Bölümler 5Şu an: Mutlu Prens.
- 1 Mutlu Prens.2.223 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Bülbül ve Gül1.460 kelime
- 3 Bencil Dev1.037 kelime
- 4 Sadık Dost.2.817 kelime
- 5 Olağanüstü Roket.2.900 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
CARLOS BLACKER’E
Mutlu Prens.
Pencereyi açıp kuşu gören kadın
Şehrin çok yukarısında, yüksek bir sütunun üzerinde Mutlu Prens’in heykeli duruyordu. Baştan ayağa ince saf altın yapraklarıyla kaplanmıştı; gözleri iki parlak safirden, kılıcının kabzasındaki büyük yakut ise ışıl ışıldı.
Gerçekten de pek hayranlık uyandırıyordu. “Bir rüzgâr gülü kadar güzel,” dedi sanatsal zevkiyle ün kazanmak isteyen belediye meclisi üyelerinden biri; “ama o kadar da kullanışlı değil,” diye ekledi, insanların onu pratik olmayan biri sanmasından korkarak. Oysa gerçekten öyle değildi.
“Neden Mutlu Prens gibi olamıyorsun?” diye sordu ay diye ağlayan küçük oğluna aklı başında bir anne. “Mutlu Prens hiçbir şey için ağlamayı aklından bile geçirmez.”
“Dünyada gerçekten mutlu biri olması ne güzel,” diye mırıldandı hayal kırıklığına uğramış bir adam, hayranlık uyandıran heykele bakarken.
“Tıpkı bir meleğe benziyor,” dedi hayır kurumunun çocukları, parlak kızıl pelerinleri ve temiz beyaz önlükleriyle katedralden çıkarken.
“Nereden biliyorsunuz?” dedi Matematik Öğretmeni. “Hiç melek görmediniz ki.”
“Ama rüyalarımızda gördük,” diye karşılık verdi çocuklar. Matematik Öğretmeni kaşlarını çattı, sert bir ifadeyle baktı; çünkü çocukların rüya görmesini doğru bulmazdı.
Bir gece küçük bir Kırlangıç şehrin üzerinden uçtu. Arkadaşları altı hafta önce Mısır’a gitmişti; o ise geride kalmıştı, çünkü en güzel Saz’a âşıktı. İlkbaharın başlarında, büyük sarı bir gece kelebeğinin peşinden nehir boyunca uçarken onunla karşılaşmış, ince belinden öylesine etkilenmişti ki durup onunla konuşmuştu.
“Seni seveyim mi?” dedi Kırlangıç; lafı dolandırmadan konuya girmeyi severdi. Saz ona hafifçe eğilerek selam verdi. Bunun üzerine Kırlangıç çevresinde dönüp durdu, kanatlarıyla suya dokunarak gümüş rengi halkalar oluşturdu. Onun kur yapma biçimi buydu ve yaz boyunca sürdü.
“Saçma bir bağlılık,” diye cıvıldadı öteki Kırlangıçlar. “Parası yok, üstelik pek çok akrabası var.” Gerçekten de nehir Sazlarla doluydu. Sonbahar gelince hepsi uçup gitti.
Onlar gittikten sonra kendini yalnız hissetti ve sevgilisinden sıkılmaya başladı. “Konuşacak lafı yok,” dedi, “bir de cilveli olmasından korkuyorum; durmadan rüzgârla flört ediyor.” Gerçekten de rüzgâr ne zaman esse Saz en zarif reveranslarını yapardı. “Evine bağlı olduğunu kabul ediyorum,” diye sürdürdü, “ama ben gezmeyi seviyorum; dolayısıyla karım da gezmeyi sevmeli.”
“Benimle gelir misin?” diye sonunda sordu ona; ama Saz başını salladı, evine öylesine bağlıydı ki.
“Benimle oyun oynadın,” diye bağırdı. “Piramitlere gidiyorum. Hoşça kal!” deyip uçtu.
Bütün gün uçtu, gece olunca şehre vardı. “Nerede kalacağım?” dedi. “Umarım şehir hazırlık yapmıştır.”
Sonra yüksek sütunun üzerindeki heykeli gördü.
“Şuraya yerleşeyim,” diye bağırdı. “Havası bol, güzel bir yer.” Mutlu Prens’in ayaklarının tam arasına kondu.
Etrafına bakınırken kendi kendine, “Altından bir yatak odam var,” diye mırıldandı ve uyumaya hazırlandı. Ama başını kanadının altına sokacağı sırada üzerine kocaman bir su damlası düştü. “Ne tuhaf şey!” diye haykırdı. “Gökyüzünde tek bir bulut yok, yıldızlar apaçık ve parlak, yine de yağmur yağıyor. Kuzey Avrupa’nın iklimi gerçekten berbat. Saz yağmuru severdi ama bu yalnızca bencilliğindendi.”
Derken bir damla daha düştü.
“Yağmurdan koruyamıyorsa heykelin ne yararı var?” dedi. “Gidip iyi bir baca bulmalıyım,” diye düşünüp uçmaya karar verdi.
Ama kanatlarını açamadan üçüncü bir damla düştü. Başını kaldırdı ve gördü… Ah! Ne görmüştü?
Mutlu Prens’in gözleri yaşlarla dolmuştu; altın yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Yüzü ay ışığında öylesine güzeldi ki küçük Kırlangıç’ın içi acımayla doldu.
“Sen kimsin?” dedi.
“Ben Mutlu Prens’im.”
“Öyleyse neden ağlıyorsun?” diye sordu Kırlangıç. “Beni baştan aşağı ıslattın.”
“Hayattayken ve insan kalbine sahipken gözyaşının ne olduğunu bilmezdim,” diye cevap verdi heykel. “Üzüntünün girmesine izin verilmeyen Sans-Souci Sarayı’nda yaşardım. Gündüzleri bahçede arkadaşlarımla oynar, akşamları Büyük Salon’da dansı yönetirdim. Bahçenin çevresinde çok yüksek bir duvar uzanırdı ama ötesinde ne olduğunu hiç sormaya gerek duymadım; çevremdeki her şey öylesine güzeldi. Saraydakiler bana Mutlu Prens derdi; mutluluk zevkten ibaretse gerçekten de mutluydum. Böyle yaşadım, böyle öldüm. Şimdiyse öldükten sonra beni buraya, şehrimin bütün çirkinliğini ve sefaletini görebileceğim kadar yükseğe diktiler. Kalbim kurşundan olsa da ağlamaktan kendimi alamıyorum.”
“Ne? Som altından değil mi?” diye kendi kendine sordu Kırlangıç. Yüksek sesle kişisel yorum yapamayacak kadar kibardı.
“Uzaklarda,” diye sürdürdü heykel alçak, ezgili bir sesle, “küçük bir sokakta yoksul bir ev var. Pencerelerden biri açık; oradan masada oturan bir kadın görüyorum. Yüzü solgun ve yıpranmış, elleri nasırlaşmış, kırmızı ve iğne delikleriyle dolu; çünkü dikiş dikiyor. Saray balosunda kraliçenin nedimelerinin en güzeli giysin diye saten bir elbiseye çarkıfelek çiçekleri işliyor. Odanın köşesindeki yatakta küçük oğlu hasta yatıyor. Ateşi var, portakal istiyor. Annesinin ona verecek nehir suyundan başka bir şeyi yok; çocuk bu yüzden ağlıyor. Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç, kılıcımın kabzasındaki yakutu ona götürür müsün? Ayaklarım bu kaideye bağlı, kıpırdayamıyorum.”
“Mısır’da beni bekliyorlar,” dedi Kırlangıç. “Arkadaşlarım Nil boyunca bir aşağı bir yukarı uçup kocaman nilüfer çiçekleriyle konuşuyor. Yakında büyük Kral’ın mezarında uyuyacaklar. Kral’ın kendisi de boyalı tabutunda yatıyor. Sarı ketene sarılmış, baharatlarla mumyalanmış. Boynunda soluk yeşil yeşimden bir zincir var, elleri de kurumuş yapraklara benziyor.”
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “bir gece daha yanımda kalıp habercim olur musun? Çocuk çok susamış, annesi de çok üzgün.”
“Sanırım çocuklardan pek hoşlanmıyorum,” diye cevap verdi Kırlangıç. “Geçen yaz nehirde kaldığım sırada değirmencinin oğulları olan iki kaba çocuk durmadan bana taş atıyordu. Elbette hiç isabet ettiremediler; kırlangıçlar bu işte fazlasıyla ustadır, üstelik ben çevikliğiyle ünlü bir aileden geliyorum. Ama yine de bu bir saygısızlıktı.”
Ama Mutlu Prens öyle üzgün görünüyordu ki küçük Kırlangıç’ın içi burkuldu. “Burası çok soğuk,” dedi, “ama bir gece seninle kalıp habercin olacağım.”
“Teşekkür ederim, küçük Kırlangıç,” dedi Prens.
Kırlangıç Prens’in kılıcındaki büyük yakutu çıkarıp gagasında taşıyarak şehrin çatıları üzerinden uçtu.
Beyaz mermer meleklerin yontulduğu katedral kulesinin yanından geçti. Sarayın üzerinden geçerken dans seslerini duydu. Güzel bir genç kız, sevgilisiyle balkona çıktı. “Yıldızlar ne harika,” dedi ona delikanlı, “aşkın gücü de ne harika!”
“Umarım elbisem Saray Balosu’na yetişir,” diye karşılık verdi kız. “Üzerine çarkıfelek çiçekleri işlenmesini istedim ama terziler o kadar tembel ki.”
Nehir üzerinden uçtu; gemilerin direklerine asılmış fenerleri gördü. Yahudi Mahallesi’nin üzerinden geçti; yaşlı Yahudilerin birbirleriyle pazarlık ettiğini, bakır terazilerde para tarttığını gördü. Sonunda yoksul eve vardı ve içeri baktı. Çocuk yatağında ateşler içinde dönüp duruyordu; anne de yorgunluktan uyuyakalmıştı. İçeri süzüldü ve büyük yakutu kadının yüksüğünün yanındaki masaya bıraktı. Sonra yatağın çevresinde usulca uçup kanatlarıyla çocuğun alnını serinletti. “Nasıl da serinledim,” dedi çocuk. “Galiba iyileşiyorum.” Ve tatlı bir uykuya daldı.
Sonra Kırlangıç Mutlu Prens’in yanına uçup yaptıklarını anlattı. “Tuhaf,” dedi, “hava bu kadar soğukken içim sıcacık oldu.”
“Çünkü iyi bir iş yaptın,” dedi Prens. Küçük Kırlangıç düşünmeye koyuldu, sonra uyuyakaldı. Düşünmek onu hep uykulu yapardı.
Gün ağarınca nehre uçup yıkandı. Köprüden geçmekte olan Kuşbilim Profesörü, “Ne olağanüstü bir olay!” dedi. “Kışın kırlangıç!” Ardından yerel gazeteye bu konuda uzun bir mektup yazdı. Herkes bu mektuptan söz etti; o kadar çok kelimeyle doluydu ki kimse ne dediğini anlayamadı.
“Bu gece Mısır’a gidiyorum,” dedi Kırlangıç; bunu düşününce keyfi yerine gelmişti. Bütün kamuya açık anıtları ziyaret etti ve kilisenin sivri kulesinin tepesinde uzun süre oturdu. Nereye gitse Serçeler cıvıldayıp birbirlerine, “Ne seçkin bir yabancı!” dediler; Kırlangıç da çok eğlendi.
Ay doğunca Mutlu Prens’in yanına uçtu. “Mısır’a gönderilecek bir şey var mı?” diye seslendi. “Tam yola çıkıyorum.”
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “bir gece daha yanımda kalmaz mısın?”
“Mısır’da beni bekliyorlar,” diye cevap verdi Kırlangıç. “Yarın arkadaşlarım İkinci Çağlayan’a uçacak. Su aygırı sazların arasında yatıp uyuklar; kocaman granit bir tahtta Tanrı Memnon oturur. Bütün gece yıldızları seyreder; sabah yıldızı parlayınca sevinçle bir kez haykırır, sonra susar. Öğle vakti sarı aslanlar su içmek için kıyıya iner. Gözleri yeşil beriller gibidir; kükremeleri çağlayanın gürültüsünden bile yüksektir.”
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “şehrin öte yanında tavan arasındaki bir odada genç bir adam görüyorum. Kâğıtlarla kaplı bir masaya eğilmiş; yanında bir bardakta solmuş menekşeler duruyor. Saçları kahverengi ve kıvırcık, dudakları nar gibi kırmızı, gözleri iri ve hülyalı. Tiyatro müdürü için bir oyun bitirmeye çalışıyor ama artık yazamayacak kadar üşümüş. Izgarada ateş yok, açlıktan bayılacak gibi.”
“Bir gece daha yanında kalacağım,” dedi gerçekten de iyi yürekli olan Kırlangıç. “Ona bir yakut daha götüreyim mi?”
“Ah! Artık yakutum kalmadı,” dedi Prens. “Geriye yalnız gözlerim kaldı. Nadir safirlerden yapılmışlar; bin yıl önce Hindistan’dan getirilmişler. Gözlerimden birini çıkarıp ona götür. Kuyumcuya satar, yiyecek ve yakacak alır, oyununu tamamlar.”
“Sevgili Prens,” dedi Kırlangıç, “bunu yapamam,” deyip ağlamaya başladı.
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “sana buyurduğumu yap.”
Kırlangıç Prens’in gözlerinden birini çıkarıp öğrencinin tavan arasındaki odasına uçtu. Çatıda bir delik olduğundan içeri girmesi pek kolaydı. Oradan hızla süzülüp odaya girdi. Genç adam başını ellerinin arasına gömmüştü; kuşun kanat çırpışını duymadı. Başını kaldırdığında solmuş menekşelerin üzerinde duran güzel safiri gördü.
“Demek takdir edilmeye başlıyorum,” diye haykırdı. “Bunu büyük bir hayranım göndermiş olmalı. Artık oyunumu bitirebilirim.” Mutlu görünüyordu.
Ertesi gün Kırlangıç limana uçtu. Büyük bir geminin direğine konup denizcilerin ambarından halatlarla kocaman sandıklar çıkarmalarını izledi. Her sandık yukarı çekildiğinde, “Hayda bre!” diye bağırıyorlardı. “Mısır’a gidiyorum!” diye seslendi Kırlangıç ama kimse aldırmadı. Ay doğunca Mutlu Prens’in yanına uçtu.
“Sana hoşça kal demeye geldim,” diye seslendi.
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “bir gece daha yanımda kalmaz mısın?”
“Kış geldi,” diye cevap verdi Kırlangıç, “dondurucu kar yakında yağacak. Mısır’da güneş yeşil palmiye ağaçlarını ısıtıyor; timsahlar çamurda yatıp tembel tembel etraflarına bakıyor. Arkadaşlarım Baalbek Tapınağı’na yuva yapıyor; pembe beyaz güvercinler onları seyredip birbirlerine kur ötüşleriyle sesleniyor. Sevgili Prens, senden ayrılmalıyım ama seni hiç unutmayacağım; gelecek ilkbahar verdiğin mücevherlerin yerine sana iki güzel mücevher getireceğim. Yakut kırmızı bir gülden daha kırmızı, safir de engin deniz kadar mavi olacak.”
“Aşağıdaki meydanda,” dedi Mutlu Prens, “küçük bir kibritçi kız duruyor. Kibritlerini oluğa düşürmüş, hepsi de ıslanıp bozulmuş. Eve para götürmezse babası onu dövecek; ağlıyor. Ayakkabısı, çorabı yok; küçücük başı da açıkta. Öteki gözümü çıkarıp ona ver ki babası onu dövmesin.”
“Bir gece daha yanında kalacağım,” dedi Kırlangıç, “ama gözünü çıkaramam. O zaman kör olursun.”
“Kırlangıç, Kırlangıç, küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “sana buyurduğumu yap.”
Bunun üzerine Prens’in öteki gözünü de çıkardı ve mücevherle birlikte aşağıya doğru süzüldü. Kibritçi kızın yanından geçerken mücevheri avucuna bıraktı. “Ne güzel bir cam parçası!” diye bağırdı küçük kız ve gülerek eve koştu.
Sonra Kırlangıç Prens’in yanına döndü. “Artık körsün,” dedi, “ben de hep yanında kalacağım.”
“Hayır, küçük Kırlangıç,” dedi zavallı Prens, “Mısır’a gitmelisin.”
“Hep yanında kalacağım,” dedi Kırlangıç ve Prens’in ayaklarının dibinde uyudu.
Ertesi gün Prens’in omzunda oturup ona uzak diyarlarda gördüklerini anlattı. Nil kıyısında uzun sıralar halinde duran, gagalarıyla japon balıkları yakalayan kızıl aynaklardan; dünyanın kendisi kadar yaşlı, çölde yaşayan ve her şeyi bilen Sfenks’ten; develerinin yanında ağır ağır yürüyen, ellerinde kehribar taneleri taşıyan tüccarlardan; abanoz kadar kara, büyük bir kristale tapan Ay Dağları Kralı’ndan; bir palmiye ağacında uyuyan, yirmi rahibin ballı çöreklerle beslediği kocaman yeşil yılandan; büyük bir gölde kocaman yassı yaprakların üzerinde yelken açan ve kelebeklerle durmadan savaşan pigmelerden söz etti.
“Sevgili küçük Kırlangıç,” dedi Prens, “bana olağanüstü şeyler anlatıyorsun ama insanların çektiği acı her şeyden daha olağanüstü. Hiçbir sır sefalet kadar büyük değildir. Küçük Kırlangıç, şehrimin üzerinden uç ve orada neler gördüğünü anlat.”
Kırlangıç büyük şehrin üzerinde uçtu; zenginlerin güzel evlerinde eğlendiğini, dilencilerinse kapılarda oturduğunu gördü. Karanlık ara sokaklara uçtu; açlıktan yüzleri bembeyaz kesilmiş çocukların kara sokaklara dalgın dalgın baktığını gördü. Bir köprünün kemerinin altında iki küçük oğlan ısınabilmek için birbirine sokulmuş yatıyordu. “Nasıl da açız!” dediler. “Burada yatamazsınız!” diye bağırdı bekçi; çocuklar da yağmurun içine çıkıp yürüdüler.
Sonra geri uçup gördüklerini Prens’e anlattı.
“İncecik altınla kaplıyım,” dedi Prens. “Yaprak yaprak soyup yoksullarıma dağıtmalısın; yaşayanlar altının onları mutlu edebileceğini hep sanır.”
Kırlangıç ince altını yaprak yaprak söküp aldı; sonunda Mutlu Prens’in görünüşü donuk ve gri bir hâl aldı. İnce altının yapraklarını yoksullara götürdü; çocukların yanaklarına renk geldi, sokakta gülüp oyun oynamaya başladılar. “Artık ekmeğimiz var!” diye bağırdılar.
Sonra kar yağdı, karın ardından ayaz bastırdı. Sokaklar gümüşten yapılmış gibi ışıl ışıl parlıyordu; evlerin saçaklarından kristal hançerleri andıran uzun buz sarkıtları sarkıyordu. Herkes kürklere bürünmüş, küçük oğlanlar kızıl takkeler takıp buzda kayıyordu.
Zavallı küçük Kırlangıç gittikçe daha çok üşüyordu ama Prens’i bırakmadı; onu çok seviyordu. Fırıncı bakmıyorken fırının kapısının önünden kırıntılar topluyor, kanatlarını çırparak ısınmaya çalışıyordu.
Ama sonunda öleceğini anladı. Bir kez daha Prens’in omzuna uçacak kadar gücü kalmıştı. “Hoşça kal, sevgili Prens!” diye fısıldadı. “Elini öpmeme izin verir misin?”
“Sonunda Mısır’a gidiyor olmana sevindim, küçük Kırlangıç,” dedi Prens. “Burada çok uzun kaldın; ama beni dudaklarımdan öpmelisin, çünkü seni seviyorum.”
“Mısır’a gitmiyorum,” dedi Kırlangıç. “Ölüm Evi’ne gidiyorum. Ölüm, Uykunun kardeşidir, değil mi?”
Mutlu Prens’i dudaklarından öptü ve ayaklarının dibine düşüp öldü.
Tam o sırada heykelin içinden, sanki bir şey kırılmış gibi tuhaf bir çatlama sesi geldi. Gerçekten de kurşun kalp tam ortasından ikiye ayrılmıştı. Ayaz da korkunç derecede sertti.
Ertesi sabah erkenden Belediye Başkanı, belediye meclisi üyeleriyle birlikte aşağıdaki meydanda yürüyordu. Sütunun yanından geçerken başını kaldırıp heykele baktı. “Aman Tanrım! Mutlu Prens ne kadar da perişan görünüyor!” dedi.
“Gerçekten de ne kadar perişan!” diye bağırdı, her zaman Belediye Başkanı’na katılan belediye meclisi üyeleri; sonra heykele yakından bakmak için yanına gittiler.
“Kılıcındaki yakut düşmüş, gözleri yok, artık altın kaplı da değil,” dedi Belediye Başkanı. “Dilenciden biraz hallice!”
“Dilenciden biraz hallice,” dedi belediye meclisi üyeleri.
“Bir de ayaklarının dibinde ölü bir kuş var!” diye sürdürdü Belediye Başkanı. “Kuşların burada ölmesine izin verilmemesi için gerçekten bir bildiri yayımlamalıyız.” Belediye kâtibi bu öneriyi not etti.
Böylece Mutlu Prens’in heykelini yıktılar. “Artık güzel olmadığına göre artık işe de yaramaz,” dedi Üniversitedeki Sanat Profesörü.
Sonra heykeli bir fırında erittiler. Belediye Başkanı, madenin ne yapılacağına karar vermek için Belediye Meclisini toplantıya çağırdı. “Elbette yeni bir heykel yaptırmalıyız,” dedi. “Hem de benim heykelimi.”
“Benim heykelimi,” dedi belediye meclisi üyelerinin her biri ve tartışmaya başladılar. Onlardan son haber aldığımda hâlâ tartışıyorlardı.
“Ne tuhaf şey!” dedi dökümhanedeki işçilerin ustabaşısı. “Kırık kurşun kalp fırında erimiyor. Onu atmalıyız.” Böylece onu, ölü Kırlangıç’ın da yattığı bir çöp yığınına attılar.
“Şehirdeki en değerli iki şeyi bana getirin,” dedi Tanrı meleklerinden birine. Melek de kurşun kalbi ve ölü kuşu O’na getirdi.
“Doğru seçmişsin,” dedi Tanrı. “Bu küçük kuş cennet bahçemde sonsuza dek şakıyacak, Mutlu Prens de altın şehrimde beni yüceltecek.”
İki kuşun dekoratif çizimi
Bölüm etkileşimi
