Bölümler 5Şu an: 📼 SIDE A | Bölüm 3 📼
~SIDE A |Bölüm 3 ~
Annem beni gerçekten merak etmişti.
“Bir daha telefonunu kapatma.”
“Anne…”
“Şimdi konuşmayacağız. Araba nerede?”
“Otoparkta.”
“Beraber eve gidelim tamam mı tatlım? Oturup sakince konuşuruz.”
Bir şey demedim. Beni bu kadar sakin karşılamasını beklemiyordum. Sessizce arabaya doğru yürüdük.
Arabaya bindik. Annem direksiyona geçti. Ben de yolcu koltuğuna oturdum.
Her zaman kullandığımız yola çıktık. Birkaç dakika sonra ilerideki tabelaları gördük. Yol çalışması vardı.
“Harika. Yolu kapatmışlar.”
Birkaç saniye tabelaya baktı. Sonra hiç düşünmeden direksiyonu kırıp başka bir sokağa girdi.
“Buradan gideriz.”
Camdan dışarı baktım. Bu yolu pek kullanmıyorduk. Dükkânlar daha eskiydi. Bazılarının tabelaları yıllardır değiştirilmemiş gibiydi. Sonra bir vitrinin önünden geçerken gözüme kocaman neon ışık tabelalı bir yazı çarptı.
**VIBE
PLAK • KASET • CD**
Vitrinde dönen eski bir plak vardı. Yanında birkaç kaset ve sararmış CD kapakları duruyordu. İnsanların hâlâ kaset satın aldığına dair güçlü bir kanıt olmadığını düşündüm. Sadece filmlerde dekor olarak kullanılıyordu sanki. Belki dükkân sahibi de bunun farkındaydı. Belki de değildi. Tabela o kadar eskiydi ki, dükkânın kendisinden önce oraya konmuş olabilirdi.
“Ne oldu?” diye sordu annem.
“Hiç.”
****
Sıcak bir duş.
Temiz kıyafetler.
Ve mutfakta pişen boşnak mantısı. Enfes bir koku.
İki gündür evsiz gibi zaman geçirdiğimi düşünecek olursak hepsi ilaç gibi gelmişti. Ama yine de henüz annemle kavgamızı etmemiştik. Sanırım yemekten sonraya saklıyordu.
Ama ben hazırdım. Edebilirdik. Artık kendi kararlarımı verebilecek yaştayım. Sorumluluk alabilirim.
Kapının tıklanmasıyla düşüncelerim bölündü.
“Müsait misin?”
“Pek sayılmaz.”
“Gel saçlarını tarayayım.”
Anneme hayır dememek en doğru karardı şimdilik. Hazır değilmişim.
“Olur”
Annem yavaşça saçlarımı tararken söze girdi;
“Geçen gün yaşananlar önemli değil Mila. Biliyorsun değil mi?”
“Anne bu konuyu konuşma-“
“Tabiki konuşacağız. Çünkü bir kez kötü şeyler yaşandı diye her zaman yaşanacak anlamına gelmez. Herkesin kötü günü olur. Önemli değil.
“Gerçekten mi?”
“Evet tabiki.”
Annem saçlarımı örmeye başlamıştı. Örmesi sorun değildi ama sıkı olması beynime kan gitmesini engelliyor gibiydi.
“Anne, acıyor.”
“Dayan biraz.”
Saçlarımdan gözünü ayırmadan devam etti.
“Biliyor musun, ben de senin yaşındayken o yarışmaya katılmıştım. Bileğimi kırmasaydım—“ Biliyorum. Bileğini kırdığını biliyorum. Birinci olacağını düşündüğünü de biliyorum. Çünkü bunu hayatım boyunca dinledim.
“-Birinci olabilirdim. Belki de dünya şampiyonu”
Aynadaki yansımasından izliyordum onu.
“Sen benim yaptığım hataları yapmak zorunda değilsin. Ben neyin gerektiğini biliyorum. Sana yardımcı olabilirim. Senin iyiliğin için söylüyorum. Bir yarışma yüzünden bütün sezonu çöpe atmayacağız. Avrupa Şampiyonası hâlâ önümüzde.”
Bir tel toka daha taktı saçıma. Batıyordu.
“Ama her şeyi mahvettim. Benim temsil etmemi istemeyeceklerdir.”
“Neyse ki federasyondaki insanları tanıyorum. Hâlâ bir şans var. Senin adına konuştum. Seni bir sonraki değerlendirmeye hazırlamak istiyorlar.
“Uzaklaştırılmayacak mıyım?”
“Teknik puanın zaten var. Sezon boyunca aldığın puanlara da bakacaklar.”
“Anne, ben—”
“Biliyorum.”
Saçımı biraz daha sıktı.
“O gün iyi değildin.”
Bir lastik daha geçirdi.
“Ama bu düzeltilemeyecek bir şey değil.”
Sonra aynadan bana baktı.
“Sen benim kızımsın. Ne yapman gerektiğini biliyorsun.”
Omuzlarıma dokunup ayağa kalktı. Annem çıktıktan sonra bir süre aynanın karşısında oturdum. Saçlarım çok sıkıydı.
Başımı sağa çevirdim. Acıdı. Sola çevirdim. O da acıdı. Demek ki dengeliydi.
Aynadaki kıza baktım. Onu tanıyordum. Herkes tanıyordu. Buz pateninde iyiydi. Çalışkandı. Disiplinliydi. Yarışmalarda derece alması bekleniyordu. Kısacası, oldukça kullanışlı bir kızdı.
Ama ben kimdim, onu bilmiyordum. Annemin söylediklerini düşündüm.
“Sen de benim gibi olabilirsin.” Belki de sorun buydu. Ben zaten uzun zamandır onun gibiydim. Aynaya biraz daha baktım ve bir süre bakmamaya karar verdim.
Sonra ışığı kapattım.
Bölüm etkileşimi
