Bölümler 5Şu an: 📼 SIDE A | Mila 📼
~ SIDE A | Mila ~
Normalde insanlara bağırmam.
Hatta sakin denebilecek kadar sessiz biriyim. Sadece, her şey olması gerekenden biraz daha kötü gitmişti. Evet... olması gerekenden. Arabada tek başıma oturmuş, alnımı direksiyona dayamıştım. Motor kapalıydı. Klima kapalıydı. Telefonum üç kere çalmıştı ve üçünü de açmamıştım. Kimin aradığını tahmin etmek zor değildi.
Gözlerimi kapattım. Derin bir iç çekişle birlikte, az önce yaptıklarımın gözümün önüne gelmesi bir saniye falan sürdü.
Kâğıtlar havada.
Bir kalem yerde.
Bir ayağım jüri masasının üstünde.
Ben bağırıyorum.
Harika.
Gözlerimi açtım.
“Harika”
Bunu yüksek sesle söylediğimi fark edince etrafa baktım. Kimse yoktu. Sonra tekrar titreyen telefona baktım. Bu kadar kolay ulaşılabilir olmak beni rahatsız ediyor. Aslında cep telefonları genel olarak beni rahatsız ediyor. İnsanların sana istedikleri zaman ulaşabilmesi gereksiz bir özgürlük. Belki de arabadan inip sıcak bir kahve almalıydım. Ama kafenin otoparkı neredeyse boştu. Kafenin kendisi de öyle. Kahvelerinin iyi olduğu konusunda şüphe uyandıracak kadar boş.
Boş olması benim için iyi bir fırsat sayılabilirdi. Buz pateni kostümümü görebilecek kimse yoktu.
Karıncalar hariç. Onlar kostümden yansıyan güneş ışığı yüzünden yanabilirdi.
Biraz parlak.
Saçlarım da öyleydi.
Kalıplaşmış parlak Sprey.
Hâlâ sertti.
Bunlarla daha sonra ilgileneceğim. Kahve.
Kahve alalım.
Direksiyondan doğrulup torpidoyu açtım. İçine baktım. Birkaç fiş, eski bir şarj kablosu ve annemin ıvır zıvırları vardı.
Para yoktu.
Cüzdanım da yoktu.
Çantamı arka koltukta bırakmıştım ama kalkıp almaya üşendim. Birkaç saniye düşündükten sonra sürücü kapısının cebine baktım.
Boş.
Tabii ki.
Tam tekrar doğrulacakken yanımdaki kapı açıldı.
Bir çocuk arabaya bindi.
….
Kapıyı kapattı.
Birkaç saniye nefes nefese oturdu. Sonra bana döndü.
“Heey.”
...
“Nasılsın?”
Cevap vermemi beklemeden bana sarıldı.
Hemen onu kendimden uzaklaştırdım.
“Sen kimsin?”
“Şu an bunu açıklamam biraz zor.”
“Arabamdan iner misin?”
“Aslında tam tersine, senden bir iyilik isteyecektim.”
“Hayır.”
“Daha ne olduğunu söylemedim.”
“Ne önemi var?”
Çocuk bana birkaç saniye baktı.
“Bunu biraz düşünsen?”
“Hayır.”
“Çünkü gerçekten—”
“Kaçak mısın?”
Çocuk sustu.
“Ne?”
“Polis mi peşinde?”
“Hayır.”
“Birini mi öldürdün?”
Gözleri büyüdü.
“Hayır!”
Bir an durdu.
“HAYIR. Kimseye zarar vermedim. Vermem”
“Tamam. O zaman niye arabamdasın?”
“Ben sadece—”
Tam o sırada yanındaki camdan sert bir ses geldi.
TAK.
İkimiz de sustuk.
Çocuk yavaşça cama döndü.
TAK. TAK.
Bu sefer daha sertti.
Çocuğa baktım.
O da bana baktı.
“Bu kim?”
Bir an cevap vermedi.
“İşte... açıklaması zor olan kısım bu.”
Dışarıdaki kız cama bir kez daha vurdu.
“Camı açsana! Sana diyorum!”
Çocuk koltuğunda biraz daha geriye çekildi.
“Bunu sana anlatmam gerçekten çok uzun sürer.”
“Hiçbir şey anlatma. İn arabamdan.”
“Tamam ama önce şuradan biraz uzaklaşsak—”
“Hayır.”
“Bak, söz veriyorum. İyiliğini karşılıksız bırakmam. Bir daha da karşına çıkmam.”
Ona baktım.
“Senin söz vermen neden beni rahatlatmadı?”
“Çünkü beni tanımıyorsun.”
“Evet.”
“Ben de seni tanımıyorum.”
“Harika bir başlangıç.”
Camdaki kız tekrar yumrukladı. Bu sefer araba bile hafifçe sallandı. Dışarı baktım. Kız, arabanın yanında dikiliyordu. İriydi.
Üzerindeki yeşil eşofman üstü birkaç yerinden buruşmuştu. Saçları tepeden aceleyle toplanmış, önlerden çıkan birkaç tutam alnına yapışmıştı. Elindeki kahve bardağını o kadar sıkı tutuyordu ki kapağı hafifçe yerinden çıkmıştı.
Yüzünde de bir şeylere sinirlenmiş gibi bir ifade vardı. İyi bir analizci olduğumu düşündüm.
Yanımdaki çocuğa baktım. Sonra kıza.
Aralarında hiçbir benzerlik yoktu.
Ama şu an hayatımda bunu düşünecek kadar iyi bir gün değildi.
Sakinleştim. Ve nazikçe camı açtım.
“Ne var?” dedim.
Sesim düşündüğümden daha sakindi.
Dışarıdaki kız nefes nefese eğildi.
“Sevgilim senin arabanda..
Çocuğa tiksinerek baktı “Sen! İn hemen arabadan!” dedi.
En azından kızla ortak bir isteğimiz vardı. İkimiz de birkaç saniye hiçbir şey söylemedik.
Sonra çocuk, sanki bütün gün bunun için hazırlanıyormuş gibi, kemerini çözdü. Kapıyı açtı.Yavaşça arabadan indi. Kız hemen kapıyı onun arkasından çarptı.
Sonra benim olduğum cama doğru yaklaştı.
“Bir daha insanların sevgilisini çalmaya kalkma.Özellikle benimkini.”
Bir saniye durdu. Kıyafetlerimi süzdü. “Ne bu böyle? Fantezi kostümün mü?” Pis bir sırıtıştan sonra ne olduğunu anlayamadan kahveyi itinayla kostümümün üzerine döktü.
Sıcaklık tenime değdi.
Kahve, parlak taşların arasından aşağı doğru aktı. Ardından bardağı arabanın içine fırlattı.
Evet.
Tam tahmin ettiğim gibi kahvenin tadı rezaletti. İyi ki almamışım.
Keşke başka bir şey dileseydim.
Keşke dileğimi bu gün ki müsabakanın harika geçmesinden yana kullansaydım.
Müsabaka.
Bir an yeniden gözümde canlandı.
Annemin yüzü.
Babamın bakışı.
Puanlardan sonra aniden buz pistine atlayışım.
“Aşağılık insanlarsınız!” diye bağıran ben.
Bir şey havada uçmuştu.
Sonra kahvenin sıcaklığı.
Hepsi birkaç saniyeliğine birbirine karıştı. Ve direksiyonu tutup baktım.
Kız arabanın önünden geçip çocuğun yanına doğru yürümeye başladı.
Vitesi geri taktım.
Ayağımı frende tuttum.
Birkaç saniye bekledim.
Sonra ileri.
Gaza bastım.
Çarptım.
Evet.
Bir an hiçbir şey olmadı.
Sonra tekrar geri vitese taktım. Camı açtım. Çocuğa baktım.
“Ne bekliyorsun? Binsene!”
Çocuk hızlıca binip kemerini taktı. Ve oradan bir kaç sokak uzaklaştım. Yol boyunca hiç konuşmadık. Aklımdaki tek şey uzaklaşmaktı. Çocuk, hâlâ dikiz aynasından geride kalan mahalleye bakıyordu. Ardından sessizliği bozdu.
“Sen az önce ona gerçekten çarptın mı?”
“Kostümüme kahve döktü.”
Duyduğu bu inanılmaz derecede mantıksız ama bir o kadar da etkileyici cevap karşısında bir an durdu haklı olarak. Çok alt tondan sordu;
“Ne?”
"Bilmiyorum, yaptım işte. Zor bir gündü.”
Çocuk derin bir nefes alıp dışarı bakmaya devam etti, sonra gözlerini tekrar bana çevirdiğini hissettim.. Sesinde artık hafif bir temkin ve yorgunluk vardı.
"Şey... Artık dursak mı, ne dersin? Bence yeterince uzaklaştık.”
O öyle söyleyince saate baktım. Daha uzun gibi gelmişti. Yalnızca 10 dakika geçmişti. Birini ezeli… Yani yola çıkalı.
Motoru stop ettirdim.
Ön panelden süzülen gün batımı ışığında biraz sessizce oturduk. Dışarıda uzaktan gelen köpek havlamaları dışında çıt çıkmıyordu.
Ellerimi direksiyondan çekmeden, kafamı hafifçe yana eğdim. Paniklediğimi düşünmüyordum; sadece merak etmiştim.
"Sence... ölmüş müdür?”
"Mmm... Sanmıyorum... Yani, umarım öyle değildir. Ayrıca o kadar hızlı çarpmadın. Gördüm. Hem ben hapse girmek için henüz çok gencim, sanırım sen de öylesin."
“Evet… Öyleyim.”
“Senin bunu söyleyiş şeklin hiç içimi rahatlatmadı.”
“Ne söyleyiş şekli?”
“Sanki birini ilk defa öldürmüyormuşsun gibi.”
Ona baktım.
“İlk defa.”
“…Tamam…”
“…”
“Kostümünü beğendim bu arada, bence güzel yani.”
“…”
“Şey ben gideyim. Sağ ol”
Bi an dışarı baktı. Kapıyı açacak gibi oldu ama açmadı. Çünkü nerde olduğumuzu bilmiyorduk.
“Beni eve yakın bir yerlere bırakabilir misin?”
Durdu.
“Biliyorum, sana çok borçlandım. Ama kahve ısmarlayabilirim yol üstü.”
Salak.
Cevap vermedim. Telefonumu açtım.
“Adres?”
“Yazabilirim”
“Tamam al.”
Telefonu ona uzatıp, motoru yeniden çalıştırdım. Ve donuk sesli gps kadının götürdüğü yere gittik.
****
Navigasyona baktım, geldiğimizi söylüyordu.
“Burası mı?”
“Evet.”
“Orada mı yaşıyorsun?”
“Maalesef.”
“Tamam”
Durduk.
“Seni kovalayan gerçekten sevgilin miydi?”
“Hayır.”
“Ama sevgilim dedi.”
“O kendisi karar verdi.”
“Ne zamandır sevgilin?”
“Hiçbir zaman.”
“Garipsiniz.”
“Evet.”
Bi an sessizlik oldu.
“Sen neden o kostümü giyiyorsun?”
Bi an üstüme baktım. O kadar normalleşmişti ki bu kıyafet.
“Çünkü başka kıyafetim yok.”
“Garipsin”
“Evet.
“Teşekkür ederim. Bir daha beni görmeyeceksin, söz.”
“Sevindim.”
Çocuk kapıyı açtı. Belli belirsiz güler gibi oldu, ya da bir şey diyecekmiş gibi. Belki de sadece benden korkup kaçtı bilemiyorum. Hepsi mantıklı gibi.
Kapıyı kapattı.
Birkaç saniye onu izledim. Eve girdi.
Sonra aklıma çok önemli bir şey geldi. Eve gidemeyeceksem nerede kalacaktım. Arkadaşımı arayamazdım. Zaten arayabileceğim kimse yoktu.
Otele gidecek kadar param olmadığının da farkındaydım.
Sonra arabanın arka koltuğuna baktım.
“Harika. Bu gece arabada yaşayacağım.”
Ama önce çocuğun evinin önünden çekmeliydim arabayı. Ve en mantıklı seçenek okulun otoparkıydı. İyi tarafından bakarsak; ilk defa okula geç kalmayacaktım.
****
Bölüm etkileşimi
