Nefretten Aşka ❤️

5ci bölüm
İso, Fadime'ye karşı olan öfkesinden hâlâ vazgeçmemişti. Her karşılaşmalarında geçmişte yaşananları hatırlıyor, Fadime'yi ailesinin yaptıklarından sorumlu tutuyordu. Fadime ise ne kadar incinse de İso'ya karşı olan sevgisini içinde saklamaya devam ediyordu.

Bir gün Fadime, İso'yla konuşabilmek için onu yalnız yakaladı.

— İso, lütfen beni bir kez dinle. Ben senin düşmanın değilim.

İso ona soğuk bir bakış attı.

— Bunu söylemen hiçbir şeyi değiştirmiyor.

— Ama benim geçmişte yaşananlarla hiçbir ilgim yok.

İso'nun öfkesi daha da arttı.

— Senin için kolay konuşmak! Ben ailemi kaybettim. Sen ise benden gelip her şeyi unutmanı bekliyorsun.

Fadime'nin gözleri doldu.

— Ben senden hiçbir şeyi unutmanı istemiyorum. Sadece beni suçlamamanı istiyorum.

İso bir an sustu. Fadime'nin gözyaşlarını gördü ama bunu belli etmeden arkasını döndü.

— Benden uzak dur, Fadime.

Fadime onun arkasından bakarken sessizce ağladı.

— Ben sana ne yaptım ki?.. — diye fısıldadı.

O günden sonra Fadime, İso'nun karşısına çıkmamaya karar verdi. Onu gördüğünde yolunu değiştiriyor, konuşmak için fırsat aramıyordu. İso ise başlangıçta bunu umursamadı. Hatta Fadime'nin artık kendisinden uzak durmasından memnun olduğunu düşündü.

Fakat günler geçtikçe bir şey değişmeye başladı.

İso, Fadime'yi göremediği zamanlarda istemeden onu düşünüyordu. Onun üzgün yüzü aklına geliyor, söylediği sözler kulaklarında yankılanıyordu.

Bir akşam İso, Fadime'yi uzaktan gördü. Fadime yalnızdı ve elinde eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafa bakarken gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

İso birkaç adım atıp ona yaklaşmak istedi ama durdu.

İçinden bir ses:

"Git ve konuş onunla."

diyordu.

Ama gururu buna izin vermedi.

Fadime ise İso'nun kendisini izlediğini fark etmedi. Fotoğrafı kapatıp kendi kendine konuştu:

— Keşke beni bir gün gerçekten tanısan...

İso bu sözleri duydu.

İlk kez Fadime'nin gerçekten acı çektiğini anladı. Ama yine de kalbindeki öfkeyi tamamen bırakamadı.

Ertesi gün Fadime'nin başına küçük bir sorun geldi. İso bunu uzaktan fark etti. Ona yardım etmek istedi, fakat Fadime'nin yanına başka birinin geldiğini görünce geri çekildi.

Kendi kendine:

— Neden onunla ilgileniyorum? O benim düşmanım...

dedi.

Fakat bu sorunun cevabını kendisi bile bilmiyordu.

Fadime ise İso'nun hâlâ kendisinden nefret ettiğini düşünüyordu. Kalbi kırılmıştı ama sevgisi hâlâ devam ediyordu.

İso'nun içindeki nefret henüz bitmemişti.

Ama ilk kez o nefretin yanında şüphe, merak ve vicdan da vardı.

Ve İso'nun farkında olmadığı şey şuydu:

Fadime'nin gözyaşları, onun kalbindeki nefreti yavaş yavaş çatlatmaya başlamıştı.