Bölümler 5Şu an: 📼 SIDE B | Bölüm 2 📼
-Side B | Bölüm 2 -
Saat altıya doğru dükkânı kapatmaya başladım.
Önce müziği kapattım. Sonra ışıkları kontrol ettim. Kasanın üzerindeki defteri açıp faturaların miktarına baktım. Elektrik ve su. Dükkan zaten kira değildi.
Kasayı açıp gereken miktarı saydım. Bir kere. Sonra bir daha. Parayı cebime koydum. Sonra tip boxa dönüp baktım. İçinde benim için biraz para vardı onu da aldım. Faturaları yarın sabahtan yatırırdım. Kepengi indirip kilitledim. Bisikletimi kaldırımdan çıkardım. Hava akşamla beraber biraz daha soğumuştu. Montumun fermuarını çeneme kadar çektim ve bisiklete bindim.
Eve giden yol çok uzun değildi. Kasabada zaten çoğu yer birbirine birkaç sokak mesafedeydi. Pedalları çevirirken gün boyunca dinlediğim şarkılardan biri hâlâ kafamın içinde dönüyordu.
“I'm laughing on the outside
Crying on the inside…”
Sonra Tina'yı gördüm. Evinin önündeydi. Bir şeylerle uğraşıyordu. Eğilip yere bir şey bıraktı, sonra tekrar doğruldu. Beni görmedi. Ben de görmemiş gibi yapmaya karar verdim. Kapüşonumu başıma geçirdim. Bisikleti biraz daha hızlı sürmeye başladım. Tina'yla karşılaşmak istemiyordum. Aslında Tina'yla hiçbir zaman karşılaşmak istemiyordum. Beni sevgilisi olarak görüyordu. Ben görmüyordum.
Ona onu sevmediğimi, istemediğimi defalarca söylemiştim ama sanırım bunu bir fikir ayrılığı olarak görüyordu. Bazen okulda yanıma geliyor, bazen zorla beni alı koyuyor, takip ediyor, bazen de başkalarının yanında benim sevgilim olduğunu söylüyordu.
Bir keresinde bunu teyzem de söylemişti.
“Tina senden hoşlanıyor.”
“Biliyorum.”
“Sen de biraz karşılık versen?”
“Vermiyorum.”
“Niye?”
“Çünkü onu sevmiyorum.”
“Tina iyi bir kız.”
Tina'nın annesiyle teyzem arkadaştı. Bu yüzden Tina'nın bana kızması genelde Tina'nın problemi olarak kalmıyordu. Hepimizin problemi oluyordu. Sokağın köşesini dönünce artık arkamda kalmıştı.
Sonra geçen gün olanları düşündüm. Aslında çok garip bir gündü. Önce Tina'dan kaçıyordum, ki kaçtığım için çok sinirlenmişti. Çünkü beni öpmeye çalışıyordu. Sonra tanımadığım bir kızın arabasına bindim. Sonra o kız Tina'ya arabayla çarptı.
Bunu düşününce hâlâ tam olarak ne olduğunu anlayamıyordum. Ama hoşuma gitmedi değildi. O günden sonra Tina evime uğramamıştı. Tabi etik olarak asla doğru bir davranış değildi.
Kızın adını bilmiyordum. O da benim adımı bilmiyordu. Belki bir daha hiç karşılaşmazdık. Umarım karşılaşmazdık. Olanlardan dolayı mahçup hissediyordum. Gerçi ona teşekkür de etmem gerekiyordu.
Beni Tina'dan kurtarmıştı. Biraz fazla kurtarmıştı. Kızın yüzü aklıma geliyordu.
Çok sakin görünüyordu ama sanırım sakin değildi. Arabada otururken ellerini direksiyondan hiç çekmemişti. Tina’ya çarpmasının kostümüyle ilgili olduğunu söylemişti. Bence kendi de inanmıyordu bir tek bunun sebep olduğuna. Hâlâ bunu düşünüyordum. Bunun bir açıklama olduğundan emin değildim. Ama o kadar ciddi söylemişti ki, bir an gerçekten mantıklı gelmişti. Belki de mantıklıydı. Kostümler pahalı şeylerdi sonuçta. Haklı olabilir.
Evin önüne geldiğimde bisikletten indim. Bisikleti duvara yaslayıp kapıyı açtım. İçeri girer girmez salondan teyzemin sesi geldi.
“Viktoorrr!”
Koltukta uzanmış televizyon izliyordu. Başını bile çevirmeden sordu.
“Sen mi geldin?”
“Evet, ben geldim teyze.”
Teyzem kumandaya birkaç kez bastı.
“Televizyon çalışmıyor.”
Yanına gittim.
Ekran tamamen siyahtı.
“Kumandadan mı?”
“Bilmiyorum. Sen bak.”
Kumandayı aldım. Bir iki tuşa bastım. Olmadı. Televizyonun yanına gidip üst tarafına elimle vurdum. Ekran açıldı. Teyzem hiç şaşırmadı.
“Bak, oldu.”
“Evet.”
Kumandayı koltuğun üzerine bıraktım. Teyzem tekrar televizyona döndü. Ben mutfağa geçtim. Dolabı açtım. Çok fazla bir şey yoktu. Sonra ocakta duran tencereyi gördüm. Kapağını kaldırdım. İçinde biraz çorba kalmıştı. Çok azdı ama bana yeterdi. Domates çorbasını seviyordum. Ocağı yakıp biraz karıştırdım. Tam tabağı çıkarırken kapı açıldı.
Eniştem gelmişti. Ayakkabılarını çıkarıp salona geçerken mutfağa baktı.
“Sen ne zaman geldin?”
“Az önce.”
Başını salladı.
Sonra tencereye baktı.
“Onu mu yiyeceksin?”
“Evet.”
“Başka bir şey yok mu?”
“Bilmiyorum.”
Kaynayan çorbayı tabağa koyup masaya geçtim. Teyzem her şey de kötü olabilirdi. Ama yemek yapmakta. Asla. Kremamsı harika bir tadı vardı. Eniştem biraz sonra mutfakta belirdi. Buzdolabını açıp içinden bir bira aldı.
“Okul bitince ne yapacaksın?”
“Bilmiyorum.”
“Bir iş bulman gerekecek. Gerçek bir iş”
“Şimdilik yetiyor.”
“Şimdilik.” Birasından bir yudum aldı. “On sekizine girince devletin verdiği para da kesilecek. Sonrasını düşünmen lazım.”
Bunu biliyordum. Yine de ondan duymak hoşuma gitmedi.
Çorbamdan bir kaşık aldım.
“Düşünürüm.”
“Seni sonsuza kadar besleyemeyiz. Bizim de kendi masraflarımız var.”
“Anlıyorum.”
“Anladıysan şimdiden bir şeyler ayarla.”
Sessizce çorba içmeye devam ettim.
“Bütün gün o dükkânda oturuyorsun. Aldığın üç kuruş. Onu da doğru düzgün işten sayma.”
Elimdeki kaşığı kenarına bıraktım. Biraz önce güzel görünen şeyin kokusu bile değişmiş gibiydi. Eniştem salona geçti. Televizyonun sesi yükseldi. Masadan kalktım. Tabağı elimde tutup salona baktım. İkside yüksek sesle televizyon izliyordu. Kaseyi musluğun içine bıraktım. Salondan ses yükseldi:
“Yarın arabayı muayeneye götürürsün. Anahtarı ayakkabılığın üstüne bıraktım.”
“Tamam.”
“Bir işe yararsın belki.” Dedi daha alçaktan bi ses tonuyla
Cevap vermedim. Montumu giyip ayakkabılarımı bağladım. Kapıyı açtım. Kimse nereye gittiğimi sormadı. Geç kalma diyen de olmadı.
Kapıyı kapattım. Bir süre bahçede durdum. Yağmur çiseliyordu. Sokak lambasından ince ince görünüyordu. Bahçenin kenarındaki eski araba da yağmurdan parlıyordu. Mavi, biraz solmuş boyası ve bir türlü tam kapanmayan bagaj kapağı vardı. Eniştem arabayı yıllardır kullanıyordu. Çok güzel bir araba sayılmazdı ama ben seviyordum. Özellikle de yağmur yağdığında camlarından dışarı bakmak hoşuma giderdi. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Ama eve geri dönmek istemediğimi biliyordum. Böyle konuşmalara alışkındım. Bir süre sonra insan, kendisine ayrılan yerin aslında kendisine ait olmadığını anlıyordu. Montumun kapüşonunu başıma geçirdim. Yağmur biraz daha hızlandı. Önce montumun omuzlarına, sonra ayakkabılarımın üzerine düşen damlaları ağırlaşmıştı. Aarabanın kapısına baktım.
Belki biraz dolaşabilirdim.
Eve geri dönüp kapıyı gürültü yapmadan açtım. Dikkat çekmek istemiyordum. Ayakkabılığın üzerindeki anahtarı aldım. Bir an durup salona baktım. Teyzemle eniştem televizyonun karşısında uyuyakalmıştı.
Arabaya bindim. Koltuk hafif nemli ve soğuktu. Anahtarı kontağa taktım, motor birkaç denemeden sonra çalıştı.
Sadece biraz etrafta turlardım. Sorun olmazdı.
Bölüm etkileşimi
