Bölümler 5Şu an: 📼 SIDE A | Bölüm 2 📼
~ SIDE A | Bölüm 2 ~
Sabah uyandığımda boynum tutulmuştu. Nerede olduğumu anlamam birkaç saniye sürdü.
Arabanın içindeydim. Kafamı kaldırıp etrafa baktım. Camlar buğulanmıştı. Hava soğuktu. Dün gece üstümü örttüğüm ceket ısınmama yetmemişti. Saate baktığımda oldukça erkendi. Okulun başlamasına iki saat vardı. Yani teknik olarak okula iki saat önceden gelmiştim. Geç kalmamıştım. Bu bir başarıydı. Telefonum zayıf pil uyarısı veriyordu ve sanki içerisi giderek daha çok soğuyordu. Hızlıca ceketi üstüme alıp, postallarımı giydim. Ve arka koltuktan ön koltuğa zıpladım. Hem telefon şarj olsun hem de klimayı açabiliyim diye.
Güzel bu sorunları çözdüğüme göre, geriye ufak bi sorun kalıyordu. Minicik.
Görünüşüm.
Çantamın içinde hiç kıyafet yoktu. Hepsi dün soyunma odasında kalmıştı. Tüm direncimi toplayıp arabadan indim ve bagajı açtım.
Durum çok da kötü değildi. Hatta şanslı bile sayılabilirdim. Bagajda annemin yaz tatilinden kalan birkaç kıyafet vardı.
Bir tişört. Oldukça oversize.
Bir etek… Çiçekli.
Seçme şansım yoktu. Hızlıca kıyafetleri alıp arka kapıdan geri bindim. Eteği ve tişörtü giydim. Üstüme bol ceketimi aldım. Altımdaki postallar ve kalın bilekte çoraplarımla kombinim tamamlanmıştı. Kıyafetlerimin ne anlattığını ben de bilmiyordum ama oldukça kararlı görünüyorlardı.
Muhtemelen yardım çığlığıydı.
Saatin hala erken olması avantajdı. Kimse okula gelmeden lavaboya gidip kendime çeki düzen verebilirim diye düşündüm. Arabayı dağınık bırakıp, telefonu ve çantamı alıp hızlıca okula koştum. Güvenliğe ya da soğuğa yakalanmak istemiyordum.
****
Berbat görünüyordum.
Annem bu halimi görseydi benden utanırdı.
Ki bu beni mutlu ederdi.
Yine de derse bu şekilde girmek istemiyordum. Derse de girmek istemiyordum. Ama ısınmaya ve yemeğe ihtiyacım vardı.
Musluğu en sıcağa getirip ısınmasını bekledim. Yüzüme su çarptıktan sonra yeniden kendime baktım ayna da. Makyajımı çıkartmama rağmen gözlerimde siyah bir buğu kalmıştı. Gözlerimi seviyordum. Sanırım bir tek onları seviyordum.
Ama saçlarım için şu an aynı şeyi söyleyemiyorum. Saçlarım yapış yapıştı. Muslukla göz göze geldiğimizi hissettim. Sonuçta su akıyordu. Ve sıcaktı. Saçımı niye yıkamıyım ki diye düşündüm.
Kafamı musluğun altına soktum. İşe yarıyordu.
Kızlar tuvaletiyle aramda böyle bir bağ oluşacağını kim bilebilirdi ki.
Bir şey görmüyordum ama kapıdan ses geldiğini duydum.Musluğu kapattım. Kafam hâlâ lavaboya doğru eğikti. Sadece gözlerimi kaldırıp aynadan kapıya baktım.
Okulun temizlik görevlisi kadın kapının önünde durmuş, elindeki temizlik arabasının sapını tutuyordu.
Bana baktı.
Ben ona baktım.
Saçlarıma baktı.
Sonra tekrar bana baktı.
“Ne?”
Bir kaç saniye duraksadı.
“Ne yapıyorsun?”
“Saçımı Yıkıyorum.”
“Onu görüyorum”
“Ee, o zaman?..”
“Saçını orada yıkamaman gerekiyor?”
“Neden?”
Kadın kafasını sallayarak, tekerlekli su kovasıyla tuvaletten çıktı. Kapı kapanırken arkasından baktım.
Sanırım anlaşmıştık.
Ya da beni sorgulamaktan vazgeçmişti.
Hangisi olduğunu bilmiyordum.
Ama bu kötüydü. Demek ki yarım saatte öğrenciler gelecekti. Hızlıca saçlarımı topladım. Etrafta havlu olmadığı için kağıt peçetelerle saçlarımı kuruladım. Yani en azından çabaladım.
Aynaya tekrar baktığımda çok da içler acısı değildim. Saçlarım ıslak dalga dalga duruyordu. Belki de böyle görünmek artık normaldi. İnsanlar alışırdı. Ben de alışırdım. Sorun yoktu bu bir stildi sonuçta. Bana ait olmayan bir stil olsa da.
Ya da kimse fark etmezdi. Bu daha kolaydı.
Saçlarımı son kez düzelttim ve çantamı omzuma taktım.
Tuvaletten çıktığımda koridor hâlâ boştu. Keşke hep böyle olsaydı. Sanırım bu saatlerini sevebilirim.
Kimse kimseyle konuşmuyor, kimse bir yere yetişmeye çalışmıyordu. Koridorlar sessizdi. Bir süre öylece yürüdüm.Sonra sınıfın kapısına geldim. İçeride birkaç kişi vardı. Beni görünce ikisi dönüp baktı. Ben de onlara baktım. Sonra başka tarafa baktım.
Sorun çözülmüştü.
Sırama oturdum. Çantamı yere bıraktım. Yaşadıklarımı düşündüm.
Jüri.
Arabada uyumak.
Bir kıza çarpmak.
Bir çocuğun hayatını kurtarmak. Sanırım.
Saçımı okul lavabosunda yıkamak.
Bunların hepsini 24 saate sığdırmayı başarmıştım. Saat demişken telefonuma baktım.
Saat daha sekiz bile olmamıştı.
Günün geri kalanının nasıl geçeceğini düşünmek istemedim. Başımı sıraya koydum.
17 yaşında olmak berbattı.
Kendi kararlarımı verebilecek kadar büyüktüm ama verdiğim kararların sonuçlarını kimsenin bana bırakmayacağı kadar küçüktüm. Nereye gitmek istediğimi bilmiyordum. Ne olmak istediğimi ondan daha da az biliyordum. Ama herkes benden bir cevap bekliyordu. Ben dün gece nerede uyuyacağımı bile bilmiyordum. Bagajdan çiçekli etek çıkarıp okula gelmiştim. Sanki herkes ne olacağını biliyormuş gibi. Sanki 17 yaşına gelince insanın kafasında otomatik olarak bir kullanım kılavuzu çıkıyormuş gibi. Bende çıkmamıştı. Ya da muhtemelen kaybetmiştim.
Düşününce, daha dün birine arabayla çarpmıştım.
Belki de benim geleceğim buydu. Belki de ailemin benim için üç yaşından beri kurmaya çalıştığı o hayat, benim hayatım değildi.
Kimse bana buzun üstünde kaymak ister misin diye sormamıştı bile. Belki de ben çömlek yapmayı sevecektim.
Başımı sıraya biraz daha gömdüm.
En azından kimse benimle konuşmuyordu.
“Dün seni televizyonda gördüm.”
Başımı kaldırdım.
Sınıftaki kızlardan biri bana bakıyordu.
“Ne?”
“Televizyonda. Dün.”
“Ne kadar kötüydü?”
“Ne?”
“Yani, görüntü.”
Kız birkaç saniye sessiz kaldı.
“Jüriye bağırdığın kısmı mı diyorsun?”
Başımı sıraya geri koydum.
Harika.
Demek herkes izlemiş. Şaşırmam hata. Ulusal Şampiyona, ulusal kanalda… Ve sosyal medyada her şey kanserden daha hızlı yayılıyordu.
“Bir de masaya çıktığın kısım vardı.”
Başımı tekrar kaldırdım.
“Masaya çıkmadım.”
“Çıktın.”
“Bir ayağımı koydum.”
“Evet. Masaya.
Duraksadı ve yeniden soru sordu
“Niye Çıktın?”
“Patenimi göstermek için.”
Kız birkaç saniye bana baktı.
“Patenini mi?”
“Evet.”
“Jüriye?”
“Evet.”
“Masaya çıkıp mı?”
“Daha iyi görürler diye düşündüm.”
Kızın yüzündeki ifadeyi anlamaya çalıştım.
“Sonra bir şey fırlattın.”
“Hatırlamıyorum.”
“Gördüm.”
“Olabilir.”
“Kamera çok net çekmiş.”
“Canlısını görmek ister misin?”
Hoca içeri girdi ve sınıf bir anda sessizleşti. Yanımdaki kız yerine oturdu. Ben de biraz huzur buldum. Ders başladı. Bir süre sonra kelimeler cümlelere dönüşmeyi bıraktı. Tahtadaki yazılar da gittikçe daha az önemli görünmeye başladı. Kafam sıraya biraz daha yaklaşmıştı o konuşurken. Nedenini bilmiyordum. Muhtemelen yer çekimiydi.
****
Midem guruldadığında gözlerimi açtım. Demek ki vücudum hâlâ bazı konularda benden daha organizeydi. Öğle yemeği saati gelmişti. Bi kaç derstir arka sırada uyuyordum. Sınıfta kimse kalmamıştı. Çantamı alıp sınıftan çıktım. Yemek kokusu koridora kadar geliyordu.
Yemekhaneden içeri girdiğimde herkes çoktan sıraya girmişti. Tepsilerde birbirinin aynısı yemekler vardı.
Patates. Tavuk. Bir çeşit çorba.
Çorbanın ne olduğunu anlamadım. Zaten çorbayla aram hiçbir zaman iyi olmamıştı. Ve yanına puding koymuşlardı. Normalde sütlü tatlıları çok severim. Ama buradaki puding daha çok su, kahverengi gıda boyası ve bolca beyaz şekerden yapılıyordu.
O yüzden yalnızca ana yemek ve salata.
Yemekhane bugün daha da gürültülüydü. Çatal sesleri, sandalyeler, kahkahalar...
Herkes aynı anda konuşuyordu. Kimsenin birbirini dinlediğini sanmıyorum. Birkaç dakika içinde başım ağrımaya başladı.
En mantıklısı bahçede yemek.
Dışarısı soğuktu ama en azından kimse bağırmıyordu.
Bahçede birkaç masa vardı. Çoğu doluydu. Bazı öğrenciler yerde oturuyor, bazıları sıcak bir şeyler içip okul hakkında konuşuyorlardı. Birkaç kişi de benim gibi yalnızdı.
Oturunca ayaklarımı karşı sandalyeye uzattım.
Postalların içindeki ayaklarım hâlâ ağrıyordu.
Buzun üstünde saatlerce durduktan sonra normal yürümeyi unutmuş gibiydim.
Dün televizyondaydım.
Şimdi pudingsiz bir öğle yemeği yiyordum.
Kariyerimde hızlı bir düşüş vardı.
İlerideki merdivenlerde tanıdık bir yüz gördüğümü fark ettim. Yan durduğu için yüzünü tam seçemiyordum. Önünde de birkaç çalı vardı. Ama üstündeki yeşil tişörtü asla unutamazdım.
Dün arabayı üstüne sürdüğüm kız. Gayet sağlamdı.
Merdivenlerde oturmuş, kendisine benzeyen birkaç arkadaşıyla konuşuyordu. En önemli kısmı da buydu: Yaşıyordu.
Benim için iyi haberdi. Muhtemelen onun için de. Ama karşılaşmasak daha iyi olurdu.
Bu sefer ona çarpıp kaçabileceğimi sanmıyordum.
Yemeğimi yarım bırakıp çantamı aldım. Daha fazla okulda kalmamın kimseye bir faydası yoktu. Özellikle bana. Dönem sonuna kadar ondan kaçıp saklanabilirdim.
Zaten birilerinden kaçmayı alışkanlık haline getirmiştim. Bu konuda yeterince tecrübeliydim.
Ta ki annem beni okulun koridorunda karşılayana kadar.
Tam bir Slav kadını soğukluğuyla bana bakıyordu.
“Mila…”
“Anne?”
Bir süre birbirimize baktık.
Bu, iyi bir konuşmanın başlangıcı gibi görünmüyordu.
Bölüm etkileşimi
