🔥31.Bölümmmm 🔥

"Neden?" dedim. "Buradan daha güzelsin."
Gülüp ayağa kalktım ve defterimle kalemimi çantama koydum. Sonra arkamı döndüm ve göz göze geldik. Bana iyice yaklaştı. Ben yine kandırdığını düşündüğüm için tepkisizdim ama bir anda dudaklarıma yapışıp beni öpmeye başladı. Benim de karşılık vermem gecikmemişti. Benden biraz uzaklaşıp, "İki hafta sonra," dedi, "sonunda nefes alıyorum." Güldüm ve tekrar dudaklarıma saldırdı. Acımadan öpüyordu; sanki bensiz geçirdiği her anın acısını öpüyordu beni.
Kapımın çalması üzerine benden ayrıldı, ben de hemen "Gel," diye seslendim. Gelen annemdi. "İşlemler tamam, çıkabiliriz," dedi. "Tamam" anlamında başımı salladım, sonra Karan'a döndüm. "Bir kaç gün ailemle kalacağım, sonra yine yanına döneceğim." "Tamam" anlamında başımı salladı. Annem çıkınca hemen gidip Karan'a sarıldım, o da bana karşılık verdi. Saçlarıma birkaç öpücük kondurdu.
Sonra çantamı alıp odadan çıktım. Sonra aklıma gelenlerle ona döndüm. "Karan," dedim. "Efendim?" dedi. "Çetin," dedim, "ne oldu?"
"Çık," dedi. "Nereye?" dedim. "Şeytanın yanına," dedi. "Öldürmüş müydü?" "Öldürdün mü?" dedim. "Ona az bile," dedi.
Derin bir nefes alıp gülümsedim. Bakışları dudaklarıma kayınca kendimi kaybetmeden "Çık," dedi. Kahkaha atıp odadan çıktım. Ben de onu bırakmak istemiyordum ama sadece bir hafta dişimizi sıkacaktık. Asansöre binip zemin kata indim. Beni bekleyen ailemle arabaya bindik, sessiz bir yolculuktan sonra eve gelmiştik. Hava kararmak üzereydi. Akşam yemeğimi yiyip odama çıktım. Sonra annem geldi, yatağıma oturup ellerimi tuttu. "Derin," dedi, "seni çok özledim kızım, bende seni..." dedim. Bana sarılıp ağlamaya başladı ve ben de kendimi tutamayıp ağlamaya başladım. Bana bakıp "Bu gece beraber uyuyalım mı?" dedi. "Tabi," dedim.
1 Hafta Sonra
Karan beni alıp bana bir sürprizi olduğunu söylemişti. Gün batımında akşam yemeği yiyecektik. Ben de ona göre hazırlandım. Çok güzel bir yere geldiğimizde güzel bir masaya oturduk. Kimse yoktu. Yemeklerimizi yedikten sonra Derin bir nefes aldı ve ayağa kalktı. "Gel, biraz yürüyelim." Ayağa kalkıp ona eşlik ettim. Yaklaşık beş dakika yürüdükten sonra karşıma geçti ve önümde diz çöktü.
Bir dakika, ne oluyordu? "Derin, benimle evlenir misin?" dedi. Ona bakıp gülümsedim ve "Evet," dedim. Yüzüğü parmağıma geçirip ayağa kalktı ve dudaklarıma yapıştı. "Seni seviyorum." "Ben de seni seviyorum Karan ve hep seveceğim." O benim yarımdı, o yoksa yoktum; o benim yaşam kaynağımdı. Onu çok seviyordum. Evet, katiline aşık olmuş bir avdım ben ama mutluydum. Ben Karan'la mutluydum.