Mutlu Prens ve Diğer Masallar kitap kapağı

5. bölüm / 5

Olağanüstü Roket.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Olağanüstü Roket.

Olağanüstü Roket.
Olağanüstü Roket

Kralın oğlu evlenecekti; bu yüzden herkes sevinç içindeydi. Gelini için tam bir yıl beklemişti; sonunda gelin gelmişti. Rus bir Prenses’ti ve altı rengeyiğinin çektiği kızakla Finlandiya’dan yola çıkıp gelmişti. Kızak, kocaman altın bir kuğu biçimindeydi; küçük Prenses de kuğunun kanatları arasında yatıyordu. Uzun ermin kürkü ayaklarına kadar uzanıyordu; başında gümüş kumaştan küçücük bir başlık vardı. Ömrü boyunca yaşadığı Kar Sarayı kadar solgundu. Sokaklardan geçerken herkes dönüp bakıyordu; öyle solgundu ki. “Beyaz bir gül gibi!” diye haykırdılar ve balkonlardan üzerine çiçekler attılar.

Prensesin elini öpen genç adamı gösteren süs resmi

Prens onu karşılamak için şatonun kapısında bekliyordu. Düşlerle dolu menekşe rengi gözleri, incecik altın tellerini andıran saçları vardı. Onu görünce tek dizinin üzerine çöküp elini öptü.

“Resminiz çok güzeldi,” diye fısıldadı, “ama siz resminizden de güzelsiniz.” Küçük Prenses kızardı.

“Az önce beyaz bir gül gibiydi,” dedi genç bir Saray Görevlisi yanındakine, “şimdiyse kırmızı bir gül gibi.” Bütün saray halkı buna çok sevindi.

Sonraki üç gün herkes “Beyaz gül, Kırmızı gül, Kırmızı gül, Beyaz gül” diye dolaşıp durdu; Kral da Saray Görevlisi’nin maaşının iki katına çıkarılmasını buyurdu. Hiç maaş almadığı için bunun ona pek yararı olmadı, ama büyük bir onur sayıldı ve saray gazetesinde yayımlandı.

Üç gün sona erince düğün kutlandı. Tören görkemliydi; gelinle damat, küçük incilerle işlenmiş mor kadife bir gölgeliğin altında el ele yürüdüler. Ardından beş saat süren bir Devlet Ziyafeti verildi. Prens ve Prenses Büyük Salon’un başköşesine oturup berrak kristal bir kadehten içtiler. Bu kadehten yalnızca gerçek âşıklar içebilirdi; sahte dudaklar ona dokunursa kadeh grileşir, matlaşır ve bulanıklaşırdı.

“Birbirlerini sevdikleri apaçık,” dedi küçük Saray Görevlisi, “kristal kadar berrak!” Kral da maaşını ikinci kez iki katına çıkardı. “Ne büyük onur!” diye haykırdı bütün saraylılar.

Ziyafetten sonra bir balo düzenlenecekti. Gelinle damat Gül Dansı’nı birlikte edecek, Kral da flüt çalacaktı. Çok kötü çalardı, ama Kral olduğu için kimse bunu ona söylemeye cesaret edemezdi. Üstelik yalnızca iki ezgi bilirdi ve hangisini çaldığından hiçbir zaman emin olamazdı; ama ne çalarsa çalsın herkes, “Harika! Harika!” diye bağırdığı için bunun önemi yoktu.

Programın son maddesi, tam gece yarısı yapılacak görkemli bir havai fişek gösterisiydi. Küçük Prenses hayatında hiç havai fişek görmemişti; bu yüzden Kral, düğün günü Kraliyet Havai Fişek Ustası’nın orada bulunmasını buyurmuştu.

Bir sabah terasta dolaşırken Prens’e, “Havai fişekler nasıl bir şey?” diye sormuştu.

“Kuzey Işıkları gibidirler,” dedi, başkalarına yöneltilen soruları hep kendisi yanıtlayan Kral; “yalnız çok daha doğaldırlar. Ben yıldızlardan daha çok severim onları; çünkü ne zaman görüneceklerini hep bilirsiniz, ayrıca benim flüt çalışım kadar keyiflidirler. Mutlaka görmelisiniz.”

Bunun üzerine Kral’ın bahçesinin sonuna büyük bir düzenek kurulmuştu. Kraliyet Havai Fişek Ustası her şeyi yerli yerine koyar koymaz havai fişekler birbirleriyle konuşmaya başladılar.

“Dünya gerçekten çok güzel,” diye haykırdı küçük bir çatapat. “Şu sarı lalelere bakın. Hay Allah! Gerçek çatapat olsalardı bundan daha güzel olamazlardı. Yolculuk etmiş olduğuma çok memnunum. Yolculuk insanın zihnini harika biçimde geliştirir, bütün önyargıları da silip süpürür.”

“Kral’ın bahçesi dünya değildir, seni budala çatapat,” dedi büyük bir Roma mumu; “dünya uçsuz bucaksız bir yerdir, onu iyice görmek üç gününü alır.”

“Sevdiğin her yer senin için dünyadır,” diye haykırdı, gençliğinde eski bir tahta kutuya bağlanmış olan ve kırık kalbiyle övünen düşünceli bir çarkıfelek; “ama aşk artık moda değil, şairler onu öldürdü. Aşktan o kadar çok söz ettiler ki kimse onlara inanmadı; buna şaşırmıyorum. Gerçek aşk acı çeker ve susar. Bir zamanlar ben de… Ama artık ne önemi var. Romantizm geçmişte kaldı.”

“Saçmalık!” dedi Roma mumu. “Romantizm asla ölmez. Ay gibidir; sonsuza dek yaşar. Örneğin gelinle damat birbirlerini çok seviyorlar. Bu sabah onlar hakkında her şeyi, benimle aynı çekmecede kalan ve Saray’daki son haberleri bilen kahverengi kâğıda sarılı bir fişek kovanından duydum.”

Ama çarkıfelek başını salladı. “Romantizm öldü, Romantizm öldü, Romantizm öldü,” diye mırıldandı. Aynı şeyi durmadan, pek çok kez söylersen sonunda doğru olacağına inanan insanlardandı.

Birden keskin, kuru bir öksürük duyuldu; hepsi dönüp baktı.

Öksüren, uzun bir sopanın ucuna bağlanmış, uzun boylu ve burnu havada görünen bir Roket’ti. Dikkat çekmek için her söz söyleyişinden önce öksürürdü.

“I-ıhım! I-ıhım!” dedi; zavallı çarkıfelek dışında herkes onu dinledi. Çarkıfelek hâlâ başını sallıyor, “Romantizm öldü,” diye mırıldanıyordu.

“Düzen! Düzen!” diye bağırdı bir çatapat. Siyasetten biraz anlardı ve yerel seçimlerde hep ön saflarda yer almıştı; bu yüzden Meclis’te kullanılan doğru ifadeleri bilirdi.

“Tamamen öldü,” diye fısıldadı çarkıfelek ve uykuya daldı.

Ortalık tamamen sessizleşince Roket üçüncü kez öksürdü ve söze başladı. Anılarını dikte ediyormuş gibi çok yavaş ve tane tane konuşuyor, konuştuğu kişinin hep omzunun üzerinden bakıyordu. Gerçekten de son derece seçkin bir tavrı vardı.

“Kral’ın oğlu için ne büyük talih,” diye belirtti, “benim ateşleneceğim gün evleniyor. Doğrusu, önceden ayarlanmış olsa bundan daha iyi denk gelemezdi; ama prensler hep talihli olur.”

“Aman!” dedi küçük çatapat. “Ben tam tersini sanmıştım; bizim Prens’in onuruna ateşleneceğimizi düşünüyordum.”

“Senin için öyle olabilir,” diye yanıtladı; “hatta kuşkum yok, öyledir. Ama benim durumum farklı. Ben çok olağanüstü bir Roket’im ve olağanüstü anne babadan geliyorum. Annem, çağının en ünlü çarkıfeleğiydi; zarif dansıyla nam salmıştı. Büyük halk gösterisinde söndüğü ana kadar on dokuz kez dönmüş, her dönüşünde havaya yedi pembe yıldız saçmıştı. Çapı üç buçuk fit kadardı ve en kaliteli baruttan yapılmıştı. Babam da benim gibi bir Roket’ti, Fransız kökenliydi. O kadar yükseğe uçmuştu ki insanlar bir daha yere inmeyeceğinden korkmuşlardı. Ama indi; çünkü iyi huyluydu ve altın yağmuru gibi ışıl ışıl bir iniş yaptı. Gazeteler gösterisinden övgü dolu sözlerle bahsetti. Hatta Saray Gazetesi ona ‘Pyloteknik sanatının zaferi’ demişti.”

“Piroteknik, Piroteknik demek istiyorsun,” dedi bir Bengal ateşi; “Piroteknik olduğunu biliyorum, çünkü kendi kutumun üstünde öyle yazdığını gördüm.”

“Ben Pyloteknik dedim,” diye sertçe yanıtladı Roket. Bengal ateşi öyle ezildi ki hâlâ önemli biri olduğunu göstermek için hemen küçük çatapatlara sataşmaya başladı.

“Söylüyordum,” diye devam etti Roket, “söylüyordum—Ne söylüyordum?”

“Kendinizden söz ediyordunuz,” diye yanıtladı Roma mumu.

“Elbette; kabaca sözüm kesildiğinde ilginç bir konuyu tartıştığımı biliyordum. Kabalıktan ve her tür kötü terbiyeden nefret ederim, çünkü son derece hassasım. Bütün dünyada benim kadar hassas kimse yok, bundan eminim.”

“Hassas insan ne demek?” diye sordu çatapat, Roma mumuna.

“Kendi nasırı var diye başkalarının ayağına basan kişi,” diye alçak sesle yanıtladı Roma mumu; çatapat kahkahadan neredeyse patlayacaktı.

“Affedersiniz, neye gülüyorsunuz?” diye sordu Roket. “Ben gülmüyorum.”

“Mutlu olduğum için gülüyorum,” diye yanıtladı çatapat.

“Bu çok bencilce bir gerekçe,” dedi Roket öfkeyle. “Mutlu olmaya ne hakkınız var? Başkalarını düşünmelisiniz. Aslında beni düşünmelisiniz. Ben hep kendimi düşünürüm ve herkesin de aynısını yapmasını beklerim. Buna sempati denir. Güzel bir erdemdir ve bende yüksek ölçüde bulunur. Örneğin, bu gece başıma bir şey geldiğini varsayın; bu herkes için ne büyük felaket olurdu! Prens’le Prenses bir daha asla mutlu olamaz, bütün evlilik hayatları mahvolurdu; Kral da bunu asla atlatamazdı, biliyorum. Doğrusu, konumumun önemini düşünmeye başlayınca neredeyse gözlerim doluyor.”

“Başkalarını sevindirmek istiyorsan,” diye seslendi Roma mumu, “kendini kuru tutsan iyi olur.”

“Kesinlikle,” diye haykırdı artık keyfi yerine gelen Bengal ateşi; “sağduyunun gereği bu.”

“Sağduyu, öyle mi!” dedi Roket öfkeyle. “Benim ne kadar sıra dışı ve olağanüstü olduğumu unutuyorsunuz. Hayal gücü olmayan herkes sağduyulu olabilir. Oysa benim hayal gücüm var; çünkü hiçbir şeyi olduğu gibi düşünmem, her şeyi hep bambaşka türlü hayal ederim. Kendimi kuru tutma konusuna gelince, burada duygusal yaradılışımı anlayabilecek kimsenin olmadığı ortada. Neyse ki umurumda değil. İnsanı ömür boyu ayakta tutan tek şey, diğer herkesin ne kadar aşağı olduğunu bilmektir; ben de bu duyguyu hep besledim. Ama hiçbirinizin yüreği yok. Prens’le Prenses daha dün evlenmemiş gibi gülüp eğleniyorsunuz.”

“Yani, neden eğlenmeyelim?” diye haykırdı küçük bir ateş balonu. “Çok sevinçli bir gün; havaya yükselince yıldızlara her şeyi anlatacağım. Güzel gelinden söz ettiğimde nasıl göz kırptıklarını göreceksiniz.”

“Ah, hayata ne kadar yüzeysel bakıyorsunuz!” dedi Roket; “ama beklediğim de buydu. İçiniz boş, bomboşsunuz. Prens’le Prenses belki derin bir ırmağın kıyısındaki bir ülkede yaşamaya giderler; belki tek oğulları olur, Prens gibi menekşe gözlü, sarı saçlı küçük bir çocuk. Belki bir gün dadısıyla gezmeye çıkar; dadısı koca bir mürver ağacının altında uyuyakalır; küçük çocuk da derin ırmağa düşüp boğulur. Ne korkunç bir felaket! Biricik oğullarını kaybeden zavallılar! Gerçekten de dayanılmaz! Ben bunu asla atlatamam.”

“Ama biricik oğullarını kaybetmediler,” dedi Roma mumu; “başlarına hiçbir felaket gelmedi.”

“Öyle dedim demedim,” diye yanıtladı Roket. “Kaybedebilirler dedim. Biricik oğullarını kaybetmiş olsalardı, bu konuda konuşmanın artık anlamı kalmazdı. Olup bitmiş bir şey için dövünüp duranlardan nefret ederim. Ama biricik oğullarını kaybedebileceklerini düşündüğümde gerçekten çok etkileniyorum.”

“Belli oluyor!” diye haykırdı Bengal ateşi. “Doğrusu, tanıdığım en duygulu kişisiniz.”

“Tanıdığım en kaba kişi sizsiniz,” dedi Roket, “ve Prens’e duyduğum dostluğu anlayamazsınız.”

“Ama onu tanımıyorsun bile,” diye homurdandı Roma mumu.

“Tanıdığımı söylemedim,” diye yanıtladı Roket. “Sanırım onu tanısaydım hiç dostu olmazdım. İnsan dostlarını tanırsa bu çok tehlikelidir.”

“Kendini kuru tutsan iyi olur,” dedi ateş balonu. “Önemli olan bu.”

“Senin için çok önemli olduğuna kuşkum yok,” diye yanıtladı Roket; “ama istersem ağlarım,” dedi ve gerçekten gözyaşlarına boğuldu. Yağmur damlaları gibi sopasından aşağı akan gözyaşları, birlikte yuva kurmayı düşünen ve yaşayacak güzel, kuru bir yer arayan iki küçük böceği neredeyse boğuyordu.

“Gerçekten romantik bir yaradılışı olmalı,” dedi çarkıfelek; “ağlayacak hiçbir şey yokken ağlıyor.” Derin bir iç çekti ve tahta kutuyu düşündü.

Ama Roma mumu ile Bengal ateşi öfkelendiler; seslerinin çıktığı kadar “Zırva! Zırva!” diye bağırıp durdular. Son derece gerçekçiydiler ve bir şeye itiraz ettiklerinde ona zırva derlerdi.

Sonra ay görkemli bir gümüş kalkan gibi yükseldi; yıldızlar parlamaya başladı ve saraydan müzik sesi geldi.

Prens’le Prenses dansı yönetiyorlardı. Öyle güzel dans ettiler ki uzun beyaz zambaklar pencereden içeri uzanıp onları seyretti, kocaman kırmızı gelincikler de başlarını sallayıp ritim tuttu.

Saat önce onu, sonra on biri, ardından on ikiyi vurdu. Gece yarısının son vuruşuyla herkes terasa çıktı ve Kral, Kraliyet Havai Fişek Ustası’nı çağırttı.

“Havai fişekler başlasın,” dedi Kral. Kraliyet Havai Fişek Ustası eğilerek selam verdi ve bahçenin sonuna doğru yürüdü. Yanında altı yardımcısı vardı; her birinin uzun bir sırığın ucunda yanan bir meşale taşıyordu.

Gerçekten de görkemli bir gösteriydi.

Çarkıfelek döne döne fırıl fırıl dönerken vızzt! vızzt! sesleri çıktı. Roma mumu gümbür gümbür patladı. Sonra çatapatlar her yanı kaplayıp dans etti; Bengal ateşleri ortalığı kıpkızıl gösterdi. Ateş balonu yükselip giderken minicik mavi kıvılcımlar saçarak “Hoşça kalın!” diye bağırdı. Keyifleri yerinde olan çatapatlar pat pat! diye karşılık verdi. Olağanüstü Roket dışında hepsi başarılı oldu. Gözyaşlarından öyle ıslanmıştı ki bir türlü ateşlenemedi. İçindeki en iyi şey baruttu; ama o da gözyaşlarından öyle ıslanmıştı ki işe yaramaz hâle gelmişti. Alay etmekten başka türlü hiç konuşmadığı zavallı akrabalarının hepsi, ateş çiçekleri açan şahane altın çiçekler gibi göğe fırladı. Saray halkı “Yaşa! Yaşa!” diye haykırdı; küçük Prenses sevinçle güldü.

“Herhâlde beni büyük bir kutlama için saklıyorlar,” dedi Roket; “kuşkusuz anlamı bu.” Eskisinden de burnu havada görünüyordu.

Ertesi gün işçiler ortalığı toplamak için geldiler. “Belli ki bir heyet,” dedi Roket. “Onları gerektiği gibi ağırbaşlılıkla karşılayacağım.” Burnunu havaya kaldırıp çok önemli bir konu düşünüyormuş gibi kaşlarını çattı. Ama işçiler gitmek üzereyken bile onu fark etmediler. Tam o sırada içlerinden biri onu gördü. “Hey!” diye bağırdı. “Ne berbat bir roket!” Ve onu duvarın üzerinden hendeğe fırlattı.

“Berbat Roket mi? Berbat Roket mi?” diye söylenerek havada döndü; “imkânsız! Adam ‘şahane Roket’ dedi. ‘Berbat’la ‘şahane’ kulağa pek benziyor; hatta çoğu zaman aynı anlama gelirler.” Sonra çamura düştü.

“Burası rahat değil,” dedi; “ama herhâlde modaya uygun bir kaplıca burası; sağlığıma kavuşmam için beni buraya gönderdiler. Sinirlerim gerçekten çok yıpranmış; dinlenmem gerek.”

Derken parlak, mücevher gibi gözleri ve yeşil benekli derisi olan küçük bir Kurbağa yüzerek yanına geldi.

“Yeni gelen biri, anlaşılan!” dedi Kurbağa. “Ne olursa olsun, çamur gibisi yoktur. Bana yağmurlu bir hava ve bir hendek verin, keyfim yerinde olsun. Sizce öğleden sonra yağmur yağar mı? Umarım yağar; ama gökyüzü masmavi ve bulutsuz. Ne yazık!”

“I-ıhım! I-ıhım!” dedi Roket ve öksürmeye başladı.

“Ne hoş bir sesiniz var!” diye haykırdı Kurbağa. “Gerçekten de vıraklamaya benziyor; vıraklamak elbette dünyanın en müzikal sesidir. Bu akşam koro topluluğumuzu dinlersiniz. Çiftçinin evinin yakınındaki eski ördek göletinde otururuz; ay doğar doğmaz şarkıya başlarız. Öyle büyüleyicidir ki herkes bizi dinlemek için uyanık kalır. Hatta daha dün çiftçinin karısının annesine, geceleri bizim yüzümüzden gözünü bile kırpmadığını söylediğini duydum. Bu kadar sevildiğini görmek insanı gerçekten mutlu ediyor.”

“I-ıhım! I-ıhım!” dedi Roket öfkeyle. Bir türlü lafa giremediği için çok kızmıştı.

“Gerçekten hoş bir ses,” diye sürdürdü Kurbağa. “Umarım ördek göletine uğrarsınız. Kızlarımı aramaya gidiyorum. Altı güzel kızım var; Turna’yla karşılaşmalarından çok korkuyorum. Tam bir canavardır; onları kahvaltıda yemekten hiç çekinmez. Neyse, hoşça kalın. Konuşmamızdan gerçekten çok keyif aldım.”

“Konuşmamız mı?” dedi Roket. “Bütün süre boyunca yalnızca sen konuştun. Buna konuşma denmez.”

“Birinin dinlemesi gerekir,” diye yanıtladı Kurbağa; “konuşmanın hepsini kendim yapmayı severim. Zamandan kazandırır, tartışmaları önler.”

“Ama ben tartışmayı severim,” dedi Roket.

“Umarım öyle değildir,” dedi Kurbağa kendinden hoşnut bir tavırla. “Tartışmalar son derece kabadır; çünkü iyi çevrelerde herkes tam olarak aynı fikirleri paylaşır. İkinci kez hoşça kalın; kızlarımı uzakta görüyorum.” Küçük Kurbağa yüzerek uzaklaştı.

“Çok sinir bozucu birisin,” dedi Roket, “hem de görgüsüzün teki. İnsan kendinden söz etmek isterken, senin gibi kendinden söz edenlerden nefret ederim. Ben buna bencillik derim; bencillik de benim yaradılışımda biri için özellikle iğrenç bir şeydir, çünkü duyarlı yaradılışımla tanınırım. Aslında beni örnek almalısın; bundan daha iyi bir örnek bulamazsın. Fırsat elindeyken bundan yararlan, çünkü hemen şimdi Saray’a geri dönüyorum. Saray’da çok sevilirim; hatta Prens’le Prenses dün benim onuruma evlendiler. Elbette bu işlerden haberin yok; taşralısın.”

“Onunla konuşmanın faydası yok,” dedi büyük kahverengi bir sazın tepesinde duran bir Yusufçuk; “hiç yok, çünkü gitmiş.”

“Eh, bu onun kaybı, benim değil,” diye yanıtladı Roket. “Beni dinlemiyor diye onunla konuşmayı bırakacak değilim. Kendi sesimi duymayı severim. En büyük zevklerimden biridir bu. Sık sık kendi kendimle uzun uzun konuşurum; o kadar zekiyim ki bazen söylediğim tek bir sözü bile anlamam.”

“Öyleyse kesinlikle felsefe üzerine konferans vermelisin,” dedi Yusufçuk; güzel, tül gibi kanatlarını açıp göğe yükseldi.

“Burada kalmaması ne kadar aptalca!” dedi Roket. “Aklını geliştirmek için böyle bir fırsat sık sık eline geçmez. Ama neyse, hiç umurumda değil. Benim gibi bir dehanın değerini elbet bir gün anlayacaklar.” Çamura biraz daha gömüldü.

Bir süre sonra büyük, beyaz bir Ördek yüzerek yanına geldi. Sarı bacakları ve perdeli ayakları vardı; paytak yürüyüşü sayesinde büyük bir güzellik sayılırdı.

“Vak, vak, vak,” dedi. “Ne tuhaf bir biçiminiz var! Böyle mi doğdunuz, yoksa bir kaza sonucu mu böyle oldunuz, sorabilir miyim?”

“Belli ki hep taşrada yaşamışsınız,” diye yanıtladı Roket, “yoksa kim olduğumu bilirdiniz. Yine de cehaletinizi bağışlıyorum. İnsanların kendisi kadar olağanüstü olmasını beklemek haksızlık olur. Göğe uçabildiğimi ve altın yağmuru gibi inebildiğimi duyunca herhâlde şaşıracaksınız.”

“Buna pek değer vermiyorum,” dedi Ördek, “çünkü kimseye ne yararı olduğunu anlayamıyorum. Öküz gibi tarlayı sürebilseydiniz, at gibi araba çekebilseydiniz ya da çoban köpeği gibi koyunlara göz kulak olabilseydiniz, işte o başka.”

“İyi yürekli yaratık,” diye haykırdı Roket son derece kibirli bir sesle, “alt tabakadan olduğunuz belli. Benim konumumdaki biri asla işe yaramaz. Bazı hünerlerimiz vardır; bu da yeter de artar. Her tür çalışmaya, hele sizin önerdiğiniz türden işlere hiç sempati duymam. Hatta hep şöyle düşünmüşümdür: çok çalışmak, yapacak hiçbir şeyi olmayanların sığınağından başka bir şey değildir.”

“Peki peki,” dedi son derece uysal olan ve hiç kimseyle kavga etmeyen Ördek. “Herkesin zevki farklı. Her neyse, umarım buraya yerleşirsiniz.”

“Ah, hayır!” diye haykırdı Roket. “Ben yalnızca bir ziyaretçiyim, hem de seçkin bir ziyaretçi. Doğrusu, burayı pek sıkıcı buluyorum. Ne sosyete var burada ne de yalnızlık. Aslında burası tam anlamıyla bir banliyö. Herhâlde Saray’a geri döneceğim, çünkü dünyada büyük yankı uyandırmaya yazgılı olduğumu biliyorum.”

“Bir zamanlar ben de kamu hayatına atılmayı düşünmüştüm,” dedi Ördek. “Düzeltilmesi gereken o kadar çok şey var ki. Nitekim bir süre önce bir toplantıya başkanlık ettim; sevmediğimiz her şeyi kınayan kararlar aldık. Ama pek işe yaramış gibi görünmüyorlardı. Şimdi ev hayatına yöneldim, ailemle ilgileniyorum.”

“Ben kamu hayatı için yaratılmışım,” dedi Roket, “bütün akrabalarım da öyle; en mütevazıları bile. Ne zaman ortaya çıksak büyük ilgi uyandırırız. Ben henüz şahsen ortaya çıkmadım ama çıktığımda muhteşem bir manzara olacak. Ev hayatına gelince, insanı hızla yaşlandırır ve zihnini daha yüce şeylerden uzaklaştırır.”

“Ah, hayatın yüce şeyleri, ne güzeller!” dedi Ördek. “Bu da bana ne kadar acıktığımı hatırlattı.” Sonra, “Vak, vak, vak,” diye seslenerek akıntı boyunca yüzüp uzaklaştı.

“Geri gel! Geri gel!” diye bağırdı Roket. “Sana söyleyecek daha çok şeyim var.” Ama Ördek ona aldırış etmedi. “Gitmesine sevindim,” dedi kendi kendine. “Aklı kesinlikle orta sınıf kafası.” Biraz daha çamura gömüldü ve dehanın yalnızlığını düşünmeye başladı. Derken beyaz önlüklü iki küçük oğlan ellerinde bir çaydanlık ve birkaç odun parçasıyla kıyıdan koşarak geldi.

“Heyet bu olmalı,” dedi Roket ve çok ağırbaşlı görünmeye çalıştı.

“Hey!” diye bağırdı oğlanlardan biri. “Şu eski sopaya bakın! Acaba buraya nasıl gelmiş?” Roket’i hendekten çıkarıp aldı.

“Eski sopa!” dedi Roket. “İmkânsız! Altın Sopa, demek istediği buydu. Altın Sopa, çok iltifatkâr bir söz. Aslında beni Saray’ın ileri gelenlerinden biri sanıyor!”

“Hadi bunu ateşe atalım!” dedi öteki oğlan. “Çaydanlığı kaynatmaya yarar.”

Bunun üzerine odunları üst üste yığıp Roket’i en üste koydular ve ateşi yaktılar.

“Muhteşem!” diye haykırdı Roket. “Beni gün ortasında ateşleyecekler; böylece herkes beni görebilecek.”

“Şimdi uyuyalım,” dediler. “Uyandığımızda çaydanlık kaynamış olur.” Çimenlere uzanıp gözlerini kapattılar.

Roket çok nemliydi, bu yüzden yanması uzun sürdü. Ama sonunda ateş onu sardı.

“Şimdi havalanıyorum!” diye bağırdı ve dimdik kesildi. “Yıldızlardan çok daha yükseğe çıkacağımı biliyorum; Ay’dan, Güneş’ten çok daha yükseğe. Öyle yükseğe çıkacağım ki—”

Fıss! Fıss! Fıss! Roket dümdüz havaya yükseldi.

“Harika!” diye haykırdı. “Böyle sonsuza dek süreceğim. Ne büyük başarı ama!”

Ama onu kimse görmedi.

Sonra bütün bedeninde tuhaf bir karıncalanma hissetmeye başladı.

“Şimdi patlayacağım!” diye bağırdı. “Bütün dünyayı ateşe verecek, öyle bir gürültü koparacağım ki tam bir yıl boyunca başka hiçbir şey konuşulmayacak.” Ve gerçekten de patladı. Barut bangır bangır patladı. Hiç kuşku yoktu.

Ama onu kimse duymadı; iki küçük oğlan bile duymadı, çünkü mışıl mışıl uyuyorlardı.

Ondan geriye yalnızca sopası kalmıştı; sopa, hendeğin kıyısında gezinen bir Kazın sırtına düştü.

“Aman Tanrım!” diye haykırdı Kaz. “Sopa yağacak galiba!” deyip suya daldı.

“Büyük bir yankı uyandıracağımı biliyordum,” diye soludu Roket ve söndü.

Ballantyne & Co. Limited tarafından basılmıştır.

Tavistock Street, Covent Garden, Londra

Kuş biçimli süsleme

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…