9. BÖLÜM

9. BÖLÜM — O ADAM KİM?
Alya, telefon ekranına bakakaldı.
Murat Karahan.
Bu isim…
Neden bu kadar tanıdık geliyordu?
Parmağı ekranın üzerinde hareketsiz kaldı.
Hemen Zehra'yı aradı.
Telefon iki kez çaldıktan sonra açıldı.
“Alo?”
“Zehra.”
“Efendim?”
“Sen de mi buldun?”
“Evet.”
“Kim bu adam?”
Zehra'nın sesi bir anda ciddileşti.
“Bunu telefonda konuşmak istemiyorum.”
“Yine mi aynı şey?”
“Alya, lütfen.”
“Hayır. Artık yeter.”
Alya ayağa kalktı.
“Dün annem, bugün bu adam… Herkes bir şey biliyor ama kimse bana söylemiyor.”
“Çünkü elimizde henüz kesin bir şey yok.”
“Peki neden annemin adı bu adamla aynı dosyada?”
Zehra sustu.
Alya'nın sesi titredi.
“Zehra?”
“Çünkü Murat Karahan'ın adı, annenin ölümünden önceki bazı kayıtlarda geçiyor.”
Alya'nın yüzü düştü.
“Ne kaydı?”
“Onu yüz yüze anlatacağım.”
“Ne zaman?”
“Bugün.”
“Tamam.”
Alya telefonu kapattı.
Bir süre odasında öylece durdu.
Sonra aklına Savaş geldi.
Savaş da bu ismi biliyor olabilir miydi?
---
Akşam olduğunda Alya eve döndü.
Kapıdan girer girmez salonda Savaş'ı gördü.
Savaş telefonuyla ilgileniyordu.
Alya çantasını bıraktı.
“Savaş Bey.”
Savaş başını kaldırdı.
“Başlama.”
Alya hafifçe gülümsedi.
“Daha yeni geldim.”
“Ses tonundan ne yapacağını anladım.”
“Ne yapacakmışım?”
“Beni sinirlendireceksin.”
“Belki de.”
Savaş telefonunu masaya bıraktı.
“Okul nasıldı?”
Alya bir an durdu.
“Normal.”
“Zehra'yla görüştün mü?”
Alya'nın yüzündeki ifade değişti.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Biliyorum işte.”
“Sen gerçekten çok sinir bozucusun.”
“Bunu daha önce de söyledin.”
Alya karşısındaki koltuğa oturdu.
“Sana bir soru soracağım.”
“Sor.”
“Murat Karahan kim?”
Savaş'ın yüzü anında ciddileşti.
Alya bunu görünce ayağa kalktı.
“Biliyorsun.”
Savaş cevap vermedi.
“Biliyorsun, değil mi?”
“Alya…”
“Bana yine ‘henüz değil’ deme.”
Savaş ayağa kalktı.
“Bu konuyu şimdi konuşmayacağız.”
“Ben konuşacağım.”
“Alya.”
“Çünkü konu benim annem!”
Savaş sustu.
Alya'nın gözleri dolmuştu ama bu kez geri adım atmadı.
“Annemin ölümünden önce bu adamın adı geçmiş.”
Savaş ona baktı.
“Bunu kim söyledi?”
“Zehra.”
“Başka ne söyledi?”
“Sen neden bu kadar merak ettin?”
Savaş cevap vermedi.
Alya başını iki yana salladı.
“Demek gerçekten bir şey biliyorsun.”
“Bildiklerimin hepsini sana söylersem işler daha da karışır.”
“Zaten karışık!”
Alya arkasını döndü.
Tam merdivenlere yönelirken Savaş'ın sesi duyuldu.
“Murat Karahan…”
Alya durdu.
Savaş devam etti.
“Annenin hayatında sandığından daha önemli biriydi.”
Alya yavaşça arkasını döndü.
“Ne kadar önemli?”
Savaş birkaç saniye sustu.
“Bunu benden değil, annenin geçmişinden öğrenmen gerekiyor.”
Alya'nın kaşları çatıldı.
“Ne demek bu?”
Savaş cevap vermedi.
Alya yukarı çıkarken arkasından Şahin'in sesi geldi.
“Abi.”
Savaş ona döndü.
“Ne oldu?”
“Telefonuna bir mesaj geldi.”
Şahin telefonu uzattı.
Savaş ekrana baktı.
Mesaj bilinmeyen bir numaradan gelmişti.
“Murat Karahan'ı aramayı bırak.”
Savaş'ın yüzü sertleşti.
Şahin mesajı okudu.
“Abi…”
Savaş telefonu kapattı.
“Kim gönderdi?”
“Bilmiyorum.”
“Numarayı araştır.”
Şahin başını salladı.
“Tamam.”
Savaş birkaç saniye düşündü.
Sonra yukarıdaki merdivenlere baktı.
Alya hiçbir şeyden habersiz odasına çıkmıştı.
Ama artık biri onların araştırdığını öğrenmişti.
Ve bu, Savaş'ın beklediğinden çok daha büyük bir sorun olabilirdi.
---
Alya odasına girdi.
Telefonunu yatağın üzerine bıraktı.
Tam üzerini değiştirecekken telefon yeniden titredi.
Bu kez Zehra'dan mesaj vardı.
“Alya, yarın sana bir fotoğraf göstereceğim.”
Alya hemen cevap yazdı.
“Ne fotoğrafı?”
Zehra birkaç saniye sonra yazdı.
“Annenin yanında çekilmiş.”
Alya'nın eli telefonda dondu.
Ardından ikinci mesaj geldi.
“Ve fotoğrafta yalnız değil.”
Alya'nın kalbi hızlandı.
“Kim var yanında?”
Mesaj gönderildi.
Uzun süre cevap gelmedi.
Sonunda telefon tekrar titredi.
Zehra yalnızca bir isim yazmıştı:
“Murat Karahan.”
Alya yatağın kenarına oturdu.
Artık bu ismin peşini bırakmayacaktı.
Çünkü ilk kez annesinin geçmişinde gerçekten bir kapının açıldığını hissediyordu.
Ve o kapının arkasında…
Belki de yıllardır bilmediği gerçek ailesi vardı.
Devam edecek…