Nefretten Aşka ❤️

🎬 12. Bölüm — Değişen Kalp

İso, Fadime’nin ona söylediği sözlerden sonra uzun süre düşündü.

“Sana hâlâ güvenemiyorum… ama samimi olduğuna inanmak istiyorum.”

Bu cümle aklından çıkmıyordu.

İso için bu küçük bir şey değildi. Çünkü Fadime ona ikinci bir şans vermeye çalışıyordu. İso ise bu kez o şansı boşa harcamak istemiyordu.

Artık Fadime’ye kendisini affettirmek için baskı yapmayacaktı.

Sadece değişecekti.

Sessizce.

Gerçekten.

---

Ertesi sabah Fadime dışarı çıktığında kapının önünde küçük bir paket gördü.

Üzerinde yalnızca bir not vardı:

“Bunun sana ait olduğunu düşündüm. — İso”

Fadime paketi açtı.

İçinden uzun zamandır aradığı eski bir eşya çıktı. Ailesinden kalan ve onun için önemli olan bir şeydi.

Fadime şaşkınlıkla etrafına baktı.

Biraz ileride İso duruyordu.

— Bunu sen mi buldun?

İso başını salladı.

— Evet.

— Neden bana verdin?

İso birkaç saniye düşündü.

— Çünkü senin için önemli olduğunu biliyorum.

Fadime pakete baktı.

— Teşekkür ederim.

İso gülümsedi.

— Bir şey değil.

Eskiden olsa İso bunu bir fırsat bilib Fadime’yle uzun uzun konuşardı.

Ama şimdi dönüp gitmeye başladı.

Fadime arkasından baktı.

İşte o an bir şeyi fark etti:

İso artık karşılığında hiçbir şey istemiyordu.

---

Günler keçdikcə İso’nun davranışları daha da dəyişdi.

Fadime bir şey daşıyanda kömək edirdi, amma ona yaxınlaşıb israr etmirdi.

Fadime danışmaq istəməyəndə susurdu.

Fadime ona əsəbiləşəndə özünü müdafiə etmək əvəzinə dinləyirdi.

Bir gün Fadime dözə bilməyib soruşdu:

— Sən niyə belə dəyişmisən?

İso ona baxdı.

— Çünki əvvəlki halımın sənə nə qədər zərər verdiyini başa düşdüm.

Fadime susdu.

İso davam etdi:

— Mən səni dəyişdirməyə çalışırdım. Halbuki dəyişməli olan insan mən imişəm.

Fadime’nin gözləri doldu.

— Kaş bunu əvvəldən biləydin.

İso sakitcə:

— Mən də kaş deyirəm.

Bir neçə saniyə ikisi də susdu.

Aralarındakı səssizlik əvvəlki kimi ağır deyildi.

Bu dəfə içində bir az ümid vardı.

---

Amma hər şey birdən-birə düzəlmədi.

Fadime hələ də İso’ya tam güvənmirdi.

Bəzən İso ona yaxınlaşanda geri çəkilirdi.

Bəzən keçmişdə dediyi sözlər yadına düşürdü.

İso bunu görürdü.

Və heç vaxt:

— Artıq məni bağışla.

demirdi.

Çünki başa düşmüşdü ki, bağışlanmaq tələb olunan bir şey deyil.

Qazanılan bir şeydir.

---

Bir axşam Fadime tək qalmışdı.

İso uzaqdan onu gördü.

Onun yanına getmək istədi.

Amma dayanıb düşündü:

“Bəlkə məni görmək belə istəmir?”

Sonra geri dönmək istəyərkən Fadime onu gördü.

— İso?

İso dayandı.

— Hə?

— Gəl.

İso təəccübləndi.

Yavaşca onun yanına getdi.

Fadime bir müddət heç nə demədi.

Sonra:

— Sən əvvəl belə deyildin.

İso gülümsədi.

— Bilirəm.

— Mən səndən qorxmuram artıq.

İso’nun üzündəki təbəssüm yox oldu.

— Amma sənə hələ tam güvənmirəm.

— Bilirəm.

Fadime ona baxdı.

— Hər dəfə “bilirəm” deyirsən.

İso sakitcə cavab verdi:

— Çünki artıq səni məcbur etmək istəmirəm.

Fadime ilk dəfə onun gözlərinə uzun-uzadı baxdı.

İso’nun baxışlarında əvvəlki nifrət yox idi.

Onun yerində peşmanlıq vardı.

Və başqa bir hiss...

İso hələ o hissin adını bilmirdi.

Amma Fadime uzaqlaşanda içində yaranan boşluğu artıq gizlədə bilmirdi.

---

Həmin gecə İso öz-özünə düşündü:

“Mən nə vaxtdan onun gülüşünü görmək istəyirəm?”

Cavab tapa bilmədi.

Bir müddət sonra isə özü-özünə etiraf etdi:

“Bəlkə də nifrət etdiyimi düşündüyüm insanı əslində heç vaxt tanımamışam.”

İso pəncərədən çölə baxdı.

İndi Fadime onun üçün düşmən deyildi.

Amma hələ özünə də etiraf etmədiyi başqa bir şey vardı.

Fadime onun üçün artıq sadəcə “düşmən ailənin qızı” deyildi.

O, Fadime idi.

Və İso’nun dəyişən ürəyində getdikcə daha böyük bir yer tuturdu. ❤️