4. Bölüm (İÇERİSİ)

Kapının önünde durduğumda, bu sefer anahtar vardı.

Cebimde.

Soğuk metal parmaklarıma değdi.

Bir an için…
emin olamadım.

Gerçekten burada mıydı?
Yoksa ben öyle mi hatırlamak istiyordum?

Anahtarı çıkardım.

Gümüş at…
yerindeydi.

Duraksadım.

Kısa bir an.

Sonra kilide yerleştirdim.

Çevirdim.

Klik.

Kapı açıldı.

İçeri girdim.

Aynı koku.

Aynı hava.

Aynı sessizlik.

Kapıyı kapattım.

Ayakkabılarımı çıkardım.

Her şey olması gerektiği gibiydi.

Bu düşünce…
bu sefer rahatlatmadı.

Salona geçtim.

Sehpa.

Kitap.

Yerindeydi.

Ama gözüm takıldı.

Bir şey…

Tam değildi.

Yaklaştım.

Eğildim.

Kitap aynıydı.

Ama konumu…

emin olamadım.

Dokunmadım.

Sadece baktım.

Bir süre.

Sonra doğruldum.

“Abartıyorsun,” dedim.

Sesim bu sefer daha kısıktı.

Mutfağa geçtim.

Işık yanmadı.

Karanlıkta bir an durdum.

Elimi uzattım.

Anahtarı buldum.

Işık yandı.

Ve oradaydı.

Bardak.

Lavabonun içinde.

Duraksadım.

Bakmaya devam ettim.

Bu… normal değildi.

Ben böyle bırakmam.

Asla.

Ama bırakmış olabilir miyim?

Yaklaştım.

Elimi uzattım.

Bardağı aldım.

Kuru.

Hiç kullanılmamış.

Sadece… bırakılmış.

Bir şey eksikti.

Ama ne?

Bardağı tezgâha koydum.

Yerine koymadım.

Çünkü yerinden emin değildim.

Bu düşünce…

rahatsız ediciydi.

Geri çekildim.

Mutfağın ortasında durdum.

Etrafıma baktım.

Her şey tanıdıktı.

Ama aynı değildi.

Bu fark…

küçüktü.

Ama görmezden gelinemeyecek kadar büyüktü.

Gülümsedim.

Refleks.

Ama bu sefer…

gülümseme tamamlanmadı.

Yarım kaldı.

Sanki yüzümde tutunacak yer bulamadı.

Derin bir nefes aldım.

“Yorgunsun,” dedim.

Bu mantıklıydı.

Yorgunluk…
insana yanlış şeyler düşündürür.

Ama içimde bir şey…

ikna olmadı.

Telefonumu çıkardım.

Ekrana baktım.

Birini arayabilirdim.

Ama ne söyleyecektim?

“Evde bir şeyler değişmiş gibi hissediyorum.”

Bu cümle…

kendimi bile ikna etmezdi.

Telefonu geri koydum.

Tekrar mutfağa baktım.

Bardak.

Hâlâ oradaydı.

Ve nedense…

oraya ait değildi.

Işığı kapattım.

Salonun karanlığına geçtim.

Adımlarım yavaştı.

Sanki ses çıkarmaktan çekiniyordum.

Ama neden?

Durduğum yerde kaldım.

Dinledim.

Hiçbir şey yoktu.
Ama…
hiçbir şey olmaması
ilk kez rahatsız ediciydi.
Başımı hafifçe çevirdim.
Sanki biri biraz önce oradaymış gibi.
Ama kimse yoktu.
Gülümsedim.
Bu sefer…
hiç oluşmadı.