Mutlu Prens ve Diğer Masallar kitap kapağı

3. bölüm / 5

Bencil Dev

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: Bencil Dev

Bencil Dev
Bencil Dev

Çocuklar her öğleden sonra okuldan dönerken Dev’in bahçesine gidip oynarlardı.

Burası yumuşak, yeşil çimenleri olan büyük ve güzel bir bahçeydi. Çimenlerin üzerinde yer yer yıldızlar gibi güzel çiçekler açıyordu; baharda narin pembe ve inci renkli çiçeklere bürünen on iki şeftali ağacı vardı, sonbaharda da bol bol meyve verirlerdi. Kuşlar ağaçlara konup öyle güzel şakırlardı ki çocuklar onları dinlemek için oyunlarını bırakırdı. “Burada ne kadar mutluyuz!” diye seslenirlerdi birbirlerine.

Bahçedeki çocukların dekoratif çizimi

Bir gün Dev geri döndü. Cornish dev dostunu ziyarete gitmiş, yanında yedi yıl kalmıştı. Yedi yıl dolunca söyleyeceklerini tüketmişti; sohbeti sınırlıydı ve kendi şatosuna dönmeye karar verdi. Eve vardığında çocukları bahçede oynarken gördü.

“Burada ne yapıyorsunuz?” diye çok sert bir sesle haykırdı; çocuklar kaçıştı.

“Kendi bahçem benim bahçemdir,” dedi Dev. “Bunu herkes anlayabilir; burada benden başka kimsenin oynamasına izin vermeyeceğim.” Bunun üzerine bahçenin çevresine yüksek bir duvar ördürdü ve bir uyarı levhası astı.

İZİNSİZ GİRENLER

HAKKINDA

YASAL İŞLEM YAPILACAKTIR

Dev gerçekten çok bencildi.

Zavallı çocukların artık oynayacak hiçbir yeri kalmamıştı. Yolda oynamayı denediler ama yol çok tozlu, taşları da çok sertti; hiç hoşlarına gitmedi. Dersleri bitince yüksek duvarın çevresinde dolaşıp içerideki güzel bahçeyi konuşurlardı. “Orada ne kadar mutluyduk,” derlerdi birbirlerine.

Sonra bahar geldi; ülkenin her yanında küçük çiçekler açtı, küçük kuşlar belirdi. Yalnızca Bencil Dev’in bahçesinde hâlâ kış hüküm sürüyordu. Çocuklar olmadığı için kuşların orada şarkı söyleyesi gelmiyor, ağaçlar da çiçek açmayı unutuyordu. Bir gün güzel bir çiçek çimenlerin arasından başını çıkardı ama uyarı levhasını görünce çocuklara öyle üzüldü ki yeniden toprağın içine süzülüp uykuya daldı. Sevinen bir tek Kar ile Ayaz’dı. “Bahar bu bahçeyi unutmuş,” diye bağırdılar. “Öyleyse biz de yıl boyu burada yaşayacağız.” Kar, çimenlerin üzerini kocaman beyaz peleriniyle örttü; Ayaz da bütün ağaçları gümüşe boyadı. Sonra Kuzey Rüzgârı’nı yanlarında kalmaya çağırdılar, o da geldi. Kürklere sarınmıştı; bütün gün bahçenin çevresinde uğuldayıp durdu, bacaların şapkalarını uçurdu. “Ne hoş bir yer,” dedi. “Dolu’yu da ziyarete çağırmalıyız.” Bunun üzerine Dolu geldi. Her gün üç saat boyunca kalenin çatısına takır takır vurup kiremitlerin çoğunu kırdı; sonra da olanca hızıyla bahçenin çevresinde dönüp durdu. Gri giysiliydi, soluğu buz gibiydi.

“Baharın neden bu kadar geciktiğini anlayamıyorum,” dedi Bencil Dev, pencerenin önünde oturmuş soğuk, bembeyaz bahçesine bakarken. “Umarım hava değişir.”

Ama bahar da yaz da hiç gelmedi. Sonbahar bütün bahçelere altın renkli meyveler verdi, Dev’in bahçesineyse hiç vermedi. “Çok bencil,” dedi. Böylece orada hep kış hüküm sürdü; Kuzey Rüzgârı, Dolu, Ayaz ve Kar ağaçların arasında dans edip durdu.

Bir sabah Dev yatakta uyanık yatarken kulağına güzel bir müzik sesi geldi. Öyle tatlıydı ki Kral’ın müzisyenlerinin yoldan geçtiğini sandı. Oysa pencerenin dışında şakıyan küçücük bir ispinozdu. Ama bahçesinde bir kuşun şarkı söylediğini duymayalı öyle uzun zaman olmuştu ki bu ona dünyadaki en güzel müzik gibi geldi. Derken Dolu başının üstünde dans etmeyi bıraktı, Kuzey Rüzgârı’nın uğultusu kesildi ve açık pencereden içeri hoş bir koku doldu. “Sanırım bahar sonunda geldi,” dedi Dev; yataktan fırlayıp dışarı baktı.

Peki ne gördü?

Harikulade bir manzara gördü. Çocuklar duvardaki küçük bir delikten içeri girmiş, ağaçların dallarına oturmuşlardı. Görebildiği her ağacın üzerinde bir çocuk vardı. Ağaçlar çocukların yeniden dönmesine öyle sevinmişti ki çiçeklerle donanmış, dallarını çocukların başlarının üzerinde usulca sallıyorlardı. Kuşlar sevinçle uçuşup cıvıldıyor, çiçekler yeşil çimenlerin arasından başlarını uzatıp gülümsüyordu. Manzara çok güzeldi; yalnız bir köşede hâlâ kış vardı. Bahçenin en uzak köşesiydi orası ve orada küçük bir oğlan duruyordu. O kadar ufaktı ki ağacın dallarına erişemiyordu; ağacın çevresinde dolaşıp acı acı ağlıyordu. Zavallı ağaç hâlâ baştan aşağı kırağıyla ve karla kaplıydı; Kuzey Rüzgârı da üzerinde esip uğulduyordu. “Tırman küçük oğlan!” dedi Ağaç ve dallarını olabildiğince aşağı eğdi; ama çocuk çok ufaktı.

Dev dışarı bakarken yüreği yumuşadı. “Ne kadar bencilmişim!” dedi. “Şimdi baharın neden buraya gelmediğini anlıyorum. O zavallı küçük oğlanı ağacın tepesine çıkaracağım; sonra duvarı yıkacağım ve bahçem çocukların oyun alanı olacak, sonsuza dek.” Yaptığına gerçekten çok üzülmüştü.

Sessizce merdivenlerden indi, ön kapıyı usulca açıp bahçeye çıktı. Ama çocuklar onu görünce öyle korktular ki hepsi kaçtı ve bahçe yeniden kışa döndü. Yalnız küçük oğlan kaçmadı; gözleri yaşlarla öyle doluydu ki Dev’in geldiğini görmedi. Dev sessizce arkasına sokulup onu nazikçe eline aldı ve ağacın üzerine koydu. Ağaç hemen çiçek açtı; kuşlar gelip dallarında şarkı söyledi. Küçük oğlan iki kolunu uzatıp Dev’in boynuna doladı, onu öptü. Dev’in artık kötü olmadığını gören öteki çocuklar da koşarak geri döndü; onlarla birlikte bahar da geldi. “Artık bu bahçe sizin, küçük çocuklar,” dedi Dev; büyük bir balta alıp duvarı yıktı. İnsanlar saat on ikide pazara giderken, Dev’i hayatlarında gördükleri en güzel bahçede çocuklarla oynarken buldular.

Bütün gün oynadılar; akşam olunca Dev’in yanına gelip ona veda ettiler.

“Peki küçük arkadaşınız nerede?” diye sordu. “Ağaca çıkardığım oğlan.” Dev onu en çok seviyordu, çünkü onu öpmüştü.

“Bilmiyoruz,” diye yanıtladı çocuklar. “Gitti.”

“Yarın mutlaka buraya gelmesini söyleyin,” dedi Dev. Ama çocuklar nerede yaşadığını bilmediklerini ve onu daha önce hiç görmediklerini söylediler. Dev çok üzüldü.

Dersler bitince her öğleden sonra çocuklar gelip Dev’le oynadı. Ama Dev’in sevdiği küçük oğlanı bir daha gören olmadı. Dev bütün çocuklara çok iyi davrandı; yine de ilk küçük arkadaşını özlüyor, sık sık ondan söz ediyordu. “Onu bir görebilsem!” derdi.

Yıllar geçti; Dev iyice yaşlanıp güçten düştü. Artık oynayamıyordu; kocaman bir koltuğa oturup çocukların oyunlarını seyreder, bahçesini hayranlıkla izlerdi. “Birçok güzel çiçeğim var,” derdi. “Ama çiçeklerin en güzeli çocuklar.”

Bir kış sabahı giyinirken penceresinden dışarı baktı. Artık kıştan nefret etmiyordu; onun yalnızca uykuya dalmış bahar olduğunu ve çiçeklerin dinlendiğini biliyordu.

Birden şaşkınlıkla gözlerini ovuşturup baktı, baktı. Gerçekten de olağanüstü bir manzaraydı. Bahçenin en uzak köşesinde, güzel beyaz çiçeklerle baştan aşağı kaplı bir ağaç duruyordu. Dalları altın rengindeydi; dallarından gümüş meyveler sarkıyordu. Ağacın altında da sevdiği küçük oğlan duruyordu.

Dev büyük bir sevinçle aşağı koşup bahçeye çıktı. Çimenleri hızla geçerek çocuğun yanına vardı. İyice yaklaşınca yüzü öfkeden kıpkırmızı oldu ve “Seni yaralamaya kim cüret etti?” dedi. Çocuğun ellerinin içlerinde iki çivinin izi vardı; küçük ayaklarında da iki çivinin izi duruyordu.

“Seni yaralamaya kim cüret etti?” diye haykırdı Dev. “Söyle de büyük kılıcımı alıp onu öldüreyim.”

“Hayır!” diye karşılık verdi çocuk. “Bunlar Sevgi’nin yaraları.”

“Sen kimsin?” dedi Dev. Üzerine tuhaf bir huşu çöktü ve küçük çocuğun önünde diz çöktü.

Çocuk Dev’e gülümsedi ve şöyle dedi: “Bir zamanlar bahçende oynamama izin verdin; bugün de sen benim bahçeme geleceksin. Orası Cennet.”

O öğleden sonra çocuklar bahçeye koştuklarında Dev’i ağacın altında, bembeyaz çiçeklerle kaplı hâlde ölü yatarken buldular.

Çelenk biçiminde dekoratif çizim

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…