Nefretten Aşka ❤️

🎬 11. Bölüm — Pişmanlık

İso həmin gecə uzun müddət yata bilmədi. Gözlərini hər dəfə yumduqda Fadime’nin üzünü görürdü. Amma bu dəfə onun üzündəki təbəssümü yox, illərdir özünün səbəb olduğu kədəri xatırlayırdı.

Fadime’nin ona dəfələrlə həqiqəti söyləməyə çalışması, İso’nun isə onu dinləməməsi...

Hamısı bir-bir gözünün önündən keçirdi.

İso yatağından qalxıb pəncərənin qarşısına keçdi.

— Mən ona niyə heç vaxt inanmadım? — deyə pıçıldadı.

Cavabını bilirdi.

Çünki illərlə içində daşıdığı qəzəb onun həqiqəti görməsinə mane olmuşdu.

Səhər açılan kimi İso qərarını verdi.

Bu dəfə Fadime’nin qarşısına çıxacaqdı.

Amma onu məcbur etmək üçün yox.

Onunla mübahisə etmək üçün yox.

Sadəcə üzr istəmək üçün.

---

Fadime isə səhərdən özünü qəribə hiss edirdi. İso’nun son günlərdəki davranışı əvvəlkilərdən fərqli idi. Artıq onunla mübahisə etmir, ona pis sözlər demir, hətta uzaqdan da olsa kömək etməyə çalışırdı.

Amma Fadime buna inanmaqdan qorxurdu.

Çünki bir dəfə ümid etmişdi.

Və həmin ümid onun ürəyini çox incitmişdi.

Fadime öz-özünə:

— Bəlkə də yenə hər şey əvvəlki kimi olacaq...

dedi.

Elə həmin anda arxasından bir səs eşitdi.

— Fadime.

Bu, İso idi.

Fadime yavaşca ona tərəf çevrildi.

— Nə istəyirsən?

İso bir neçə saniyə susdu. Bu dəfə gözlərində əvvəlki qəzəb yox idi.

— Səninlə danışmaq istəyirəm.

— Danış.

İso ona yaxınlaşdı.

— Amma bu dəfə sözümü kəsmədən əvvəl məni dinləməyini istəyirəm.

Fadime susdu.

İso dərin nəfəs aldı.

— Mən səhv etmişəm.

Fadime’nin gözləri böyüdü. İso’dan belə bir söz eşitmək onun üçün gözlənilməz idi.

— Sənə inanmadım. Səni günahlandırdım. Səni dəfələrlə incitdim. Hətta heç bir günahın olmadığı halda səni ailənin keçmişinə görə cəzalandırdım.

Fadime gözlərini aşağı saldı.

İso davam etdi:

— İndi bunların heç birinə bəhanə tapa bilmirəm.

Fadime sakitcə soruşdu:

— Bəs indi niyə deyirsən bunları?

İso bir anlıq susdu.

— Çünki artıq həqiqəti bilirəm.

— Həqiqəti bilmək üçün mənim bu qədər inciməyim lazım idi?

Bu sual İso’yu susdurdu.

Fadime’nin gözlərindən bir neçə damla yaş süzüldü.

— Mən sənə neçə dəfə dedim ki, mən sənin düşmənin deyiləm. Neçə dəfə sənə həqiqəti danışmağa çalışdım. Amma sən hər dəfə məni susdurdun.

İso başını aşağı əydi.

— Bilirəm.

— Mən səndən heç vaxt ailəmi bağışlamağını istəmədim. Sadəcə məni onlardan ayrı görməyini istədim.

İso’nun gözləri doldu.

— Kaş bunu daha əvvəl anlaya bilsəydim.

Fadime üzünü çevirdi.

— Kaş...

İso bir addım geri çəkildi.

— Səndən məni bağışlamağını istəmirəm.

Fadime ona baxdı.

— Nə?

— Çünki bilirəm, bunu indi istəməyə haqqım yoxdur. Sadəcə bilməyini istəyirəm ki, etdiklərimdən peşmanam.

Fadime cavab vermədi.

İso yavaşca oradan uzaqlaşdı.

Fadime onun arxasınca baxdı.

İlk dəfə İso’nun səsində saxtalıq hiss etməmişdi.

Amma ürəyi hələ də qorxurdu.

---

Sonrakı günlərdə İso Fadime’nin qarşısına çıxmağa çalışmadı. Onu rahat buraxdı.

Fadime isə bunu gözləmirdi.

Əvvəllər İso hər yerdə onun qarşısına çıxırdı. İndi isə sanki Fadime’nin qərarına hörmət edirdi.

Bir gün Fadime çətin bir vəziyyətlə qarşılaşdı. İso bunu uzaqdan gördü.

İlk instinkti onun yanına getmək idi.

Amma dayandı.

Fadime’nin ona ehtiyacı olub-olmadığını düşünərək gözlədi.

Bir müddət sonra vəziyyət həll olundu.

İso rahat nəfəs aldı.

— Yaxşı ki, heç nə olmadı...

Fadime isə onun uzaqdan baxdığını görmüşdü.

İso’nun artıq onu idarə etməyə və ya öz qərarlarını ona məcbur etməyə çalışmadığını hiss etdi.

Bu kiçik dəyişiklik Fadime’nin ürəyində bir sual yaratdı:

“Bəlkə İso həqiqətən dəyişir?”

---

Günlər keçdikcə İso daha sakit birinə çevrilirdi.

Əvvəllər Fadime’nin adını eşidəndə qəzəblənirdi.

İndi isə onun adı çəkiləndə ilk düşündüyü şey:

“Görəsən yaxşıdır?”

olurdu.

Bu dəyişiklik İso’nun özünü belə qorxudurdu.

Bir axşam dostu onun yanına gəldi.

— Son vaxtlar çox dəyişmisən.

İso qaşlarını çatdı.

— Nə mənada?

— Əvvəllər Fadime haqqında danışanda əsəbiləşirdin. İndi isə onun haqqında nəsə eşidəndə narahat olursan.

İso susdu.

— Mən sadəcə... etdiyim səhvlərə görə peşmanam.

Dostu ona baxıb gülümsədi.

— Sadəcə peşmanlıqdır?

İso cavab vermədi.

Çünki özü də cavabı bilmirdi.

---

Həmin gecə Fadime də İso haqqında düşünürdü.

O, İso’nu hələ bağışlamamışdı.

Amma içindəki qəzəb də əvvəlki kimi deyildi.

İso’nun ona ilk dəfə səmimi şəkildə üzr istəməsi Fadime’nin yadından çıxmırdı.

Fadime pıçıldadı:

— Mən səni hələ bağışlaya bilmirəm, İso... Amma bəlkə bir gün bacararam.

---

Ertəsi gün yolları yenidən kəsişdi.

Bu dəfə İso Fadime’nin yanından səssizcə keçib getmək istəyirdi.

Amma Fadime onu çağırdı.

— İso...

İso dayandı və arxaya çevrildi.

Fadime bir neçə saniyə susdu.

Sonra sakitcə:

— Dünən dediklərin haqqında düşündüm.

İso gözlərini ondan ayırmadı.

— Və?

Fadime dərindən nəfəs aldı.

— Hələ səni bağışlamamışam.

İso başını tərpətdi.

— Başa düşürəm.

— Amma...

İso gözlədi.

— Amma səmimi olduğuna inanmaq istəyirəm.

İso’nun üzündə ilk dəfə kiçik bir təbəssüm yarandı.

— Təşəkkür edirəm.

Fadime də çox zəif şəkildə gülümsədi.

Onlar hələ sevgili deyildilər.

Hətta aralarında hələ böyük bir məsafə vardı.

Amma artıq əvvəlki kimi düşmən də deyildilər.

İso Fadime’nin arxasınca baxarkən ürəyində bir şeyi ilk dəfə açıq şəkildə hiss etdi:

O, Fadime’nin yenidən həyatından çıxmasını istəmirdi.

Və bu hiss İso’nun düşündüyündən daha böyük idi. ❤️