6.BÖLÜM

(Nehir’in anlatımıyla)

“Nehir!”

Etrafıma baktım. Doruk’un sesiydi. Ama şu an konuşmak isteyeceğim son kişi bile değildi. Hızlı bir şekilde yürümeye devam ettim. Ama o tekrar çağırdı.
“Nehir!”
“Nehir!”
Az önce sorduğum soruları cevapsız bırakmıştı ve şimdi benimle konuşmak mı istiyordu?
Daha fazla dayanamadım ve öfkeli bir şekilde yanına gidip bağırdım.
“Ne var!”
Bir süre bana baktı. Cevap vermedi. Sonra sakin bir ses tonuyla konuşmaya başladı.
“Sadece konuşmak istemiştim. Şimdi istediğin soruyu sor hepsine cevap vereceğim.”
Şaşkınlıkla ona baktım. Sorduğun soruların hepsine cevap vereceğim demişti. Ama ben neden gittin diye sorduğumda cevap vermeyeceğin emindim. En azında şu an cevap vermeyeceğine emindim.
“Hepsine mi?”
“Hepsine.”
“Peki. Neden gittin? Hadi cevap ver bu soruya neden gittin?”
Sustu. Cevap vermedi. Yüzümde acı bir gülümsemeyle konuşmaya devam ettim.
“Tahmin etmiştim. Cevap vermeyeceksin.”
“Buna cevap veremem. Bana istediğin soruyu sor hepsine cevap vereceğim ama bunu sorma.”
“Ben sana ne sorabilirim ki? Neden gittin diye soruyorum cevap yok.”
“Nehir…”
Saçları dikkatimi çekti. Taramıştı…
“Saçlarını taramışsın.”
“Evet. Sen sinir oluyordun taramadığımda.”
Yüzümde alaycı bir gülümseme oluştu.
“Ben sinir oluyorum diye taradın öyle mi?”
Cevap vermedi.
“Neden gittin! Neden gittin ve geri gelmedin? Üç ay boyunca ben ne hale geldim haberin var mı senin ya?”
“Evet.”
Verdiği cevap karşısına olduğum yerde kaldım. Evet demişti. Şaşkın bir ifadeyle sordum.
“Ne?”
“Evet haberim vardı. Üç ay boyunca ne hale geldiğinden haberim vardı. Benim sana aldığım her şeyi çöpe attığından haberim vardı. Annenin ve babanın ısrarlarına rağmen psikoloğa gitmediğinden haberim vardı. Bir kedi sahiplendiğinden haberim vardı. Kedinin adı Pati değil mi? Üç ay boyunca nereye gittiğinden haberim vardı. Nerede alışveriş yaptığından haberim vardı. Her şeyden haberim vardı.”
Şaşkınlık içinde ona bakıyordum. Söylediklerinin hepsi doğruydu. Ve bir şeyler söylemeye devam ediyordu. Evet bir kedi sahiplenmiştim adını Pati koymuştum. Ama bunları nereden bildiğini bilmiyordum.
“Sen bunları… Sen bunları nereden biliyorsun?”
Ona öfkeli olmam gerekiyorken ona sakin bir şekilde sorular soruyordum. Ve bu sefer sorduğum sorunun cevabını almıştım.
“Ben hiç gitmedim ki. Üç aydır buradayım sadece siz beni görmediniz.”
“Neden yaptın bunu! Neden bizim acı çektiğimizi bildiğin halde neden yaptın bunu!”
Doruk cevap vermedi daha doğrusu cevap veremedi.
Bir süre sonra siyah bir araba gelip yanımızda durdu. Arabanın camlarından biri açıldı ve bir adam göründü Doruk’a baktım. Arabayı fark ettiğinde bana baktı ve sessizliğini bozdu.
“Gitmem gerekiyor.”
Ben ne olduğunu bile anlamamıştım. Doruk hızlı bir şekilde arabaya doğru yürümeye başladı. Arabaya bindi ve araba hızlı bir şekilde uzaklaştı. Ben ise hangisine şaşıracağımı bilmiyordum. Biz Doruk’un üç aydır şehir dışında olduğunu düşünürken Doruk şehir dışında olmadığını söylüyordu. Yoksa az önce yanımızda duran arabaya hiç düşünmeden binmesine mi şaşıracaktım. Ayrıca o adam kimdi?
Ben bunları düşünürken bir mesaj daha geldi.
BAZEN BİR OLAY SENİ O KADAR ÇOK ÜZER Kİ GÖZÜNÜN ÖNÜNDE DURAN GERÇEĞİ GÖRMEZSİN.