3. Bolum: GERÇEK GÜÇ

Dünkü hazırlık maçının ardından epey yorulmuştum. Sadece kendimle değil, sınıf lideri olarak diğer arkadaşlarımla da ilgileniyordum ama bir süre sonra devamını getiremeyerek Clara'ya bırakmıştım. Gösteri bittiği gibi de odama dönüp uyumuştum.

Sabaha kadar uykum hiç bölünmemiş, hatta kabus bile görmemiştim.

Yeni yeni uyanmıştım. Bugün gösteri maçı vardı. Kendimi ve kılıcımı hazırlamam lazımdı.

Kara Gölge Sınıfı ve Bay Andreson hakkında her şeyi Usta Hansel bana yazdırmıştı. Elimi ne kadar yıkarsam yıkayayım siyah mürekkep geçmemişti.

Taş kadar sert olan yatağımın üzerinde yazdığım notlara bakıyordum. Bu kadar bilginin Usta Hansel'de ne işi var, anlamıyordum. Sonuçta Bay Andreson hiçbir zaman Usta Hansel'in öğrencisi olmamıştı.

Bütün püf noktaları ezberledikten sonra yataktan kalktım ve demir dolabımdan yüz havlumu aldım. Dolabı tekrar kapattıktan sonra odanın yan tarafında bulunan lavaboya doğru yol aldım.

Kapıyı açıp içeri girdim ve yüzümü yıkadım. Tekrar yatak odama geldiğimde giysilerimi almak için demir dolabımı açtım. Deri kot paltomu, siyah korse gömleğimi, siyah pelerinimi ve en altta bulunan Ay simgeli kılıcımı alıp giyinmeye koyuldum.

Üstümü hızlıca değiştirdikten sonra uzun siyah saçlarımı ördüm ve yana doğru bıraktım. Kılıcımı belime oturtup siyah pelerinimin iplerini boynumdan bağladım ve odadan çıktım.

Koridorda gördüğüm kişi bana bakıyordu.

Bay Andreson!?

Bunun burada ne işi vardı?

Bana doğru yürümeye başlamıştı. Ben de olduğum yerde onu bekliyordum. Kollarımı göğsümde birleştirdim ve ona hesap sorarcasına baktım.

Normalde buraya Ay Sınıfı'ndan başka kimse geçemezdi. Burası bizim bölgemizdi.

"Bugün izinliymişsin, seni bekledim," dedi.

"Evet, izinli olduğum doğru da senin burada ne işin var?" dedim düz bir ses tonuyla.

Sessizce kahkaha attı.

"Ne kadar da sorumsuz bir lider... Bugün kılıç bilemeyeceğimizi bile unutmuşsun," dedi.

Dudakları iki yana kıvrılmış, gözlerine ise küçümseyici bir bakış yerleşmişti.

"Doğru ya," diye mırıldandım.

Bunu duymuştu.

"Hazırlandıysan kılıçları toplayalım," dedi.

Dudaklarındaki gülümseme solmuş, yerine ciddi bir tavır yerleşmişti.

Kafamı salladım.

Okulda on tane sınıf vardı:

Ay Sınıfı
Kara Gölge Sınıfı
Demir Sınıfı
Doğa Sınıfı
İzci Sınıfı
Simyacı Sınıfı
Sancaktar Sınıfı
Baron Sınıfı
Gümüş Sınıfı
Kuzgun Sınıfı

Her sınıfta otuz kişi vardı. Her sınıf için bir kutu seçer ve kılıçları bunlara koyardık.

İlk önce Ay Sınıfı'nın kolisini alıp geldim. Bay Andreson kapının önünde beni bekliyordu. Geldiğimi görünce sınıfımın kapısını çaldı ve içeri girdi.

Usta Hansel, Susan ile kılıç dersi veriyordu. Susan'ın kılıç dersi gayet iyiydi. Büyük ihtimalle bu yüzden onu seçmişti.

"Ustam, kılıçları toplamaya geldik," dedi.

Usta Hansel'in gözleri bana kaydı ve kafasını salladı. Ardından gözlerini üzerimden çekti ve Clara'ya döndü.

"Clara, odamdaki dolaptan iki tane kılıç getir."

Clara hemen ayağa kalktı ve kapıya yöneldi. Yanıma geldiğinde:

"Bunlarla mı gidip bileyeceksin?" dedi.

"Mecbur," dedim sessizce.

Usta Hansel tekrar bana baktı.

"Billie kızım, içeri gel ve arkadaşına yardımcı ol."

Bu bir emirdi.

Clara'yı arkada bırakarak emri yerine getirdim ve kılıçları topladık.

Usta Hansel:

"Billie, dışarıda at arabası sizi bekliyor olacak," dedi.

Ustaya bakarak kafamı salladım.

Sırasıyla bütün sınıfların kılıçlarını topladık ve at arabasına yükledik. İkimiz de birer siyah ata bindik ve yola koyulduk.

Süvariye oldukça benzeyen okul atlarına baktım. Hepsi savaş için yetiştirilen atlardı.

Süvariyi kısa bir zaman içerisinde görmeye gitmem şarttı artık.

Yollardan geçip şehrin öbür tarafında bulunan bileme dükkânına gitmek için ilerledik. Bay Andreson hiç konuşmadı. Ben de sessizce, iki düşman gibi yola devam ettim.

İnsanların hepsi hayatta kalmak için bir şeyler satıyordu. Kimisi elma, kimisi patates, marul, havuç, buğday...

Bunların hepsinin bir gideri vardı. Ve bir kazancı...

Benim topraklarımdaki insanlar bunu fazla düşünmez, sadece hayatta kalmak için satarlardı. Bereketi Tanrı'nın getirdiğine inanırlardı.

Öyleydi zaten.

Bir keresinde canım çok elma çekmişti. Küçük, sarışın bir tezgahtar kız bana bir tane uzatmış ve parasını almayacağını söylemişti. Beni tanıdığını ve benim onu korumam gerektiğini söylemişti.

Umut değişik bir duygudur.

Bu kızda da aynısını görmüştüm.

Kendi düşüncelerimden beni sıyıran Bay Andreson dudaklarını araladı ve konuşmaya başladı.

"Dünkü şarabı kime götürdün?"

Şaşkındım. Kendi haddine olmayan konulara girmeyi seven biri değildi. En azından ben öyle biliyordum.

"Bay Andreson, olay çıkarmadan işimi yapmak istiyorum," dedim bir anda, bıkkınca.

"Orasını anladık. Biz de onu istiyoruz da sen niye bu konuyu kimseye açmıyorsun?" dedi.

Cevap verme gereği duymadım.

O devam etti:

"Clara'ya da söylememişsin."

Ne?

Ne demek Clara?

Bunlar konuşuyorlar mıydı?

Cevap vermem lazımdı.

Zaaf gösteremem...

Sessiz kaldım. Sanki hiç duymamış gibi... Sanki Clara düşman sınıfla konuşmamış gibi...

Cevap vermediğimi gören Bay Andreson önüne döndü.

Yarım saat sonra bileme dükkânına geldiğimizde hiç konuşmadan kutuları indirdik. Bunlar kılıçlar için özel tasarlanan kutulardı.

İçeriye elimdeki kutuyla girdim ve gözlerimle etrafı taradım.

En sonunda gözlerim onunla buluştu ve istemeden de olsa dudaklarım iki yana kıvrıldı.

"Billie, bir an hiç gelmeyeceksin sandım," dedi, gözlerindeki yorgunluğu umursamadan.

"Ama geldim," dedim gülümseyerek, gözlerine bakarak.

Elimdeki kutuyu tezgâha bıraktım ve ona sarıldım.

Bu, halamın kızı Emma'ydı.

Oldukça samimiydik.

Babasını kaybettikten sonra bu dükkâna sahip çıkan oydu.

Sarılmamızın ardından ayrıldık ve gülerek ona baktım.

"Sana işim düştü. Yardımın lazım," dedim ciddi bir tavırla.

"Yine acil mi? Seni bir ağırlasaydık. Hem annem de seni çok özlemişti," dedi.

Gözlerinin içi dolmuştu.

Duygusal kız seni...

O ne kadar duyguluysa ben o kadar duygusuzdum.

Arkamı döndüm ve kutuları içeriye taşıyan Bay Andreson'a baktım. İşi bitirmiş, bize bakıyordu.

Gözlerimiz buluştuğu an bakışlarımı tekrar geri çektim ve önüme döndüm.

Gülümseyerek konuşmaya devam ettim.

"Tek değilim ama söz, bir dahaki izninde ilk buraya geleceğim."

Emma ise göz pınarlarını kurutarak kafasını salladı ve gülümseyerek:

"O zaman beni bu yakışıklı ile tanıştır," dedi.

Arkaya döndüğümde Bay Andreson'un dudakları iki yana kıvrılmış, bizi izliyordu.

Bir tek ben mi bu adama kıl oluyorum, diye geçirdim içimden.

Yavaş hareketlerle yanımıza gelen Bay Andreson, Emma'ya bakarak son derece beyefendi bir tavırla konuşmaya başladı:

"Merhabalar efendim. Ben Andreson Grant, Kara Gölge Sınıfı'nın lideriyim."
Nasılsınız bakayım çünkü ben çok iyiyim bu bölümden sonra gösteri gelicek bekliyor olacağım sizi
Yazım yanlışlarımdan ve noktalama işaretlerinden dolayı herkesten özür diliyorum ve huzurunuzdan çekiliyorummm 🍀💞
Dizi çok seviyorum bol bol öpüyorum görüşmek üzere