Neyse, Şimdi ne olacak? kitap kapağı

4. bölüm / 5

📼 SIDE B | Viktor 📼

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 📼 SIDE B | Viktor 📼

- Side B | Viktor -

Işığı açtım.
Saat sekiz olmuştu. Perdenin arasından dışarı baktığımda hava hâlâ biraz karanlıktı, sokak lambaları da henüz sönmemişti. Soğuğu seviyordum. İnsanların çoğu soğukta dışarı çıkmak istemezdi ama ben seviyordum. Ceket giymek için güzel bir bahaneydi.
Yatağın kenarında oturup bir süre öyle kaldım. Okula gitmesem de olurdu. En azından bugün için.
Bir dostumun evine uğramam gerekiyordu.
Bir haftadır tatileydi. Giderken bana kuşu Blue’yu ve çiçekleri emanet etmişti. Kuş beni görünce mutlu oluyordu. Ya da yem verdiğim için mutlu oluyordu. İkisi arasındaki farkı kestirmek zordu. Ama tercihim birincisinden yana.
Üzerime kahve ceketimi aldım. Ayakkabılarımı giyerken yerdeki bisiklet kilidini gördüm ve dışarı çıkarken onu da yanıma aldım.
Hava gerçekten güzeldi.
Sokaklar henüz çok kalabalık değildi. Birkaç insan işe gidiyordu, bir kadın köpeğini gezdiriyordu, fırının önünde de iki kişi bekliyordu. Sıcak ekmek kokusu yayılıyordu tüm caddeye. Bisiklet sürerken soğuk yüzüme çarpıyordu. Zaten biraz üşümek iyiydi. Uyanık olduğunu hatırlatıyordu.
Eve vardığımda bisikleti bahçedeki duvara yasladım.
“Günaydın.”
Kuş kafesinin içinde hemen hareketlenmeye başladı.
“Sen de mi yeni uyandın?”
Yanına gidip yemini koydum. Bir süre kafesin önünde durup onu izledim. Kafeste canı sıkılmış olmalıydı. Biraz dışarı çıksa fena olmazdı bence. Küçük demir tel kapısını açtım. Heyecanla evin içinde uçmaya başladı.
Sonra mutfağa geçip kendime bir bardak su aldım.
Ev sessizdi. Huzurluydu.
Patron gideli bir hafta olmuştu. Evet, dostum dediğim kişi aynı zamanda benden oldukça büyük patronumdu. Koltuğun üzerinde bıraktığı gazete, masanın kenarında gözlüğü, mutfakta yarım bıraktığı kahve paketi, sanki hiç gitmemiş gibi evi duruyordu.
Belki bu gün gelirdi.
Tatilini uzatmış olabilirdi. Ya da bana haber vermeyi unutmuş olabilirdi. Tatilde olsam bende bana haber vermezdim.
Bunların hepsi mümkündü.
Salondaki çiçeklere baktım. İkisi gayet iyiydi. Bir tanesi biraz eğilmişti. Onu da biraz güneşe çektim, toprağına su verdim. Fazla vermedim çünkü geçen sefer fazla vermiştim ve çiçek üç gün boyunca bana küsmüş gibi durdu.
Sonra koltuğa oturdum.
Beş dakika kadar oturdum. Belki biraz daha fazla. Bir süre daha koltukta oturdum. Evde istediğim kadar kalabilirdim. İznim vardı zaten. Kuş ara sıra ses çıkarıyor, ben de ona bir şeyler söylüyordum. Ne söylediğimi bilmiyordum ama sanırım konuşuyorduk. Böyle bir hayatım olsun istiyordum. Sabahları acele etmeden uyanabileceğim, bir yerlere yetişmek zorunda kalmayacağım, belki bahçesinde bir köpeğin dolaştığı küçük bir ev.
Kalkıp kendime bir kahve hazırladım ve termosuma doldurdum.
Saat dokuzu geçince evden çıktım.
Bisikletimi aldım ve yola koyuldum.
Dükkan çok uzakta değildi. Zaten kasabada çok fazla yer birbirinden uzak değildi. Birkaç dakika sonra tabelasını gördüm. 90’lardan kalmıştı. Bence güzel bir şeydi. Yeni tabelalar çok bağırıyordu.

**VIBE
PLAK • KASET • CD**

Tabela biraz yamuktu. Geçen hafta da böyleydi. Düzeltebilirdim. Ama böyle daha güzel görünüyordu. Anahtarı çıkarıp kapıyı açtım. İçeri girdiğimde o eski plak kokusu geldi. Bunu seviyordum. Plaklar duvar boyunca dizilmişti. Kasetler raflarda duruyordu. CD'lerin bazıları güneşten sararmıştı. Işıkları açtım, kepengi kaldırdım ve teybe eski bir kaset koydum. Termostaki kahve daha az önce koymuşum gibi sıcaktı. Arka da ki odaya gidip üstüme dükkanın logosu olan gömleği giydim.
Teypte “The Kinks - Sunny Afternoon” çalıyordu.
Saat daha erkendi.
Muhtemelen bir süre kimse gelmeyecekti. Belki de tüm gün kimse gelmezdi
Bu da iyiydi.
Biraz müzik dinlerdim.
Kasanın yanındaki küçük lambanın yine titrediğini fark edene kadar öylece durdum. Birkaç gündür yapıyordu bunu. Bazen ışık tamamen gidiyor, sonra kendiliğinden geri geliyordu. Patron olsa muhtemelen lambayı çöpe atıp yenisini alırdı. Ben önce nedenini bulmaya çalışırdım.
Sandalyeyi çekip üstüne çıktım. Ampulü söküp kablosuna baktım. Sadece gevşemişti.
Sonra oturup kahvemden bir yudum aldım.
Dükkânın içinde müzik dışında pek ses yoktu. Arada buzdolabının motoru çalışıyor, dışarıdan bir araba geçiyor, sonra yine her şey aynı hale dönüyordu. Böyle saatleri seviyordum. Bir şey yapmak zorunda kalmadan bir şeylerle uğraşabiliyordum. Rafların önüne geçip dün akşamdan kalan kasetleri yerlerine koymaya başladım. Birkaçının kapağı kırılmıştı. Onları da ayırdım. Sonra kırık kapaklardan birini masaya götürüp başka bir kasetin kapağıyla değiştirdim. Bir süre sonra elimde tornavidayla kasanın arkasında buldum kendimi.
Eski kasetçaların sesi biraz boğuk geliyordu. Kapağını açınca içindeki lastiklerden birinin gevşediğini gördüm. Küçük parçayı yerine oturtup temizledim. Sonra kapağı kapatıp tekrar çalıştırdım.
Şarkı biraz daha düzgün gelmeye başladı.
Ben de sesi biraz açtım.
Güneş camdan içeri vuruyordu. Ön taraftaki plakların üzerine düşüyor, bazı kapakların renkleri olduğundan daha parlak görünüyordu. Rafların arasında dolaşırken ne aradığımı unuttum. Birkaç plağı elime alıp kapaklarına baktım. Bunların hiçbirini yapmam şart değildi.
Ama bir şeyin bozuk olduğunu gördüğümde öylece bırakmak biraz zor geliyordu.
Saatin üç olduğunu fark ettiğimde acıkmıştım.
Arka taraftaki küçük mutfağa geçip dolabı açtım. Çok fazla bir şey yoktu ama yumurta, domates ve peynir vardı. Bunlarla bir şey yapılabileceğini düşündüm. Nasıl olsa zor değildi.
Tavaya yağ koydum.
Yumurtaları kırdım.
Peyniri ekledim.
Sonra domatesleri.
Bir süre karıştırdım. Bir noktada ne yaptığımı tam olarak bilmiyordum ama tavada bir şeyler olduğu için devam ettim. Bi çatal alıp tadına baktım. İlk lokmadan sonra birkaç saniye hiçbir şey söylemeden çiğnedim. Sonra tadı biraz daha belirginleşti. Tuzsuz, hatta biraz tatlıya kaçan, çiğ yumurta kokulu bir tat.
Çok kötüydü.
Ağzımdakini tutamayıp çöpe tükürdüm.
Yemeğin geri kalanıyla bakıştık. Onu da çöpe attım.
Dolabı tekrar açtığımda içeride bir paket kraker buldum. Onu alıp dükkâna döndüm. Kapalı yazısını çevirmeyi unutmuşum. Çok önemi yoktu ama olsun.
O sırada camdan dışarı baktım.
Sokağın ilerisinden biri geliyordu. Sanırım müşteriydi. Etrafta başka dükkan yoktu zaten. Kraker paketini elimde tuttuğumu fark ettim. Kasanın arkasına geçtim hızlıca. Müziğin sesini biraz kıstım. Sonra gömleğimin yakasını düzelttim.
Kapıdaki zil çaldı.
Adam bana bakıp başıyla selam verdi. Ben de aynı şekilde karşılık verdim. Sonra hiçbir şey söylemeden raflara doğru ilerledi.
Üzerinde kahverengi, biraz eski bir ceket vardı. Saçları dağınıktı ama belli ki özellikle öyle bırakılmış değildi. Bir şey arıyormuş gibi görünmüyordu. Daha çok ne bulacağını merak ediyormuş gibiydi.
Plaklara bakmaya başladı.
Bir tanesini çekip kapağına baktı. Sonra arkasını çevirdi. Bir süre öyle tuttu.
"Dinledin mi bunu?" diye sordu.
"Hayır."
"Niye burada?"
“Satıyoruz?"
Adam başını salladı.
Plak yerine geri girdi. Sonra başka bir tanesini aldı.
Adam plağı yerine koyup kasetlere geçti.
"Ben gençken bunların hepsi kasetti."
"Sonra ne oldu?"
"CD çıktı”
Bir an durdu.
“Sonra CD de gitti."
Bir kaseti eline aldı.
"Şimdi ne var? Spotify. Hah…”
Adam yüzüme baktı. Kaseti tekrar yerine koydu.
“Her şeyin ruhsuzlaştırmakta çok başarılıyız.”
Bana dönüp baktı.
“Değil mi?”
Yalnızca başımı salladım. Bu yeterliydi. Bir süre daha rafların arasında dolaştı. Bazı şeylere bakıyor, bazılarını eline alıyor, sonra hiçbir şey almadan geri koyuyordu. Bir süre sonra radyonun yanındaki küçük kutuyu fark etti. İçinde eski küçük radyolar, kablolar ve çeşitli parçalar vardı.
“Sen mi tamir ediyorsun bunları?"
"Bazen."
"Her şeyi mi?"
"Her şeyi değil."
"Mesela?"
"Televizyon tamir edemem."
"İyi."
"Neden?"
"Televizyon tamir eden insanlara güven olmaz.”
Adam bu sırada dükkânın içine bakıyordu.
"Bir şey arıyorum.”
Kâğıdı açtı. Üzerinde bir grup adı ve bir albüm yazıyordu.
"Bizde olabilir."
Aramaya başladım.
"Bu dükkân eskiden daha büyüktü," dedi arkamdan.
"Ben çocukken buraya gelirdim."
Kasetleri karıştırmaya devam ettim.
"Demek yaşlandınız."
Bana baktı. Sonra güldü.
"Sen de yaşlanacaksın."
Kaseti buldum. Adam elime baktı.
"Artık hiçbir şey eskisi gibi değil."
"Kaset de mi?"
"Yok. Şehir."
Kaseti uzattım.
"Hangisi?"
Bir an düşündü.
"Herhalde hepsi."
Bunu söylerken gayet ciddi görünüyordu. Ben de nedenini sormadım. Bazen sorgulamamak en iyi seçenekti. Genelde hayatı böyle yaşardım. İnsanların ne yaptıklarını sorgulamadan.
Adam kasanın yanında duran rafa baktı. CD rafına uzanıp rastgele bir tane çekti.
”Bu güzel mi?”
Cdnin kapağına baktım. Britney Spears’dan bahsediyordu.
“Evet, isterseniz dinletebilirim.”
"Sen dinler misin?"
“Arada."
“Güzel mi?”
“Yani, evet.”
“Takabilir misin?”
“Tabi."
Teypteki kaseti çıkarıp adamın verdiği cdyi taktım. “Gimme More” çalıyordu. Bir süre hiç bir şey yapmadan dinledik. Sonra adam sessizliği bozdu.
“Tamam. Alabilirim.”
Kaseti ve cdyi kasanın üzerine bıraktım.
Cebinden cüzdanını çıkarıp parasını ödedi. Ve bahşiş kutusuna biraz para bıraktı. Aldıklarını poşete koyup uzattım. “Güzel sohbetti” dedi ve kapıya döndü. Sonra çıktı. Ben birkaç saniye daha kapıya baktım. Gerçekten çok garip insanlar var diye düşündüm. Dağıttığı bazı kaset ve cdleri yeniden düzenlemeye gittim.
Sonra yerdeki şeyi gördüm.
Eğilip aldım.
Küçük bir kâğıt parçasıydı. Bir otobüs bileti gibi görünüyordu. Üzerinde tarih silinmeye başlamıştı. Şehir adı ise hâlâ okunuyordu. Gitmediğim bir yerdi. Sonra onu kasanın yanına bıraktım. Adamın geri gelip alacağını düşündüm.
Gelmedi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

46okunma 9beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…