3.Bölüm (DÜZEN)

Anahtar küçük bir şeydir.
Bir kapıyı açar.
Ama asıl yaptığı şey, bir hayatı erişilebilir kılmasıdır.
Gümüş at avucumda ağırlaşıyordu.
Onu çevirdim.
Işığa tuttum.
Küçük, zararsız bir süs gibi görünüyordu.
Yanıltıcı olan şeyler genelde öyledir.
Anahtarı çoğaltmak zor olmadı.
Anahtarcı sormadı.
İnsanlar küçük şeyleri sorgulamaz.
Özellikle de tanıdık görünenleri.
İki anahtar artık aynı kapıyı açabiliyordu.
Ama aynı hayatı açmayacaklardı.
Akşamı bekledim.
Sabırsızlık, bu işin düşmanıdır.
Her şeyin bir zamanı vardır.
Ve doğru zaman, genelde kimsenin bakmadığı zamandır.
Sokak sessizdi.
Apartmanın önüne geldiğimde durmadım.
Yavaşlamadım.
Doğrudan içeri girdim.
Kapı açıktı.
İnsanlar güvenliklerini alışkanlıklarına emanet eder.
Merdivenlerden çıktım.
Adımlarımı saymadım.
Gerek yoktu.
Kapının önüne geldiğimde, cebimdeki anahtarı hissettim.
Kısa bir an durdum.
Dinledim.
Sessizlik.
Anahtarı kilide yerleştirdim.
Çevirdim.
Klik.
Kapı açıldı.
İçeri girdim.
Kapıyı arkamdan kapattım.
Kilit sesi çıkarmadım.
Ev… beklediğim gibiydi.
Sessiz.
Ama boş değil.
Hiçbir ev gerçekten boş değildir.
İnsanlar gittikten sonra bile iz bırakırlar.
O izler… her yerdedir.
Ayakkabılar kapının yanındaydı.
Düzenli.
Ceket askıda duruyordu.
Düzgün.
Her şey yerli yerindeydi.
Bu önemliydi.
Mutluluk, düzen sever.
Düzensizlik… sorgulatır.
Yavaşça ilerledim.
Salon.
Koltuk.
Küçük bir sehpa.
Üzerinde bir kitap.
Açık değil.
Kapanmış.
Yarım bırakılmamış.
Bu da önemliydi.
Yarım bırakmayan insanlar… kontrol etmeyi sever.
Mutfağa geçtim.
Her şey temizdi.
Bardaklar aynı hizada.
Tabaklar üst üste.
Buzdolabını açtım.
Işık yandı.
İçerideki düzen… neredeyse rahatsız ediciydi.
Şişeler sıralıydı.
Etiketler dışa dönük.
Kapattım.
Bu evde her şey olması gerektiği gibiydi.
Ve bu… gerçekçi değildi.
Yatak odasına girdim.
Yatak yapılmıştı.
Fazla düzgün.
Yastıklar simetrikti.
Bir insan kendi hayatını bu kadar hizaya sokuyorsa…
Bir şeyleri bastırıyordur.
Komodinin üstünde bir fotoğraf vardı.
Kadın.
Gülümseyerek.
Fotoğrafı elime aldım.
Yakından baktım.
Aynı gülümseme.
Ama burada…
daha donuktu.
Çerçeveyi yerine bıraktım.
Hiçbir şeye dokunmadım.
Henüz değil.
Evin ortasında durdum.
Sessizlik…
Artık farklı geliyordu.
Bu, birinin yaşadığı sessizlikti.
Ama o kişi burada değildi.
Ve bu boşluk…
konuşuyordu.
Derin bir nefes aldım.
Gülümsedim.
İlk kez.
Çünkü artık emindim.
Bu mutluluk…
doğal değildi.
Kapıya yöneldim.
Çıkmadan önce durdum.
Etrafıma son kez baktım.
Her şey aynıydı.
Hiçbir şey değişmemişti.
Ama artık…
ben biliyordum.
Kapıyı açtım.
Sessizce çıktım.
Anahtarı cebime koydum.
Kapı kapandı.
Klik.
Bazı değişimler…
görünmez başlar.