Mutlu Prens ve Diğer Masallar kitap kapağı

2. bölüm / 5

Bülbül ve Gül

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Bülbül ve Gül

Bülbül ve Gül
Çimenlere uzanmış bir genç adamın dekoratif çizimi

“Ona kırmızı güller getirirsem benimle dans edeceğini söyledi,” diye haykırdı genç Öğrenci. “Ama bahçemin hiçbir yerinde kırmızı bir gül yok.”

Bülbül, pırnal meşesindeki yuvasından onu duydu; yaprakların arasından dışarı baktı ve merak etti.

“Bütün bahçemde tek bir kırmızı gül yok!” diye haykırdı; güzel gözleri yaşlarla doldu. “Ah, mutluluk ne küçük şeylere bağlı! Bilgelerin yazdığı her şeyi okudum, felsefenin bütün sırları benim; yine de bir kırmızı gülüm olmadığı için hayatım zehir oluyor.”

“İşte sonunda gerçek bir âşık,” dedi Bülbül. “Onu tanımazken geceler boyu onun türküsünü söyledim; geceler boyu yıldızlara hikâyesini anlattım, şimdi de onu görüyorum. Saçları sümbül çiçeği kadar koyu, dudakları arzuladığı gül kadar kırmızı; ama tutkusu yüzünü solgun fildişi gibi yapmış, keder de alnına mührünü basmış.”

“Prens yarın gece bir balo veriyor,” diye mırıldandı genç Öğrenci, “sevdiğim kız da orada olacak. Ona kırmızı bir gül götürürsem şafağa kadar benimle dans edecek. Kırmızı gülü götürürsem onu kollarıma alacağım; başını omzuma yaslayacak, eli de benim elimde olacak. Ama bahçemde kırmızı gül yok; bu yüzden yalnız başıma oturacağım, o da yanımdan geçip gidecek. Bana aldırmayacak ve kalbim kırılacak.”

“İşte gerçek bir âşık,” dedi Bülbül. “Benim türkülerimde anlattıklarımı o yaşıyor; benim sevincim onun acısı. Aşk gerçekten harika bir şey. Zümrütlerden daha değerli, en güzel opallerden daha kıymetli. İncilerle narlar onu satın alamaz; çarşıda pazarda da sergilenmez. Tüccarlardan satın alınamaz, altın karşılığında terazide tartılıp verilemez.”

“Müzisyenler locada oturacak,” dedi genç Öğrenci, “telli çalgılarını çalacaklar; sevdiğim kız arpın ve kemanın sesiyle dans edecek. Öyle hafif dans edecek ki ayakları yere değmeyecek; şık giysili saraylılar da çevresinde toplanacak. Ama benimle dans etmeyecek, çünkü ona verecek kırmızı gülüm yok.” Çimenlere kendini bıraktı, yüzünü ellerine gömüp ağladı.

“Neden ağlıyor?” diye sordu, kuyruğu havada, yanından koşarak geçen küçük Yeşil Kertenkele.

“Gerçekten, neden?” dedi bir güneş ışığının peşinde kanat çırpan Kelebek.

“Gerçekten, neden?” diye fısıldadı bir Papatya, yumuşak ve alçak bir sesle yanındakine.

“Kırmızı bir gül için ağlıyor,” dedi Bülbül.

“Kırmızı bir gül için mi?” diye bağırdılar. “Ne kadar gülünç!” Biraz alaycı olan küçük Kertenkele kahkahayı bastı.

Ama Bülbül, Öğrenci’nin kederinin sırrını anlamıştı. Meşe ağacında sessizce oturup Aşk’ın gizemini düşündü.

Birden uçmak için kahverengi kanatlarını açıp havalandı. Koruluğun içinden bir gölge gibi geçti; bahçenin üzerinde de gölge gibi süzüldü.

Çimenliğin ortasında güzel bir Gül Ağacı duruyordu. Bülbül onu görünce yanına uçup bir dalına kondu.

“Bana kırmızı bir gül ver,” diye haykırdı, “ben de sana en güzel şarkımı söyleyeyim.”

Ama Ağaç başını salladı.

“Benim güllerim beyazdır,” diye yanıtladı. “Denizin köpüğü kadar beyaz, dağdaki kardan da beyaz. Ama eski güneş saatinin çevresinde büyüyen kardeşime git; belki istediğini o verir.”

Bunun üzerine Bülbül, eski güneş saatinin çevresinde büyüyen Gül Ağacı’na uçtu.

“Bana kırmızı bir gül ver,” diye haykırdı, “ben de sana en güzel şarkımı söyleyeyim.”

Ama Ağaç başını salladı.

“Benim güllerim sarıdır,” diye yanıtladı. “Kehribar bir tahtta oturan denizkızının saçları kadar sarı; çayırda, orakçı orağıyla gelmeden önce açan nergisten de sarı. Ama Öğrenci’nin penceresinin altında büyüyen kardeşime git; belki istediğini o verir.”

Bunun üzerine Bülbül, Öğrenci’nin penceresinin altında büyüyen Gül Ağacı’na uçtu.

“Bana kırmızı bir gül ver,” diye haykırdı, “ben de sana en güzel şarkımı söyleyeyim.”

Ama Ağaç başını salladı.

“Benim güllerim kırmızıdır,” diye yanıtladı, “güvercinin ayakları kadar kırmızı, okyanus mağarasında dalgalanıp duran büyük mercan yelpazelerinden de kırmızı. Ama kış damarlarımı dondurdu, ayaz tomurcuklarımı kıstı, fırtına dallarımı kırdı; bu yıl hiç gülüm olmayacak.”

“İstediğim tek şey bir kırmızı gül,” diye haykırdı Bülbül. “Yalnızca bir kırmızı gül! Onu elde etmemin hiçbir yolu yok mu?”

“Bir yolu var,” diye yanıtladı Ağaç, “ama o kadar korkunç ki sana anlatmaya cesaret edemiyorum.”

“Anlat,” dedi Bülbül. “Korkmuyorum.”

“Kırmızı bir gül istiyorsan,” dedi Ağaç, “onu ay ışığında müzikten örmeli, kendi kalbinin kanıyla boyamalısın. Göğsünü bir dikene dayayıp bana şarkı söylemelisin. Gece boyunca şarkı söylemelisin; diken kalbine batmalı, yaşam kanın damarlarıma akıp benim olmalı.”

“Bir kırmızı gül için ölüm büyük bir bedel,” diye haykırdı Bülbül. “Oysa yaşam herkes için çok değerlidir. Yeşil koruda oturup altın arabasındaki Güneş’i, inci arabasındaki Ay’ı seyretmek güzeldir. Alıç güzel kokar; vadide saklanan çan çiçekleri, tepede açan fundalar da güzeldir. Yine de Aşk yaşamdan üstündür. Bir kuşun kalbi, insanın kalbinin yanında nedir ki?”

Böylece kahverengi kanatlarını uçmak için açıp havalandı. Bahçenin üzerinden bir gölge gibi geçti, koruluğun içinden de gölge gibi süzüldü.

Genç Öğrenci, Bülbül’ün onu bıraktığı yerde hâlâ çimenlere uzanıyordu; güzel gözlerindeki yaşlar henüz kurumamıştı.

“Mutlu ol,” diye haykırdı Bülbül. “Mutlu ol; kırmızı gülün olacak. Onu ay ışığında müzikten örecek, kendi kalbimin kanıyla boyayacağım. Senden tek isteğim gerçek bir âşık olman; çünkü Aşk, bilge olmasına rağmen Felsefe’den daha bilge, güçlü olmasına rağmen Kudret’ten daha kudretlidir. Kanatları alev rengidir, bedeni de alev renginde. Dudakları bal gibi tatlı, soluğu buhur gibidir.”

Öğrenci çimenlerden başını kaldırıp dinledi ama Bülbül’ün ne dediğini anlayamadı; çünkü yalnızca kitaplarda yazılı şeyleri biliyordu.

Ama Meşe Ağacı anlamıştı ve üzüldü; çünkü dallarına yuva kurmuş küçük Bülbül’ü çok severdi.

“Bana son bir şarkı söyle,” diye fısıldadı. “Gittiğinde kendimi çok yalnız hissedeceğim.”

Bülbül Meşe Ağacı’na bir şarkı söyledi; sesi gümüş bir ibrikten fokurdayarak dökülen su gibiydi.

Şarkısı bitince Öğrenci ayağa kalktı, cebinden bir not defteriyle kurşun kalem çıkardı.

“Bir biçemi var,” dedi kendi kendine, koruluktan geçip uzaklaşırken; “bunu inkâr edemem. Ama duygusu var mı? Sanmıyorum. Aslında çoğu sanatçı gibi; üsluptan ibaret, hiç içten değil. Başkaları için kendini feda etmez. Tek düşündüğü müzik; sanatların bencil olduğunu herkes bilir. Yine de sesinde birkaç güzel nota olduğu kabul edilmeli. Ne yazık ki bunlar hiçbir şey ifade etmiyor, hiçbir işe de yaramıyor.” Odasına girdi, küçük karyolasına uzandı ve sevdiği kızı düşünmeye başladı; bir süre sonra uykuya daldı.

Ay gökte parlayınca Bülbül Gül Ağacı’na uçtu ve göğsünü dikene dayadı. Gece boyunca göğsü dikene dayalı hâlde şarkı söyledi; soğuk, kristal Ay eğilip onu dinledi. Bülbül gece boyunca şarkı söyledi; diken göğsüne gittikçe daha derin battı ve yaşam kanı bedeninden çekilip gitti.

Önce bir oğlanla bir kızın kalbinde aşkın doğuşunu söyledi. Gül Ağacı’nın en tepesindeki dalda olağanüstü bir gül açtı; şarkı şarkıyı izledikçe yapraklar da birbiri ardına açıyordu. Başta, ırmağın üzerine çöken sis kadar solgundu; sabahın ayakları gibi solgun, şafağın kanatları kadar gümüştendi. Ağacın en tepesindeki dalda açan gül, gümüş bir aynadaki gülün gölgesi ya da bir su birikintisindeki gülün gölgesi gibiydi.

Ama Ağaç, Bülbül’e dikene daha çok sokulmasını söyledi. “Biraz daha sokul, küçük Bülbül,” diye haykırdı Ağaç. “Yoksa gül tamamlanmadan gündüz olacak.”

Bülbül dikene daha çok sokuldu; şarkısı gittikçe yükseldi, çünkü bir erkeğin ve genç bir kızın ruhunda tutkunun doğuşunu söylüyordu.

Gülün yapraklarına narin bir pembe renk yayıldı; tıpkı damadın gelini öperken yüzüne yayılan pembelik gibi. Ama diken henüz Bülbül’ün kalbine ulaşmamıştı, bu yüzden gülün kalbi beyaz kaldı; çünkü bir gülün kalbini yalnızca bir Bülbül’ün kalp kanı kızartabilirdi.

Ağaç, Bülbül’e dikene daha çok sokulmasını söyledi. “Biraz daha sokul, küçük Bülbül,” diye haykırdı Ağaç. “Yoksa gül tamamlanmadan gündüz olacak.”

Bülbül dikene daha çok sokuldu; diken kalbine değdi ve içinden şiddetli bir acı geçti. Acı çok, çok keskindi; şarkısı gittikçe coştu, çünkü Ölüm’ün kusursuzlaştırdığı Aşk’ı, mezarda ölmeyen Aşk’ı söylüyordu.

Olağanüstü gül, doğu göğünün gülü gibi kıpkırmızı oldu. Yapraklardan oluşan çelenk kıpkırmızıydı; kalbi de yakut gibi.

Ama Bülbül’ün sesi gittikçe kısıldı, küçük kanatları çırpınmaya başladı, gözlerinin üzerine bir perde indi. Şarkısı gittikçe zayıfladı; boğazında bir şeyin kendisini tıkadığını hissetti.

Sonra son bir kez müziğini coşkuyla yükseltti. Ak Ay onu duydu; şafağı unuttu, gökte kalmayı sürdürdü. Kırmızı gül onu duydu; baştan başa mutlulukla titredi ve soğuk sabah havasına yapraklarını açtı. Yankı onu tepelerdeki mor mağarasına taşıdı ve uyuyan çobanları düşlerinden uyandırdı. Ses ırmağın sazlıklarından geçti; sazlar da onun haberini denize ulaştırdı.

“Bak, bak!” diye haykırdı Ağaç. “Gül artık tamamlandı.” Ama Bülbül yanıt vermedi; kalbine diken batmış hâlde uzun çimenlerin üzerinde ölü yatıyordu.

Öğleyin Öğrenci penceresini açıp dışarı baktı.

“Vay, ne büyük talih!” diye haykırdı. “İşte kırmızı bir gül! Hayatımda böyle bir gül görmedim. Öyle güzel ki mutlaka uzun bir Latince adı vardır.” Eğilip gülü kopardı.

Sonra şapkasını taktı, elinde gülle Profesör’ün evine koştu.

Profesör’ün kızı kapı eşiğinde oturmuş mavi ipeği bir makaraya sarıyordu; küçük köpeği de ayaklarının dibinde yatıyordu.

“Sana kırmızı bir gül getirirsem benimle dans edeceğini söylemiştin,” diye haykırdı Öğrenci. “İşte dünyadaki en kırmızı gül. Bu gece onu kalbinin yanına takacaksın; birlikte dans ederken sana seni nasıl sevdiğimi anlatacak.”

Ama kız kaşlarını çattı.

“Korkarım elbisemle uymaz,” diye yanıtladı. “Üstelik Mabeyincinin yeğeni bana gerçek mücevherler gönderdi; herkes mücevherlerin çiçeklerden çok daha pahalı olduğunu bilir.”

“Vallahi, çok nankörsünüz,” dedi Öğrenci öfkeyle; gülü sokağa fırlattı. Gül oluğa düştü ve bir araba tekerleği üzerinden geçti.

“Nankör mü?” dedi kız. “Bak, çok kabasın; ayrıca sen kimsin ki? Yalnızca bir Öğrenci. Mabeyincinin yeğenindeki gibi ayakkabılarında gümüş tokalar olduğuna bile inanmıyorum.” Sandalyesinden kalkıp eve girdi.

“Aşk ne aptalca bir şey,” dedi Öğrenci uzaklaşırken. “Mantık kadar bile işe yaramıyor; hiçbir şeyi kanıtlamıyor, insana sürekli gerçekleşmeyecek şeylerden söz edip doğru olmayan şeylere inandırıyor. Aslında tümüyle işe yaramaz. Bu çağda işe yararlılık her şey olduğuna göre Felsefe’ye dönüp Metafizik çalışacağım.”

Böylece odasına döndü, tozlu, kocaman bir kitap çıkardı ve okumaya başladı.

Bülbül ve gülün dekoratif çizimi

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…