unutmuşum! Onları aldıktan sonra okula döneceğim. Bilirsiniz notlar olmadan ders işleyemem" diyecek bir laf bulamamış şekilde bana baktılar ve başlarını sallayarak arkalarını döndüler. Ardından kol kola girerek birlikte yanımdan ayrıldılar. Koşarak ormana ilerledim. Kimsenin beni görmesini istemiyordum. Ormanın girişine geldiğimde derin bir nefes aldım ve içeriye bir adım attım. Bu saatlerde bu orman o kadar güzel gözüküyordu ki huzuru iliklerime kadar hissedebiliyordum. "Mutlu gibisin" bu sesi duyduğumda kafamı kaldırıp yanıma baktım. Hemen dibimdeki ağaçtan Hia inip benimle yürümeye başlamıştı. Sırıtarak el salladı ve elini beline koyarak bana eşlik etti. "Heyecanlı mısın? Bu senin ilk Evergrove'un" dedi neşeyle. Oda neydi. Anlamadığımı bakışlarımdan anlamış olacak ki kıkırdadı ve ardından konuşmaya başladı "biz orman geçişlerine Evergrove Pact diyoruz. Yani sonsuz orman anlaşması. Kısaca Evergrove diyebiliriz. Zayne olduğu gibi bende Evergrove geçirdim. Ama Ivan gibi orman kurtları direkt olarak ormanerleri yani direkt olarak orman doğumlular"
Başımı salladım ve
"Ne kadar çok şey biliyorsun"
Diye mırıldandım. Gülümsedi ve başını salladı
"Buraya geleli çok oldu" başımı kaldırıp gözlerine baktım.
"Buralarda tek başına mıydın? Zayn gibi"
Bir kaç saniyelik bir sessizlik oldu.
Ardından
"Pek sayılmaz" dedi başını kaldırıp yukarıya bakarken.
"Genellikle Delillah, Taylor Elowen ve Liora ile birlikte olurdum"
Gözlerimi yüzünden çekip yere baktım.
"Onlar arkadaşların mıydı?" Diye sordum sessizce yürürken.
Başını salladı. "Bir arkadaşa ihtiyacım yok! Onlar sadece, uhm yanımda bulunan yabancılardı(?) diyebilirim" dedi.

Onlara arkadaşım demediğine göre burada hiç arkadaşı yok muydu? Peki zamanının çoğunu onlarla geçiriyorsa arkadaş sayılmıyorlar mıydı? Kimin arkadaşa ihtiyacı olmazdı ki? Emily gibi arkadaşlarım olmasaydı uzun süre önce pes etmiş biriydim.
"Ne yapıyordunuz? Yani birlikte." Diye sordum.
"Savaş" dedi. "Birlikte, çürüklere karşı" aklımda bir kaç soru daha vardı. Her zaman çok soru sormayı seven biri olmuştum. Bazen fazla derine iniyor ve istemesemde beni alakadar etmeyen sorular sorabiliyordum. Önümü döndüğümde karşımda Kai ile birlikte duran bir kız gördüm. Uzun, sarı, gür saçları vardı. Dolgun pembe dudakları, yumuşak bir yüzü ve yeşil gözleri vardı. Masum ve ürkek bakan bakışları bana ve Hiaya dönüktü. Kai bizi gördüğünde elini havaya kaldırıp neşeyle el salladı.
Gülümsedim ve yavaşça ona el salladım.
Heyecanla yanımıza doğru koştu ve saçlarıyla aynı renk olan kuyruğunu sallayarak;
"Nola! Bende sizinle geliceğim! Ivan uslu duracağına ve gördüğü her varlığı deşmeye çalışmıyıcağına söz verdi!"
Dedi hevesli bir sesle elimi tutarken. Gülümsedim ve hemen arkasında duran çekingen kıza baktım.
Benim bakmamla birlikte aynı şekilde Hia da ona baktı. Ardından beklemediğim bir şekilde göz devirdi ve sessiz kızın yanına giderek kolunu omzuna attı. Ardından baş parmağıyla sessiz kızı göstererek
"Bu Delillah! Sonbahar ormanından bir Evergrove!" Ardından Delillaha doğru eğilip duymadığımızı sanarak
"Hey dilin yokmu senin!? Yine bizi rezil ediyorsun!" Diye azarladı.

Arkamdan gelen adım sesi ile irkildim . Hemen yanımda duran kişi Taylordu. Sessizce yanaşacağına haber verseydi ya! Onu asla anlayamıyordum! "Gidiyor muyuz" dedi usul bir sesle. Kai başını salladı. Ardından herkesin hazır olup olmadığını kontrol etti. Herkes buradaydı. Son bir kez Ivana, kraliçeye veya Caelyna veda etmek istiyordum fakat burada değillerdi. Yada ben öyle sanıyordum çünkü derin sessizliğin ortasında duyduğum ilk ses Ivanın "bir daha gelmemek üzere" diyişiydi. Kafamı çevirip arkama baktım. Ağaçta uzanıyordu. Gözlerimi devirip yeniden önüme döndüm. Sadece biraz ileride kuru sarı yapraklardan başlayan upuzun bir yol vardı. Bir adım ileri attım ve yavaşça yaz ormanının dışına, sonbahar ormanına doğru ilerledim. Ben ilk defa geçiş yapıyor olacaktım fakat yoldaşlarımın bilmem kaçıncı seferiydi. Hemen yanımda Hia duruyordu. Ona hala sormak istediğim sorular vardı. Zayn de benimle aynı görünüyordu. Kaieye ve Taylora bir şeyler sorduğu yüzünden anlaşılıyordu. Kai soruları cevaplamaya istekli gibiydi fakat Taylorun gözlerine baktığında Zayni öldürmek istediğini düşünebilirdin. Öyle ki az da olsa düşüp bayılacak gibi durması kıkırdamama neden oldu. Başımı çevirip çatık kaşlarla Delillah denen kıza birşeyler anlatan Hiaya baktım.
"Şey, sormak istediğim bir soru var. Garipseme lütfen, demek istediğim şey ormana sonradan ait olanlara Evergrove diyorsunuz. Peki ya ormana girdikten sonra herhangi özel güçler kazanırsak"
Diye sordum gergin bir sesle. Cevap vermesini yada vermemesini bekliyordum fakat ani bir hareketle bana döndü. Yürümeye devam ediyor aynı zamanda koyu pembe gözleriyle bilmem gereken bir şeymiş gibi bana bakıyordu.
"İmkansız. Sen, damgalı mısın!"
Dedi yüksek bir ses ile.
Yerimden sıçradım ve bir adım yana kaydım. Bana neden sinirlendiğini anlayamamıştım. Delillah Hiayı omzundan tutup geri çektiğinde Hianın bakışları ona döndü. Delillah sakinleştirmek istermiş gibi gülümsedi, ardından bana bakarak
"Biz onlara damgalı diyoruz. Lütfen bana elini verir misin"
Dedi hayatımda hiç duymadığım kadar nazik ve güzel bir sesle.
Elimi uzattığımda elimi tuttu ve bileğime baktı. Nabzımın üzerine baş parmağını yerleştirip bileğimi hafifçe sıktı. Bileğimden gelen hafif bir ağrı hissiyle beraber bir elin kolumdan tırmanarak boynuma kadar geldiği tanımlamakta zorlandığım bir his geldi. Ardından sırt bölgemde hissettiğim bir yükle arkamı döndüm. Kanatlarım! Geri gelmişlerdi! Korktuğumdan yere eğildim. Ardından Delillah gülümseyerek benimle birlikte eğildi ve elleriyle saçlarımı okşadı. Güven veren bir ses tonuyla "Buralarda buna ihtiyacın olacak" ardından kaşlarını çattı ve "önemli olan sakin kalmaktır. Tamam mı?" Dedi huzurlu bir sesle. Ayağa kalktı ve bana elini uzattı.
İkiletmeden elini tuttum ve ayağa kalktım. Sırtıma baktığımda kanatlar tekrar gitmişlerdi. Elimi tuttu ve sonbahara doğru yürümeye devam etti.

Kai Ivan ve Zayn çoktan sonbahara girmişlerdi. Ben ise çok yaklaşmıştım. O kadar yaklaşmıştım ki sarı yapraklara bile basıyordum. Zayne baktığımda somurttuğunu gördüm. Belkide hala sonbahara gitmemi istemiyordu. Fakat ailemi, gemini, kendimi ve biricik arkadaşım izabeli bulmalıydım. Bir sebep daha bu ormana Emilyi sokmuş olmamdı. O bir amaç uğruna feda olmuştu ve o amacı yerine getirmek istiyordum. Delillah elimi sıktı ve bana dönüp

"her ne görürsen gör, sakın ama sakın çığlık atma yada yüksek bir ses çıkarma. Tamam mı?"
Başımı salladım. Ne görebilirdim? Gergin değildim fakat şimdiden sonra gerilmiştim. Bu ilkti. Bir adım ileri gittim. Evet sonbahara doğru. Bir adım daha gittim. Evet sonbahara varmak adına. Ve son bir adım daha gittim. Bu sefer sonbaharda. Bedenimde bir değişim bekledim fakat herhangi bir değişim olmadı.
Fakat bir anda gözümde ani bir ağrı hissi ile gözlerimi kırptım. Yavaş yavaş gözlerimi açtığımda etrafı eskiden olduğundan daha net bir şekilde görüyordum. Etrafa göz gezdirdim. Değişik duran herhangi birşey göremiyordum. Bir dakika! Ağacın arkasında bize bakan kişi de kimdi böyle!?

Tam olarak sonbahar ormanının ince ve kuru ağacının arkasında saklandığını sanan bir kız vardı. Hafif turuncuya kaçan kahverengi dağınık küt kesilmiş saçları ve soluk mavi gözleri vardı. Ayrıca bembeyaz teninin üzerine gözlerinin çevresi siyahtı. Pembe dolgun dudağında kırmızı yara izleri vardı. Gözlerim hep çok iyi görmüştü ki az önceye kadar o kızın bedenini bile göremezken şuanda en ince ayrıntıya kadar fark edebilmiştim. Düşünmeme fırsat vermeden Kai
"Bu o! Melisande! Bu sefer hiçbir yere gidemeyecek!"
Diye bağırdı sinirle.
Onu daha önce sinirli gördüğümü hatırlamıyordum ki şuanda oldukça sinirli gözüküyordu. Ona doğru atıldığında zavallı kız korkarak geri çekildi.
Hiç tanımıyor olmama rağmen o kız için endişelenmiştim ki tam onu yakalayacakken Kainin kolundan tutup geri çektim.
Sinirle başını kaldırdı ve bana baktı.
Beni görünce yumuşamış bir ifade ile bana bakıp elimi yavaşça bedeninden çekti. Ardından Melisandeye döndüğünde o kız anında yerinden kayboldu. Etrafa bakıp onu aradım fakat gözükmüyordu. Havaya baktığımda ise gerçekten onu gördüm. Az önce arkasında saklandığı uzun ince ağacın bir kuşu bile zor taşıyacak dalının üzerinde ayakta duruyordu. Uzun siyah çizmeler giyiyor, aynı siyahta bir tayt ve siyah dar bir korse giyiyordu. Korsenin ipleri ise beyazdı. Uzun ince bacaklarını çapraz yapmış ince dalın üzerinde ayakta duruyor ve bana doğru bakıyordu.

Onunla göz göze geldiğimizde bana gülümsedikten sonra başıyla teşekkür edip gözümün göremeyeceği bir hız ile ortadan kayboldu. Kai sinirle etrafında dört döndü. "Onu kaçırdık! Bu sefer çok yaklaşmıştım! Nolayı merak ediyor olacaktı ki gelmişti! Şimdi ise tam olarak onun yüzünden kaçtı" dedi bana sert bir şekilde baktıktan sonra. Gerilip bir adım geri gittiğimde sırtım bir şeye çarptı. Kafamı çevirip baktığımda bu kişinin Taylor olduğunu gördüm. Yavaşça eğilerek kulağıma doğru uzandı. Sessizce
"Ona hak ettiğini vermeyecek misin, Nola. Suçun olmamasına rağmen sana sesini yükseltiyor"
Dedi ve yavaşça geri doğruldu.
Normalde bu tür bir isteğe karşı çıkardım fakat şuanda haklıydı çünkü haklıydım. Zavallı bir kıza zarar vermesine izin veremezdim!!
Yavaş adımlarla yanına yaklaştım. Sarı saçlarının altındaki alnı ıslanmıştı. Kuyruğu ise sallanıyordu. Yavaşça daha da yaklaştıktan sonra bana kaba olan o orman kurdunun yanağının ortasına elimden geldiğince sert bir şekilde bir yumruk attım. Hiç beklemediğim bir şekilde sarı köpek tiz ve acı dolu bir inleme ile hemen yandaki ağacın dibine düştü. Bu kadar sert yumruk attığımı düşünmemiştim. Onun yanına gidip iyi olup olmadığını sormak istiyordum. Fakat şuanda dik duruşumu bozmamalıydım.

Bugün hayatımda ilk defa Evergrove geçirmiştim ve buna rağmen bana kaba çıkışmıştı. Delillah korkuyla gözlerini kapadı ve Taylorun yanına giderek
"onu durdurmayacak mısın!"
Diye sordu korku dolu bir sesle. Taylor omuz silkti ve
"Ben birşey birşey görmedim. Aferin damgalı, çok hızlıydı.
Dedi ciddi fakat alaycı bir ses tonuyla. Gülümsedim ve
"Teşekkür ederim kızıl göz. Üzerinde çalışıyorum " dedim kelime oyunu yapmaya çalışarak.
Kai yavaşça doğruldu ve ardından hafifçe eğilerek
"Üzgünüm. O kızı yakalamak için uzun zamandır uğraşıyoruz"
Dedi üzgün fakat sakin bir sesle.
"Onu neden yakalamak istiyorsunuz?
Diye sordum ellerimi birleştirerek.
Başını kaldırıp bana baktı ve
"O buraların en hızlı ve en güçlü çürüğü! Kendisi çürüklerin liderinden bile daha çevik biri! Bizim için bir tehtid. Köyümüzü yağmalayabilir" kaşlarımı kaldırdım ve duraksadım. Çürük derken ne demek istediklerini anlayamamıştım. "Yağmalanmasından korktuğunuz şey yapraksa pekde endişelenmenize gerek yok gibi" diye mırıldandım etrafıma bakarken. Hia kıkırdadı ve
"Tabikide korkmalılar! Çürükler kurak bölgelerde yaşarlar suyumuzu ve besinlerimizi istiyorlar! Ayrıca bizler yaprak yemiyoruz onlar mitsyler gibi halk için. Bizim gibiler genellikle kraliçenin mutfağından yeriz fakat Zayn daha çok yaprak yiyor gibi"
dedi kollarını birleştirerek.
Delillah yavaşça Hiaya doğru ilerledi ve kulağına birşeyler fısıldadı. Ardından Hia kaşlarını kaldırarak
"Oh evet! Bu gün kraliçenin sarayında kalıcaksınız. Sonbahar kraliçesi kalpçiği devretmeyi kabul etti! Ah şey fakat onu göremezsiniz üzgünüm o ve korumaları görünmekten hoşlanmazlar"
Dedi ve hafifçe havada süzülmeye başladı. Onun gittiği yönden onu takip ettik ve en sonunda kırık bir saatin dibinde durduk. Delillah yavaşça ilerleyip saate dokundu ve ardından saat kendini onarmaya ve geri sarmaya başladı. Saat tam olarak şuanın saatini gösterdiğinde Delillah elini çekerek saate bakmaya başladı. Oh! Bunu kaçıramazdım! Aceleyle çantamdan babamın fotoğraf makinesini çıkardım. Dijital birşey olmadığı için sorun olmayacağını düşünerek saatin bir fotoğrafını çektim. Ağaçca duran Ivanın gizlice çektiğim fotoğrafı ile bu iki olmuştu. Herşeyi kaydetmek istiyordum ki eğer bir gün geri dönersem bunlar doğruluğu kesin olmayan bir rüya olarak değilde ormanda tanıştığım gizemli insanlar ile olan anılarım olarak kalacaktı. Bir anda gözlerimi kapatıp açtığımda nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde sonbahar köyüne girmiştik. Sanırım bu konu saatle ilgiliydi. Yavaşça Hianın yanına yaklaştım ve
"Şey, Delillah zamanı değiştirebiliyor mu?"
Diye sordum. Kafasını iki yana salladı gülümseyerek.
"Hayır, o sadece bozuk olanı düzeltiyor, normal olanı güzelleştiriyor. Bu da onun damgası" dedi ve hızlı bir şekilde havada süzülmeye başladı. Buradaki Halk yaz ormanındaki gibi Mitsyler değildi. Burada kuşlar vardı. Kahverengi renkteydiler ve normal bir kuşa göre daha büyük ve daha yumuşak duruyorlardı. Hianın peşinden giderek havada birlikte süzülüyorlardı. Zaynin yanına gittim. O benim ilk yol arkadaşımdı fakat son zamanlarda onunla çok fazla konuşma fırsatı bulamamıştım. Emindim ki gergindi. Kız arkadaşını bulmak istiyor, onun için tehlikeli olan bu maceraya atılıyordu.

Ben onun yanına gelince gülümsedi. Ardından bana
"Merhaba Nola, heyecanlı mısın" diye sordu
Başımı salladım.
"En az senin kadar. Kayıp kişileri bulmak için yanımızda yardıma hazır bir sürü kişinin olması güzel" dedim etrafa göz gezdirerek. Kıkırdadı ve
"İnsan olmasalar bile mi?"
Diye sorduğunda bende kıkırdadım. Onunla ilk tanışmam kötü olabilirdi. Yinede o benim çok değerli bir arkadaşımdı. Gülümseyerek Soranınkiyle birebir aynı mimariye sahip olan fakat farklı şekilde süslenmiş ve farklı bazı yönlere sahip olan o saraya ilerledim. Saray mıydı bilemiyordum. Daha çok gayet iyi bir mimariye sahip büyük ve geniş olan her taraftan farklı odalara çıkan kapılara sahip büyük bir evdi.

İçeri girdiğimizde kimsenin birbirinin yüzünü görmek istemediğini emindim çünkü herkes Delillahın bize gösterdiği kendi odalarına dağılmıştı. Bende kendi odama girmiştim. Kocaman yuvarlak bir yatak, bir çalışma masası ve bir kitaplık vardı. Benim için gayet güzel bir odaydı fakat içimde hissettiğim o heyecan uyumama kesinlikle engeldi. Havanın ormanlarda karardığını düşünmüyordum fakat şuanda hava gerçekten de kararmıştı. Yatakta uzanmış öylece tavana bakıyordum ki yukarıdan gelen bir takırtı sesiyle dikkatim dağıldı. Hemen yataktan doğrulup pencereye doğru ilerledim. Camı açıp kafamı uzattığımda çatıya doğru çıkan birinin olduğunu farkettim. Sadece ayağını görebilmiştim fakat biri olduğuna emindim. O anda penceremin hemen önünden uçan kuşu fark ettim.
"Hey pist! Buraya bak!" Diye fısıldadım. Kuş bana dönüp kafasını hafifçe yana eğdi.

"Ağh hey yavaş uç kuş! İnsan taşıyorsun!" Diye bağırdım ayaklarımı sallarken. Bu koca kuş dostumun o pofuduk bedenine kollarımı sarmış bir şekilde çatıya doğru uçtuk. Zaten en yüksek katdaydım fakat yinede oraya kendi imkanlarımla çıkamazdım. Eğimli olan çatıya ulaştığımda görmeyi beklediğim kişi kesinlikle Kai değildi. Sorgular bir yüz ifadesiyle kaşlarını çatmış bana bakıyordu.
Yavaşça kuşu bırakıp eğimli çatıya indim. Ardından bir teşekkür amacıyla kuşun kafasını okşayıp onu yolladım. Yavaş adımlarla Kainin yanına doğru ilerledim. Düşmemek için çok çabalıyordum ki en sonunda varmıştım. Yanına oturdum ve dizlerimi kendime doğru çektim.
"Sen iyimisin?"
Başını çevirmeden bana baktı.
"Değilim desem bir fark edecek mi?"
Diye sordu. Ona baktım
"Tabiki edecek!" Dedim yüksek bir sesle.
Başını eğdi ve burnundan güldü.
"Küçüklüğümden beri hep böyleydi. Hiçbir şey değişmiyor. Her zaman çok çalıştım. Daha küçük bir çocukken bile bir sürü sorumluluk alırdım. Herkesle çok konuşur onlarla çok iyi anlaşırdım. Ama kimse beni görmezdi. Onlar için sadece işleri halleden bilinmeyen kişi oldum. İvanın kişiliği daha baskındı. Onun o tavırları yüzünden herkes onu tanırdı. Gerçi hiç kimseyle iyi anlaşamazdı. Benimle hiç konuşmazdı. Anlar mısın bilmiyorum ama çok korkak biriydi. Çevresindeki herkesden kendisi soyutlardı. Kimse için bir iş yapması gerekmezdi. O sadece iki kişiyle konuşurdu. Sadece iki arkadaşı vardı. O ikisi dışında kimseyle doğru düzgün iletişime bile geçmezdi" ona bakmaya devam ettim. Kötü hissediyor olmalıydı. Fakat benim merak ettiğim bir soru vardı.

"O iki arkadaşına, ne oldu" diye sordum.
Başını kaldırıp baktı.
"İkiside onu terk edip gitti."
Dedi ve yavaşça gökyüzüne bakarak
"Onu kıskanıyorum doğrusu. Onun sorumluluğu bile her zaman bendeydi. Ben hep çok çalıştım. Yinede kimse beni görmedi. Kendilerini ne sanıyor bunlar!? Ben olmasaydım o ormanların hepsi çatışmaya girerdi! Kontrolden çıktığında İvanı ben durduruyorum! Ormanımızın yağmalanmasını ben engelliyorum. Kraliçeyi ben korkuyor onun ihtiyaçlarını ben karşılıyorum. Halkla ben ilgileniyorum!"
Duraksadı.
"İyileştirebiliyorum diye şimdiye kadar bir çok kişiye sarıldım, onları iyileştirdim. Yinede bir kişi bile beni iyileştirmek için bir adım dahi atmadı. Sinirlenmeye hakkım bile yok benim çünkü ben Kamihananın yarattığı muhafızım. Barıştan ve nezaketten doğdum ve böyle ilerlemeliyim"
Kamihana istemini daha önce duymuştum. Bu o zaman gördüğüm o kesitteki kızın anlattığı efsanedeki güzelleştiren tanrıçaydı. Biraz yana kayarak ona yaklaştım. Yanlış bir şey yapmaktan korkuyordum. Yinede yavaş hareketlerle dikkat ederek kafamı hafifçe onun omzuna koydum ve kolundan tuttum. "Biliyor musun Kai, sende benim arkadaşımsın" yaptığım hareketle birlikte nefesini tuttuğunu anlayabiliyordum. Benim kurallarıma ve benim dünyama göre herkes merhamet ve sevgiyi en az bir kez hak ederdi. Merhametimi yanlış kullandıklarında biterdi herşey. Yinede köpek de olsa insan da o bir canlıydı ve yaşıyordu. Neyden yapıldığı belli bile olmasada o kalp benim için değerliydi. O gece bana kardeşim gibi hissettiren o nazik adamla birlikte yıldızları izledik. Belkide bu yıldızlar kamihananın ormanını güzelleştirmek için gözlerimize yaptığı bir sihirdi. Belkide ilizyondu. Yinede kendine ait bir dünyası olan bu ormanda Birlikte durabiliyorduk. Sonsuza kadar, diye geçirdim içimden sonsuza kadar böyle kalalım.

Stella

"Hey! Doktor! Nereye gidiyorsun!"
Stellanın hastane çıkışında doktoru Ethanın peşinden koşarken sessiz bir şekilde bağırma çabasıyla çıkardığı yüksek sayılmayan sesten dolayı rahatsız olan Ethan, adını bile bilmediği bu güzel hemşirenin neden peşinden geldiğini merak ediyordu.
"Hey doktor! Roseyi bulmaya gidiyorsun değil mi!?" Diye bağırdı Stella aşık olduğu adamın arkasından. Doktor duraksadı. Başını eğdi.
"Nolayı bulmalıyım"
Diye mırıldandıp yoluna devam etti. Stella peşinden giderken
"Nola mı? Oda kim!" Diye bağırdı hastaneden uzaklaşınca.
Doktor gözlüklerini işaret parmağıyla ittikten sonra
"Sizin Rose dediğiniz kişi hemşire. Lütfen gider misin"
Dedi nazik olmaya çalışarak.
Hemşire durmadı. Yanına yaklaştı ve gülümseyerek "nereye gittiğini biliyorum ama" dedi sarı saçlarını kulağının arkasında sıkıştırarak.
Beyaz teninin üzerinden usulca bir damla yaş akıyordu. Hemşire bu sefer biliyordu ki herşeyi harika hale getirmenin tek bir yolu vardı.