10. BÖLÜM; Karar

“Yarın sabah konuşalım,” dedim kızların her birine bakarak.

“Hayır, şimdi konuşalım,” dedi Susan. Emir netti. Yorgunluktan bayılmak üzereydim. Ve kızların umurunda bile değildi.

“Yarın sabah onunla yolculuğa çıkacağım, dinlenmem lazım, burada bana destek olmam yerine beni zorluyorsunuz.” Tek nefeste kurduğum bu cümleyle gurur duyuyordum.

“Ne?” Clara hiçbir şeye anlam veremiyormuş gibi bir hali vardı. Sesler bir bir yükseldi. Evet, daha öncesinde hiçbir insan bir cadıyla yolculuğa çıkmamıştı. Sanırım şu an kızların gözünde ben de cadıyım. Diye düşünmeye başladım. Ama söz konusu Arya’ydı.

Örgülerimi bir bir açtığım saçımı alttan rastgele topladım. Dolabıma yöneldiğim esnada karşıma geçen Clara buna engel oldu.

“Usta ve krallıktan izin aldın mı?”

“Hayır.”

“Tanrı aşkına, aklını mı kaçırdın?”

“Hayır.”

“O zaman derdin ne senin?” dedi.

“Derdim falan yok.” Oysa en büyük derde sahip olan da bendim. Sessizlik konuşmamıza meydan okudu. Clara’nın gerçekten aklı karışmış olmalıydı. Çocukluk arkadaşı birden bir cadıyla yolculuğa çıkacaktı.

İNANILMAZ!

“Hayır, bu okuldan çıkarsan ölürsün.” Son derece endişeliydi sesi. Bense bu karmaşaya kafamı sallayarak cevap vermiştim.

“Kızlar, Arya’yı bulmam lazım, yaşıyor olabilir!” dedim, yine neden üretmeye çalışarak.

“Tamam, o zaman biz de geliyoruz,” dedi Susan, dolabına yönelerek. Clara ise hâlâ sessizdi. Korkuyordu, onları da bu tehlikeye sürükleyemezdim.

“Hayır, tek gidip geleceğim. Kaçak olarak ben ülkeden çıktığımda yeni krallığın haberi olur.” Son derece umursamazdım.

“Tek gidemezsin, ormanlar tehlikeli.”

“Umurumda değil, Clara.” Bunu yüksek sesle demiştim. Sonra pişman oldum.

“Bak, gidip geleceğim, hiçbir şey olmayacak. Yıllık iznimi kullanacağım.”

“Ama siz böyle yaparsanız bu vakitte gitmek zorunda kalacağım.” Bunları art arda söyledim.

Clara anlayış gösterdi. İnatlaşmayı bıraktı. Kafasını sallayarak yataklarına doğru diğer kızlarla beraber gittiler.

Ben de kendi dolabıma doğru gittim. İhtiyacım olanları tek tek almalıydım. Büyü kitabı, bıçak ve bir siyah gömlek ile pelerin koydum. Krallığın gönderdiği silahlardan almam için Usta’nın izni olmalıydı.

“Yarın yaparım,” dedim içimden.

3 tane altın param ve 40 tane gümüşü de bezden çantama koydum. En son beyaz geceliğimi giyerek yatağıma yöneldim. Clara ve benim yataklarımız yan yanaydı. Onu incelemeye koyuldum. Oldukça güzel bir savaşçıydı. Kahverengi saçları, beyaz teni, dolgun dudaklarıyla her erkeğin evlenmek isteyeceği bir kadındı. Buraya ilk geldiğinde dışlanıyordu, farklı bir ülkeden savaşçı olmak için gelmişti. Arya’dan sonra geçmişimden kalan tek şeydi.

Dakikalar birbirini kovaladı. Ama benim gözlerime uyku uğramadı. Nefes almak bile zorlaştığında sessizce kalkıp üstümü giyindim. Bahçeye çıktığımda gecenin sessizliği ve soğukluğuyla irkildim. Bu saatte dışarı çıkmak yasaktı, benim için değil, birçok yasayı çiğnemiştim.

Yasalar düzen korumak için vardır, eğer o yasayı kral koymuşsa kendi menfaati için koymuştur. Duyduğum çıtırtı düşüncelerden çekti beni. Yavaşça oraya doğru gittim. Gördüğüm siluetle durdum, emin değildim, yanına gitmeli miydim?

“Evet,” dedim içimden.

Yavaş adımlarla oraya doğru gittim, sanki ses çıkarırsam kaçarmış gibi. Oturduğu taşa oturdum. Ay’ı izliyordu, Ay’ın güzelliğine kapılmıştı, güzelliği Güneş’ten bile güzel olan Ay’a.

“Bay Andreson, bu saatte burada ne yapıyorsun?”

Biraz düşündü.

“Sen ne yapıyorsun?” dedi, sorumu bana yöneltmişti.

Kafamı onun baktığı yöne çevirdim. Ay’a derin bir iç çektim.

“Uyku tutmadı.”

“Beni de.”

Eline uzattığı kaba baktım. Emma’nın yaptığı çöreklerdi.

“Tch* sen ye,” dedim.

“Tanrı aşkına, tarçınlı çöreği sevmiyor musun?” dedi, bana dönmüştü.

“Çok seviyorum,” dedim derin derin.

“Eee, o zaman derdin ne senin?”

“Yemek istemiyorum.”

“Sebep?” dedi, anlam verememişti.

“Anlatmak zorunda mıyım?”

“Hı hı,” dedi çocukça.

Aniden ayağa kalktım. Vazgeçtim, anlatmayacaktım. Bileğimden tuttuğu gibi aniden tekrar oturttu.

“Tamam, anlatma. Ben çok severim,” dedi, ağzına attığı çöreği çiğneyerek konuşmaya devam etti.

“Annem bana hep yapardı. Anneminki gibi olmasa da,” dedi. Ağzındakileri yuttu, sonra devam etti.

“Eskiyi hatırlatıyor,” dedi.

“Bay Andreson, buraya ne için geldiniz?” Soru konuyla tamamen alakasızdı. Bunu biliyordum, sadece aklıma takılan şeyi öğrenmek istemiştim.

Biraz bekledi.

“Bu biraz fazla özel,” dedi.

Ona döndüğümde gözlerimiz buluştu.

“Ama inan bana, tek hedefim intikam almak.”

Fazla yakındık. Nefeslerimiz birbirine karıştığında midemin üzerindeki ağırlığı bastırmaya çalışıyordum. Gözleri dudaklarımda durdu, sonra derin bir iç çekip önüne döndü.

Ufak bir kahkaha çıktı dudaklarımdan. Yalandan olan bir kahkahaydı, konuyu değiştirmek için.

“Desene, bir tane ortak noktamız çıktı.”

Andreson da gülmeye başladı. Gülüşmeler gecenin sessizliğini bozuyor ve bizim aramızdaki mesafe dağılıyordu. Gün geçtikçe birbirimizi anlayacağımızdan habersiz, rezil olduğumuz anılardan bahsediyorduk.

🌻🌜❄️

Güneşin doğuşuna kadar Andreson’la oturup konuştuk. Karar o ki Andreson da benimle geliyordu. Zaten karar vermişti.

Yemekhaneye doğru yol almıştım. Bir şeyler yiyip ders saatinde ayrılacaktık. Clara’yla karşılaşmamız benim açımdan çok iyi olmuştu. Tabağıma aldığım domates, biber, peynir ve yumurtamı aldıktan sonra masalardan birine geçtim. Masadaki ekmek kutusundan aldığım ekmekle kahvaltımı yaptım... Bitirdikten sonra tepsimi bulaşıkhaneden çıktımım. Ön bahçeye doğru yürümeye başladım. Ön bahçeye nihayetinde vardığımda, gördüğüm yüzlerle olduğum yerde durdum.

Herkese merhaba bugün bu bölümde istediğim düzeyde bir olay gerçekleştirmedi. Sebebi şu ki bir sonraki bölümde yaşanacak olayları önceden hazırlamktı. Bölüm hakkında yorumlarınızı bekliyorum. Düşünceleriniz benim için çok kıymetli.
Hepinizi bol bol öpüyorum çok çok seviyorummm benim biricik ilham kaynaklarımm🫀💫✨
Yazım yanlışları ve noktalama işaretlerinden dolayı herkesten özrümü diler ve huzurlanızdan çekliyorumm💞🍀🌟