Bölümler 5Şu an: Sadık Dost.
- 1 Mutlu Prens.2.223 kelime
- 2 Bülbül ve Gül1.460 kelime
- 3 Bencil Dev1.037 kelime
- 4 Sadık Dost.2.817 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Olağanüstü Roket.2.900 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sadık Dost.
Hans ile Değirmenci
Bir sabah yaşlı Su Sıçanı başını deliğinden çıkardı. Parlak, boncuk gibi gözleri, sert gri bıyıkları vardı; kuyruğu da uzun bir siyah kauçuk parçasına benziyordu. Küçük ördek yavruları gölette yüzüyor, bir sürü sarı kanaryaya benziyorlardı. Bembeyaz, bacakları kıpkırmızı anneleri de onlara suda başları üzerinde nasıl duracaklarını öğretmeye çalışıyordu.
“Başınızın üzerinde duramazsanız en iyi çevrelere asla giremezsiniz,” deyip duruyordu; arada bir de bunun nasıl yapıldığını gösteriyordu. Ama küçük ördekler onu hiç dinlemiyordu. O kadar küçüktüler ki bir çevreye girmenin ne büyük bir ayrıcalık olduğunu bile bilmiyorlardı.
“Ne söz dinlemez çocuklar!” diye bağırdı yaşlı Su Sıçanı. “Gerçekten boğulmayı hak ediyorlar.”
“Olur şey değil,” diye karşılık verdi Ördek. “Herkes bir yerden başlamalı; ana babalar da sabırda kusur etmemeli.”
“Ah! Ana baba duygularından hiç anlamam,” dedi Su Sıçanı. “Ben aile babası değilim. Hatta hiç evlenmedim, evlenmeye de niyetim yok. Aşkın da kendine göre bir yeri var elbet ama dostluk çok daha yücedir. Doğrusu, dünyada özverili bir dostluktan daha soylu ya da daha nadir hiçbir şey bilmiyorum.”
“Peki, özverili bir dosta düşen görevler sizce nelerdir?” diye sordu yakındaki bir söğüt ağacında oturmuş konuşmayı dinleyen Yeşil İspinoz.
“Evet, ben de tam bunu öğrenmek istiyorum,” dedi Ördek; çocuklarına iyi örnek olmak için göletin öbür ucuna yüzdü ve başının üzerinde durdu.
“Ne saçma soru!” diye bağırdı Su Sıçanı. “Özverili dostumun bana bağlı olmasını beklerim tabii.”
“Peki sen ona karşılık ne yapardın?” dedi küçük kuş; gümüş gibi parlayan bir dala konup incecik kanatlarını çırptı.
“Seni anlamıyorum,” diye yanıtladı Su Sıçanı.
“Bu konuda sana bir öykü anlatayım,” dedi İspinoz.
“Öykü benimle mi ilgili?” diye sordu Su Sıçanı. “Öyleyse dinlerim; kurmacaya bayılırım.”
“Seninle ilgisi var,” diye karşılık verdi İspinoz; aşağı uçup kıyıya kondu ve ona Sadık Dost’un öyküsünü anlattı.
“Bir varmış bir yokmuş,” dedi İspinoz, “Hans adında dürüst, küçük bir delikanlı varmış.”
“Çok ünlü biri miydi?” diye sordu Su Sıçanı.
“Hayır,” diye yanıtladı Keten Kuşu. “İyi yüreğiyle, komik, yuvarlak ve neşeli yüzü dışında sanırım hiçbir bakımdan dikkat çekici değildi. Küçücük bir kulübede tek başına yaşar, her gün bahçesinde çalışırdı. Bütün yörede onunki kadar güzel bir bahçe yoktu. Bahçesinde hüsnüyusuflar, şebboylar, çobançantaları ve Fransa güzelleri yetişirdi. Şam gülleri, sarı güller, leylak renkli çiğdemler, altın sarısı, mor ve beyaz menekşeler vardı. Hasekiküpesiyle bahar otu, mercanköşk ve yabani fesleğen, çuha çiçeğiyle süsen, nergisle karanfil aylar geçtikçe sırası geldikçe açardı; her çiçek bir diğerinin yerini alır, böylece bakılacak güzel çiçekler ve koklanacak hoş kokular hiç eksik olmazdı.”
“Küçük Hans’ın pek çok dostu vardı ama hepsinin en özverilisi, iri yarı Değirmenci Hugh’du. Zengin Değirmenci küçük Hans’a öyle bağlıydı ki bahçesinin önünden geçerken duvarın üzerinden eğilip kocaman bir çiçek demeti ya da bir avuç güzel kokulu ot koparmadan; meyve mevsimiyse ceplerini erik ve kirazla doldurmadan asla geçmezdi.”},{
“‘Gerçek dostlar her şeyi ortaklaşa paylaşmalı,’ derdi Değirmenci. Küçük Hans başını sallayıp gülümser, böylesine soylu düşünceleri olan bir dosta sahip olduğu için gurur duyardı.”},{
“Bazen komşular, zengin Değirmenci’nin küçük Hans’a karşılık hiçbir şey vermemesini tuhaf bulurdu. Oysa değirmeninde yüz çuval un saklıydı; altı sağmal ineği ve kocaman bir yünlü koyun sürüsü vardı. Ama Hans bunları hiç kafasına takmazdı. Gerçek dostluğun özverisi üzerine Değirmenci’nin söylediği harika sözleri dinlemek ona her şeyden çok mutluluk verirdi.”},{
“Böylece küçük Hans bahçesinde çalışıp durdu. İlkbahar, yaz ve sonbahar boyunca çok mutluydu; ama kış gelip de pazara götürecek meyvesi ya da çiçeği kalmayınca soğuktan ve açlıktan epey çekti. Çoğu zaman birkaç kuru armut ya da biraz sert yemiş dışında akşam yemeği yemeden yatmak zorunda kalırdı. Kışın çok yalnızdı da; Değirmenci o mevsimde onu hiç ziyarete gelmezdi.”},{
“‘Karlar erimeden küçük Hans’ı ziyarete gitmemin yararı yok,’ derdi Değirmenci karısına. ‘İnsanlar sıkıntıdayken kendi hâllerine bırakılmalı, ziyaretçilerle rahatsız edilmemeli. Dostluk hakkındaki düşüncem en azından böyle; doğru olduğundan da eminim. O yüzden bahar gelene kadar bekleyeceğim; sonra onu ziyarete giderim, o da bana kocaman bir sepet çuha çiçeği verir, buna çok sevinir.’”},{
“‘Başkalarını düşünmekte gerçekten çok inceliklisin,’ diye karşılık verdi Karısı; büyük çam odunlarının yandığı ateşin yanında rahat koltuğunda oturuyordu. ‘Gerçekten çok inceliksin. Dostluktan söz edişini dinlemek büyük zevk. Üç katlı bir evde oturup serçe parmağına altın yüzük taksa da papazın kendisi bile senin kadar güzel konuşamaz, eminim.’”},{
“‘Ama küçük Hans’ı buraya çağıramaz mıyız?’ dedi Değirmenci’nin küçük oğlu. ‘Zavallı Hans sıkıntıdaysa lapamın yarısını ona veririm, beyaz tavşanlarımı da gösteririm.’”},{
“‘Ne aptal bir oğlansın!’ diye bağırdı Değirmenci. ‘Seni okula göndermenin ne yararı var, gerçekten bilmiyorum. Hiçbir şey öğrenmiyor gibisin. Küçük Hans buraya gelse, sıcak ateşimizi, güzel akşam yemeğimizi ve büyük fıçımızdaki kırmızı şarabı görse kıskanabilir; kıskançlık da çok korkunç bir şeydir, insanın yaradılışını bozar. Hans’ın yaradılışının bozulmasına elbette izin vermem. Ben onun en iyi dostuyum; hep göz kulak olup ayartılmasına engel olacağım. Hem Hans buraya gelse belki benden veresiye un isterdi, bunu da yapamam. Un başka şeydir, dostluk başka; bunları birbirine karıştırmamak gerekir. Hem sözcükleri farklı yazılıyor, anlamları da bambaşka. Herkes bunu görebilir.’”},{
“‘Ne güzel konuşuyorsun!’ dedi Değirmenci’nin Karısı; kendine kocaman bir bardak ılık bira koyuyordu. ‘Doğrusu uykum geldi. Tıpkı kilisede gibiyim.’”},{
“‘İyi davranan çok kişi var,’ diye karşılık verdi Değirmenci. ‘Ama iyi konuşan pek az; bu da konuşmanın ikisinden çok daha zor, ayrıca çok daha ince bir iş olduğunu gösteriyor.’ Sonra masanın öbür ucunda oturan küçük oğluna sertçe baktı. Oğlan öyle utandı ki başını eğdi, kıpkırmızı kesildi ve çayının içine ağlamaya başladı. Ama daha çok küçüktü; onu bağışlamalısınız.”},{
“Öykü burada mı bitiyor?” diye sordu Su Sıçanı.
“Elbette hayır,” diye karşılık verdi İspinoz. “Bu daha başlangıcı.”
“Öyleyse çağın gerisinde kalmışsın,” dedi Su Sıçanı. “Günümüzde iyi öykücüler önce sonu anlatır, sonra başa döner, ortada bitirir. Yeni yöntem bu. Geçen gün göletin çevresinde genç bir adamla yürüyen bir eleştirmenden uzun uzun dinledim. Konuyu epey ayrıntılı anlattı; haklı olduğundan eminim, çünkü mavi gözlük takmıştı, başı da keldi. Genç adam ne zaman bir şey söylese ‘Pöh!’ diye karşılık veriyordu. Ama lütfen öyküne devam et. Değirmenci’yi pek sevdim. Benim de her türden güzel duygularım var; bu yüzden aramızda büyük bir yakınlık bulunuyor.”
“Peki,” dedi İspinoz, bir ayağından ötekine zıplayarak. “Kış biter bitmez, çuha çiçekleri soluk sarı yıldızlarını açmaya başlayınca Değirmenci karısına gidip küçük Hans’ı göreceğini söyledi.”},{
“‘Ne iyi yüreğin var!’ diye haykırdı Karısı. ‘Hep başkalarını düşünüyorsun. Çiçekler için büyük sepeti yanına almayı da unutma.’”},{
“Bunun üzerine Değirmenci, yel değirmeninin kanatlarını sağlam bir demir zincirle birbirine bağladı ve kolunda sepetle tepeden aşağı indi.”},{
“‘Günaydın, küçük Hans,’ dedi Değirmenci.”},{
“‘Günaydın,’ dedi Hans; küreğine dayanmış, kulaklarına varan bir gülümsemeyle bakıyordu.”},{
“‘Kışı nasıl geçirdin?’ dedi Değirmenci.”},{
“‘Doğrusu,’ diye haykırdı Hans, ‘sormanız çok ince bir davranış, gerçekten çok ince. Biraz zor günler geçirdim, korkarım; ama şimdi bahar geldi, çok mutluyum ve çiçeklerim de iyi durumda.’”},{
“‘Kış boyunca senden sık sık söz ettik, Hans,’ dedi Değirmenci. ‘Nasıl olduğunu, işlerin nasıl gittiğini merak ettik.’”},{
“‘Ne kadar naziksiniz,’ dedi Hans. ‘Beni unuttunuz sanmaya başlamıştım.’”},{
“‘Hans, sana şaşıyorum,’ dedi Değirmenci. ‘Dostluk asla unutmaz. Onu harika kılan da budur. Ama korkarım hayatın şiirinden anlamıyorsun. Bu arada çuha çiçeklerin ne güzel açmış!’”},{
“‘Gerçekten çok güzeller,’ dedi Hans. ‘Bu kadar çok çiçeğim olması benim için büyük bir talih. Onları pazara götürüp Belediye Başkanının kızına satacağım; parasıyla el arabamı geri alacağım.’”},{
“‘El arabanı geri mi alacaksın? Satmış olamazsın! Ne aptalca bir iş yapmışsın!’”}],
“Doğrusu,” dedi Hans, “mecbur kaldım. Kış benim için çok zor geçti; ekmek alacak hiç param yoktu. Önce pazar günleri giydiğim ceketimin gümüş düğmelerini, sonra gümüş zincirimi, sonra büyük pipomu, en sonunda da el arabamı sattım. Ama şimdi hepsini geri alacağım.”
“Hans,” dedi Değirmenci, “el arabamı sana vereceğim. Pek sağlam durumda değil; bir yanı yok, tekerlek tellerinde de bir sorun var. Yine de sana vereceğim. Bunun ne kadar cömertçe bir davranış olduğunu biliyorum; birçok kişi onu elden çıkardığım için beni son derece budalaca davranmış sayar, ama ben dünyanın geri kalanı gibi değilim. Cömertliğin dostluğun özü olduğunu düşünüyorum; üstelik kendime yeni bir el arabası aldım. Evet, içini ferah tut, el arabamı sana vereceğim.”
“Doğrusu, bu çok cömertçe bir davranış,” dedi küçük Hans; tuhaf, yuvarlak yüzü sevinçten ışıldıyordu. “Evde bir tahta parçam var, el arabasını kolayca onarabilirim.”
“Bir tahta parçası!” dedi Değirmenci. “Ama ahırımın çatısı için tam da aradığım şey bu. Çatıda kocaman bir delik var; kapatmazsam bütün tahıl ıslanacak. Bunu söylemen ne iyi oldu! Bir iyiliğin her zaman başka bir iyiliğe yol açması gerçekten şaşırtıcı. Sana el arabamı verdim, sen de şimdi bana tahtanı vereceksin. Elbette el arabası tahtadan çok daha değerli, ama gerçek dostluk böyle şeylere bakmaz. Hemen gidip getir, ben de bugün ahırımı onarmaya başlayayım.”
“Elbette,” diye haykırdı küçük Hans; kulübeye koşup tahtayı dışarı sürükledi.
“Pek büyük bir tahta değil,” dedi Değirmenci, ona bakarak. “Ahırımın çatısını onardıktan sonra el arabasını tamir etmene yetecek bir şey kalmayacağından korkarım; ama elbette bu benim suçum değil. Şimdi, sana el arabamı verdiğime göre, karşılığında bana biraz çiçek vermek istersin, eminim. Sepet burada; sakın ağzına kadar doldurmayı unutma.”
“Ağzına kadar mı?” dedi küçük Hans üzgünce; çünkü sepet gerçekten çok büyüktü ve onu doldurursa pazara götürecek hiç çiçeği kalmayacağını biliyordu. Gümüş düğmelerini geri almayı da çok istiyordu.
“Doğrusu,” diye karşılık verdi Değirmenci, “sana el arabamı verdiğime göre senden birkaç çiçek istememin pek büyük bir şey olduğunu sanmıyorum. Yanılıyor olabilirim, ama dostluğun, gerçek dostluğun hiçbir bencillik taşımadığını düşünürdüm.”
“Sevgili dostum, en iyi dostum,” diye haykırdı küçük Hans, “bahçemdeki bütün çiçekleri alabilirsin. Gümüş düğmelerim olsa da olmasa da senin takdirini kazanmayı yeğlerim.” Sonra koşup güzel çuha çiçeklerinin hepsini topladı ve Değirmenci’nin sepetini doldurdu.
“Hoşça kal, küçük Hans,” dedi Değirmenci; tahtayı omzuna, büyük sepeti eline alıp tepeye çıkarken.
“Hoşça kal,” dedi küçük Hans; el arabası için öyle sevinmişti ki neşeyle kazmaya koyuldu.
Ertesi gün, verandanın yanına hanımelileri çivilerken yoldan Değirmenci’nin sesini duydu. Merdivenden atlayıp bahçeden aşağı koştu ve duvarın üzerinden baktı.
Değirmenci’nin sırtında kocaman bir un çuvalı vardı.
“Sevgili küçük Hans,” dedi Değirmenci, “bu un çuvalını benim için pazara taşır mısın?”
“Ah, çok üzgünüm,” dedi Hans, “ama bugün gerçekten çok meşgulüm. Sarmaşıklarımın hepsini çivilemem, çiçeklerimin hepsini sulamam, çimlerimin hepsini de silindirimle düzeltmem gerekiyor.”
“Doğrusu,” dedi Değirmenci, “sana el arabamı vereceğimi düşünürsek, reddetmen pek dostça değil.”
“Ah, öyle söylemeyin,” diye haykırdı küçük Hans, “dünyada hiçbir şey uğruna dostumu kırmam.” Şapkasını almak için içeri koştu ve koca çuvalı omuzlayıp yola koyuldu.
Gün çok sıcaktı, yol da korkunç derecede tozluydu. Hans altıncı mil taşına varmadan öyle yoruldu ki oturup dinlenmek zorunda kaldı. Yine de cesaretle yoluna devam etti ve sonunda pazara ulaştı. Bir süre orada bekledikten sonra un çuvalını çok iyi bir fiyata sattı. Yolda çok geç kalırsa haydutlarla karşılaşabileceğinden korktuğu için hemen eve döndü.
“Bugün gerçekten zor geçti,” dedi küçük Hans yatağa giderken kendi kendine. “Ama Değirmenci’yi geri çevirmediğime seviniyorum; o benim en iyi dostum, üstelik el arabasını bana verecek.”
Ertesi sabah erkenden Değirmenci un çuvalının parasını almaya geldi, ama küçük Hans o kadar yorgundu ki hâlâ yataktaydı.
“Vallahi,” dedi Değirmenci, “çok tembelsin. Doğrusu, sana el arabamı vereceğimi düşünürsek daha çok çalışabilirdin. Tembellik büyük günahtır; dostlarımdan herhangi birinin aylaklık etmesinden ya da ağır davranmasından hiç hoşlanmam. Seninle açık açık konuşmama aldırma. Elbette dostun olmasam bunu aklımdan bile geçirmezdim. Ama insan düşündüğünü dosdoğru söyleyemiyorsa dostluk ne işe yarar? Herkes güzel şeyler söyleyip gönül almaya, dalkavukluk etmeye çalışabilir; gerçek dostsa hep hoş olmayan şeyleri söyler ve karşısındakini incitmekten çekinmez. Hatta gerçekten gerçek dostsa bundan hoşlanır; çünkü böylece iyilik ettiğini bilir.”
“Çok üzgünüm,” dedi küçük Hans, gözlerini ovuşturup gece başlığını çıkarırken. “Ama o kadar yorgundum ki biraz yatıp kuşların ötüşünü dinleyeyim dedim. Kuşların şarkısını dinledikten sonra her zaman daha iyi çalıştığımı biliyor musunuz?”
“Buna sevindim,” dedi Değirmenci, küçük Hans’ın sırtına vurarak. “Üstünü giyinir giyinmez değirmene gelmeni, benim için ahırın çatısını onarmanı istiyorum.”
Zavallı küçük Hans bahçesine gidip çalışmayı çok istiyordu; çiçeklerini iki gündür sulamamıştı. Ama Değirmenci’yi geri çevirmek istemedi, çünkü Değirmenci onun çok iyi dostuydu.
“Meşgul olduğumu söylesem dostça davranmamış olur muyum?” diye sordu utangaç ve ürkek bir sesle.
“Doğrusu,” diye karşılık verdi Değirmenci, “sana el arabamı vereceğimi düşünürsek bunun senden çok büyük bir şey istemek olduğunu sanmıyorum; ama elbette reddedersen gidip kendim yaparım.”
“Ah, sakın!” diye haykırdı küçük Hans; yataktan fırlayıp giyindi ve ahıra gitti.
Bütün gün, gün batana kadar çalıştı. Güneş batarken Değirmenci, nasıl ilerlediğini görmeye geldi.
“Çatının deliğini onardın mı, küçük Hans?” diye neşeyle seslendi Değirmenci.
“Tamamen onardım,” diye karşılık verdi küçük Hans, merdivenden inerken.
“Ah!” dedi Değirmenci. “İnsanların başkaları için yaptığı iş kadar keyifli bir iş yoktur.”
“Sizi konuşurken dinlemek gerçekten büyük bir ayrıcalık,” diye karşılık verdi küçük Hans, oturup alnını silerek. “Hem de çok büyük bir ayrıcalık. Ama korkarım ben sizin gibi güzel düşüncelere hiçbir zaman sahip olamayacağım.”
“Ah, olur elbette,” dedi Değirmenci, “ama biraz daha çaba göstermelisin. Şimdilik dostluğun yalnızca pratiğini biliyorsun; bir gün teorisini de öğreneceksin.”
“Gerçekten öyle olacağını düşünüyor musunuz?” diye sordu küçük Hans.
“Hiç şüphem yok,” diye karşılık verdi Değirmenci. “Ama şimdi çatıyı onardığına göre eve gidip dinlensen iyi olur; yarın koyunlarımı dağa götürmeni istiyorum.”
Zavallı küçük Hans buna karşılık hiçbir şey söylemeye cesaret edemedi. Ertesi sabah erkenden Değirmenci koyunlarını kulübenin önüne getirdi; Hans da onlarla dağa doğru yola çıktı. Gidiş dönüş bütün gününü aldı. Döndüğünde öyle yorgundu ki sandalyesinde uyuyakaldı ve ortalık aydınlanana kadar uyanmadı.
“Bahçemde ne güzel vakit geçireceğim!” dedi ve hemen işe koyuldu.
Ama nedense çiçekleriyle hiç ilgilenemiyordu; çünkü dostu Değirmenci hep uğrayıp onu uzun işlere gönderiyor ya da değirmende kendisine yardım ettiriyordu. Küçük Hans bazen çok üzülüyordu; çiçeklerinin onu unuttuğunu sanmasından korkuyordu. Ama Değirmenci’nin en iyi dostu olduğunu düşünüp kendini avutuyordu. “Üstelik,” derdi, “el arabasını bana verecek; bu da katıksız bir cömertlik örneği.”
Böylece küçük Hans Değirmenci için çalışıp durdu. Değirmenci dostluk üzerine türlü güzel sözler söyledi; Hans da bunları bir deftere yazıp geceleri okuyordu, çünkü çok iyi bir öğrenciydi.
Bir akşam küçük Hans şöminenin yanında otururken kapı şiddetle çalındı. Hava çok fırtınalıydı; rüzgâr evin çevresinde öyle korkunç uğulduyordu ki Hans önce sesin yalnızca fırtınadan geldiğini sandı. Ama sonra kapı ikinci, ardından da hepsinden daha yüksek bir sesle üçüncü kez çalındı.
“Herhalde zavallı bir yolcudur,” dedi küçük Hans kendi kendine ve kapıya koştu.
Kapıda bir elinde fener, öbür elinde büyük bir sopa tutan Değirmenci duruyordu.
“Sevgili küçük Hans,” diye haykırdı Değirmenci, “başım büyük dertte. Küçük oğlum merdivenden düşüp yaralandı; ben de Doktor’u çağırmaya gidiyorum. Ama Doktor o kadar uzakta oturuyor, hava da öyle kötü ki, onun yerine senin gitmen çok daha iyi olur diye aklıma geldi. Sana el arabamı vereceğimi biliyorsun; bunun karşılığında senin de benim için bir şey yapman adil olur.”
“Elbette,” diye haykırdı küçük Hans. “Bana gelmenizi büyük bir iltifat sayıyorum; hemen yola çıkacağım. Ama fenerinizi ödünç vermeniz gerek, gece öyle karanlık ki hendeğe düşmekten korkuyorum.”
“Çok üzgünüm,” diye karşılık verdi Değirmenci, “ama bu yeni fenerim; ona bir şey olursa benim için büyük kayıp olur.”
“Neyse, önemli değil; onsuz giderim,” diye haykırdı küçük Hans. Kalın kürk mantosunu ve sıcak kırmızı başlığını çıkardı, boynuna bir atkı doladı ve yola koyuldu.
Ne korkunç bir fırtınaydı! Gece öyle karanlıktı ki küçük Hans neredeyse hiçbir şey göremiyordu; rüzgâr da öyle şiddetliydi ki ayakta durmakta güçlük çekiyordu. Yine de çok cesurdu. Yaklaşık üç saat yürüdükten sonra Doktor’un evine vardı ve kapıyı çaldı.
“Kim o?” diye seslendi Doktor, yatak odasının penceresinden başını uzatarak.
“Benim, küçük Hans, Doktor.”
“Ne istiyorsun, küçük Hans?”
“Değirmenci’nin oğlu merdivenden düştü ve yaralandı. Değirmenci hemen gelmenizi istiyor.”
“Pekâlâ!” dedi Doktor. Atını, büyük çizmelerini ve fenerini hazırlattı; aşağı inip Değirmenci’nin evine doğru yola çıktı. Küçük Hans da arkasından yürüyordu.
Ama fırtına giderek şiddetlendi, yağmur sel gibi yağdı. Küçük Hans nereye gittiğini göremiyor, atın hızına da yetişemiyordu. Sonunda yolunu kaybedip, derin çukurlarla dolu, çok tehlikeli bir yer olan bataklığa saptı. Zavallı küçük Hans orada boğuldu. Ertesi gün birkaç keçi çobanı cesedini büyük bir su birikintisinde yüzerken buldu ve kulübeye geri getirdi.
Küçük Hans çok sevildiğinden herkes cenazesine katıldı; en başta yas tutan da Değirmenci’ydi.
“En iyi dostu olduğuma göre,” dedi Değirmenci, “en iyi yere geçmem adil olur.” Böylece uzun siyah bir pelerinle kortejin başında yürüdü; arada bir kocaman cep mendiliyle gözlerini siliyordu.
“Küçük Hans’ın ölümü herkes için gerçekten büyük bir kayıp,” dedi Demirci, cenaze töreni bitip hepsi handa rahatça oturarak baharatlı şarap içer, tatlı çörekler yerken.
“Her şeyden önce benim için büyük kayıp,” diye karşılık verdi Değirmenci. “El arabamı neredeyse ona vermiştim; şimdi de onunla ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Evde ayağımın altında duruyor, üstelik o kadar kötü durumda ki satsam hiçbir şey alamam. Bir daha hiçbir şeyi bedava vermemeye dikkat edeceğim. Cömert olmanın cezası hep çekiliyor.”
Uzun bir sessizlikten sonra Su Sıçanı, “Eee?” dedi.
“İşte sonu bu,” dedi Keten Kuşu.
“Peki Değirmenci’ye ne oldu?” diye sordu Su Sıçanı.
“Ah, doğrusu bilmiyorum,” diye karşılık verdi Keten Kuşu. “Açıkçası umurumda da değil.”
“Demek ki doğanda hiç merhamet yok,” dedi Su Sıçanı.
“Korkarım öykünün verdiği dersi pek anlamadın,” dedi Keten Kuşu.
“Neyi?” diye çığlık attı Su Sıçanı.
“Dersi.”
“Öykünün bir ders verdiğini mi söylüyorsun?”
“Elbette,” dedi Keten Kuşu.
“Doğrusu,” dedi Su Sıçanı öfkeyle, “başlamadan önce bunu bana söylemeliydin. Söyleseydin seni dinlemezdim; hatta eleştirmen gibi ‘Pöh!’ derdim. Neyse, şimdi diyebilirim.” Böylece sesinin bütün gücüyle “Pöh!” diye bağırdı, kuyruğunu bir kez savurdu ve deliğine döndü.
“Peki Su Sıçanı’nı nasıl buldun?” diye sordu birkaç dakika sonra kürek çekerek yanlarına gelen Ördek. “Birçok iyi yanı var, ama benim annelik duygularım ağır basıyor; bekâr kalmaya alışmış bir erkeği görünce gözlerim dolar.”
“Korkarım onu biraz kızdırdım,” diye karşılık verdi Keten Kuşu. “Doğrusu, ona ders veren bir öykü anlattım.”
“Ah, bu her zaman çok tehlikeli bir şeydir,” dedi Ördek.
Ben de ona bütünüyle katılıyorum.
Yel değirmeni ve devrilmiş el arabasını gösteren süs resmi
Bölüm etkileşimi
