6. Bölüm (SIZINTI)

Onu otururken izledim.

Bu sefer daha dikkatli.

İlk bakışta fark edilmeyecek şeyler…
asıl olanlardır.

Omuzları düşmüştü.

Hafif.

Ama ölçülebilir.

Yaklaşık yüzde on beş.

Beklediğim aralık.

İnsanlar kırılmanın içerde başladığını sanır.
Yanılırlar.

Kırılma… her zaman dışarı sızar.

Önce duruş bozulur.
Sonra bakış.
Sonra… zamanlama.

O da artık aynı hızda değildi.

Hareketleri gecikiyordu.

Bir şeyi yapmadan önce, bir an fazla duruyordu.

Bu iyidir.

Zihin… senkronunu kaybetmeye başladığında,
insan kendine güvenini de kaybeder.

Ve güven…
en kırılgan yapıdır.

Başını hafifçe eğdi.

Ellerini birbirine kenetledi.

Parmak uçları sıkıydı.

Bastırma.

Tanıdık.

Koridorlar dolusu insanda gördüm bunu.

Aynı jest.
Aynı direnç.
Aynı geç kalmış fark ediş.

Hepsi aynı yerden başlar.

İnsanlar, kendilerinden şüphe etmeye başladıkları an…

en açık hâllerindedir.

Ve o…

tam oradaydı.

Gözleri kısa süreli boşluklara düşüyordu.

Bir noktaya bakıyor…
ama görmüyordu.

Sonra kendini toparlıyor.

Gülümsüyor.

Refleks.

Ama artık tam değil.

Kaslar hareket ediyor…
ama inanmıyor.

Bu önemli.

Çünkü insan, en çok kendi yüzüne yabancılaştığında kırılır.

Ve o…

henüz kırıldığını bilmiyor.

Bu yüzden işe yarıyor.

Gümüş at cebimdeydi.

Parmaklarımın arasında çevirdim.

Soğuk.

Düzgün.

Keskin.

Bir neşter gibi.

Ama henüz derine inilmez.

İlk kesi atıldı.

Ve vücut…

tepki vermeye başladı.

Bunu hissediyorum.

Çünkü bu yeni değil.

Daha önce de gördüm.

Farklı yüzlerde.
Farklı hayatlarda.

Aynı düzen.

Aynı çözülme.

Mutluluk…

insanların sandığı gibi güçlü bir şey değildir.

Dayanıklı hiç değildir.

Tekrara dayanır sadece.

Rutinle ayakta kalır.

Ve en küçük sapmada…

çatlak verir.

O da şimdi çatlıyor.

Yavaşça.

Sessizce.

Gürültü çıkarmadan.

Bu en tehlikeli türüdür.

Çünkü kimse fark etmez.

Kendisi bile.

Başını kaldırdı.

Etrafına baktı.

Bir şey arıyor gibi.

Ama ne olduğunu bilmiyor.

Bu aşama…

en hassas olanıdır.

Eğer şimdi fazla dokunursan,
zihin kendini kapatır.

Direnir.

Ve direnç…

süreci uzatır.

Ben uzatmayı sevmem.

Temiz olmalı.

Kesin olmalı.

Ama acele de edilmemeli.

Zaman…

bu işin tek gerçek aracıdır.

Gülümsemeye çalıştı.

Bu sefer daha uzun sürdü.

Ama yine olmadı.

Yüzünde bir yerde takıldı.

İnsanlar, alışkanlıklarını kaybettiklerinde…

panikler.

Ama henüz panik yok.

Henüz sadece rahatsızlık var.

Bu iyi.

Rahatsızlık…

en verimli aşamadır.

Çünkü insan hâlâ inkâr eder.

Ve inkâr…

en büyük açıklığı yaratır.

Gözlerini kapattı.

Kısa süreli.

Sonra açtı.

Derin nefes aldı.

Kendini toparlamaya çalıştı.

Bu da tanıdık.

Herkes aynı şeyi yapar.

Kendine bir açıklama bulur.

Yorgunluk.

Dikkatsizlik.

Unutkanlık.

Hepsi geçici çözümler.

Hiçbiri işe yaramaz.

Çünkü sorun…

orada değildir.

Sorun…

düzenin kendisidir.

Ve düzen…

bozuldu.

Ben ona acı vermiyorum.

Buna gerek yok.

Acı… zaten var.

Sadece üstü örtülü.

Ben sadece…

örtüyü kaldırıyorum.

Bu kadar.

Geri kalanı…

zihin tamamlar.

Her zaman tamamlar.

Çünkü insan,
boşlukları doldurmak zorundadır.

Ve doldururken…

kendini çözer.

Ayağa kalktı.

Bir an dengesini kaybetti.

Hafif.

Ama yeterli.

Bu da yeni.

Beden…

zihinden önce konuşur bazen.

Ve çoğu zaman daha dürüsttür.

Başını çevirdi.

Sokağa baktı.

Bir an için…

dışarı çıkmayı düşündü.

Gördüm.

Ama çıkmadı.

Henüz değil.

Henüz içeride kalmayı seçiyor.

Bu da iyi.

Çünkü dışarı çıkmak…

kaçmaktır.

Ve kaçan biri…

geç iyileşir.

İçeride kalanlar…

daha hızlı çözülür.

Gümüş atı cebimde bıraktım.

Henüz ikinci kesi için erken.

Zamanı var.

Her şeyin olduğu gibi.

Yürümeye başladım.
Uzaklaştım.
Ama kopmadım.
Çünkü bu artık bir an değil.

Bir süreç.
Ve süreçler…
kendilerini tamamlar.
Ben sadece başlatırım.
Gerisini…
insan kendine yapar.