GİRİŞ

Sabahın ilk saatleri…
Güneş hafif bir şekilde pencereden içeri süzülüyor, odayı aydınlatıyordu.
Son üç aydır her günüm neredeyse aynı geçiyordu. Her sabah aynı ruh hali ve aynı tükenmişlik ile uyanıyordum.
Üç aydır tek bir gün bile mutlu olamamıştım. Tek bir gün bile gerçekten gülümseyememiştim.
Hızlı bir şekilde mutfağa doğru ilerledim ve masaya oturdum. Bir yandan yemek yerken bir yandan da birazdan olacak konuşmayı bekliyordum. Ve sonunda o konuşma başladı.
“Kızım lütfen daha fazla itiraz etme bir psikoloğa gidelim.”
Babam başını salladı.
“Benim bir psikolog arkadaşım var. İstersen kahvaltıdan sonra hemen gideriz.”
Her sabah aynı konuşmayı dinliyordu ve aynı cevapları veriyordum. Ama onlar yine de sormaktan vazgeçmiyordu.
“İstemiyorum. Benim psikolojim gayet iyi eğer öyle olmasaydı psikoloğa giderdim değil mi?”
“Kızım.”
Babamın cümlesini tamamlamasını beklemeden hızlı bir şekilde masada kalktım ve odama gidip kapıyı kapattım.
Odama bir göz gezdirdim
“Tam bir depresyon odası.”
Yatağıma uzandım ve kendime bir söz verdim.
“Bugünden itibaren her şeyi unutacağım. Geçmişi unutup hayatıma kaldığım yerden devam edeceğim. Ve en önemlisi;
Onu unutacaktım..."