Nefretten Aşka ❤️

13. Bölüm — Kaybetme Korkusu

İso, son günlerde Fadime’ye karşı hislerinin değiştiğini artık inkâr edemiyordu.

Eskiden onu gördüğünde içinde öfke yükselirdi. Şimdi ise Fadime’yi gördüğünde ilk düşündüğü şey onun iyi olup olmadığıydı.

Ama İso hâlâ bunu kendine itiraf etmekten korkuyordu.

Çünkü yıllarca nefret ettiği birine karşı böyle hissetmek ona imkânsız geliyordu.

Bir gün Fadime, ailesiyle ilgili bir mesele yüzünden şehirden bir süreliğine ayrılacağını öğrendi.

Bunu İso’ya söylemek istemedi.

Çünkü aralarındaki ilişkinin hâlâ çok kırılgan olduğunu düşünüyordu.

Fakat İso bunu başka birinden duydu.

— Fadime gidiyormuş, dedi biri.

İso’nun yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Nereye?

— Bir süreliğine başka bir yere. Ne kadar kalacağını bilmiyorum.

İso hiçbir şey söylemeden oradan uzaklaştı.

İlk kez kalbinin bu kadar sıkıştığını hissediyordu.

Kendi kendine:

— Neden bu kadar umursuyorum?

diye sordu.

Ama cevabı aslında biliyordu.

Fadime’nin gitmesini istemiyordu.

Onu kaybetmek istemiyordu.

---

Akşam olduğunda İso, Fadime’yi buldu.

— Gerçek mi?

Fadime şaşkınlıkla baktı.

— Ne?

— Gidecekmişsin.

Fadime başını eğdi.

— Evet. Bir süreliğine.

İso sessiz kaldı.

Fadime onun yüzüne baktı.

— Neden geldin?

İso cevap vermekte zorlandı.

Sonunda:

— Bilmiyorum.

Fadime hafifçe gülümsedi.

— Sen artık eskisi gibi değilsin.

İso gözlerini ondan kaçırdı.

— Sen gidince... her şey yine eskisi gibi olacakmış gibi geliyor.

Fadime’nin gülümsemesi kayboldu.

— İso...

— Ben senin gitmeni istemiyorum.

Bu söz ikisini de susturdu.

İso ilk kez hislerini saklamadan konuşuyordu.

— Seni daha önce çok incittim. Bunun farkındayım. Belki bana güvenmen için çok zaman gerekiyor. Ama... artık hayatımdan tamamen çıkmanı istemiyorum.

Fadime’nin gözleri doldu.

— Bunu neden şimdi söylüyorsun?

İso ona baktı.

— Çünkü seni kaybetme ihtimalini düşününce ne hissettiğimi anladım.

Fadime bir şey söylemedi.

İso devam etti:

— Sana hemen bir cevap vermeni istemiyorum. Sadece bunu bilmeni istedim.

Fadime yavaşça başını salladı.

— Ben de seni tamamen unutmuş değilim.

İso’nun gözleri doldu.

Ama ikisi de henüz bunun adını koymadı.

Çünkü geçmiş hâlâ aralarındaydı.

Ve önlerinde aşmaları gereken son büyük engel vardı.

Aileleri...

Fadime gitmeden önce İso’ya son kez baktı.

— Belki döndüğümde her şey farklı olur.

İso sessizce cevap verdi:

— Umarım.

Fadime uzaklaşırken İso arkasından baktı.

Bu kez içinde nefret yoktu.

Sadece tek bir korku vardı:

Fadime’yi kaybetmek.

Ve İso artık bu korkunun nedenini çok iyi biliyordu.

Çünkü kalbi, farkında olmadan Fadime’yi seçmişti.