2. Bölüm (EKSİK OLAN)

Kapının önünde durduğumda, ilk düşündüğüm şey anahtar değildi.
Sessizlikti.
Koridor her zamanki gibiydi.
Aynı sarı ışık, aynı solgun duvarlar, aynı hafif rutubet kokusu.
Ama yine de bir şey eksikti.
Sanki bu koridor, biraz önce olduğundan farklıydı.
Elimi çantama attım.
Anahtar yoktu.
Duraksadım.
Bu tür anlar ilginçtir.
İnsan önce paniklemez.
Önce reddeder.
Parmaklarım çantanın içinde dolaştı. Cüzdan, telefon, küçük bir defter…
Hepsi yerindeydi.
Sadece o yoktu.
Tekrar baktım.
Sonra bir daha.
Sanki daha derine inersem bulacakmışım gibi.
Bulamadım.
Başımı kaldırdım.
Kapıya baktım.
Aynı kapıydı.
Ama artık bana ait değilmiş gibi duruyordu.
Gülümsedim.
Refleks.
İnsanlar alışkanlıklarını kolay bırakmaz.
Kapının önünde anahtarsız kalmak… bu kadar büyütülecek bir şey değildi.
Bir çözümü vardı.
Her şeyin bir çözümü vardır.
En azından öyle düşünürüz.
Çantamı omzumdan indirip fermuarını tamamen açtım.
İçindekileri tek tek kontrol ettim.
Daha yavaş.
Daha dikkatli.
Yoktu.
Bir an için aklıma geldi:
Belki düşürdüm.
Ama ne zaman?
Otobüste mi?
Kafede mi?
Kafede…
Orada bir anlığına dalmıştım. Gözlerimi kapatmıştım.
Kahvenin tadı…
Sıcaklık…
O anın içinde kaybolmak kolaydı.
Belki de sorun buydu.
Kapının önünde biraz daha bekledim.
Garip bir his vardı.
Buna korku diyemezdim.
Ama huzur da değildi.
İkisinin arasında bir yerde.
İnsanın kendi evinin önünde yabancı gibi durması…
Buna bir isim verilmeli.
Telefonumu çıkardım.
Birini arayabilirdim. Çilingir. Komşu. Herhangi biri.
Ama etmedim.
Çünkü mesele kapıyı açmak değildi.
Mesele…
o kapının artık aynı kapı olup olmadığını anlamaktı.
Anahtar yoktu.
Ama eksik olan sadece anahtar değildi.
Bir şey yerinden oynamıştı.
Küçük bir şey.
Ama küçük şeyler, yerinden oynadığında…
geri kalan her şeyi de peşinden sürükler.
Koridorda bir ses yankılandı. Üst kattan gelen bir ayak sesi.
Başımı kaldırdım.
Bir an için, birinin beni izlediğini düşündüm.
Ama kimse yoktu.
Gülümsedim.
Yine.
Bu sefer daha kısa sürdü.
Anahtarımı bulmam gerekiyordu.
Ama nedense…
Bunu hemen yapmak istemedim.
Biraz daha orada kalmak istedim.
Kapının önünde.
İçeri giremeyerek.
Sanki bir şeyin başlamasını bekler gibi.