5.BÖLÜM

(Doruk’un anlatımıyla)

Nehir’in yanından ayrıldığım gibi hızlı bir şekilde yürümeye başladım. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Neden gittiğimi bilmiyordum. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Bilmiyordum…
Nehir’e her şeyi anlatmak istiyordum ama yapamıyordum. Tam anlatmaya karar veriyorum sonra nedenini bilmediğim bir şekilde vazgeçiyorum. Bana bağırmak benden hesap sormak istiyordu. Ama bunu yapmamıştı. Çünkü beni tanımıyordu.
Beni tanımıyordu…
Tanımıyordu…
Ama o beni benden daha iyi tanıyordu. Ve az önce bana ben seni tanımıyorum demişti. Ben ona nasıl anlatacaktım şimdi gerçekleri.
Nasıl anlatacaktım?
Bunları düşündükçe boğazım düğümleniyordu. Yutkunamıyordum, nefes alamıyordum. Her gün kendimden daha çok nefret ediyordum. Nehir’e gerçekleri anlatmadığım her gün kendimden daha çok nefret ediyordum. Sadece Nehir değil. Boran, Tolga, İpek, Deniz hepsinin benden nefret etmeye başladığını düşünüyordum.
Telefonum titredi.
KARAN
Açmadım. Ama tekrar çalınca en sonunda açtım.
“Ne var?”
“Neden telefonu açmıyorsun!”
Söylediklerini umursamadan tekrar aynı soruyu sordum.
“Ne var?”
“Neredesin sen bugün derslere girmemişin neredesin!”
“Sorun bu mu?”
“Evet bu. Ama sen sorun olarak görmüyorsun anladığım kadarıyla neredesin? Senin için tuttuğum eve gitmemişsin iki gündür. Nerede kalıyorsun sen?”
“Kendi evimde kalıyorum. Ayrıca o eve gitmeyeceğim? Sen kaç yıldır eve gelmiyorsun?”
Bir süre cevap vermedi. Nasıl cevap verecekti ki. On beş yıl diye mi cevap verecekti? On beş yıldır eve gelmiyorum ve eve geldiğim ilk gün hayatınızı mahvettim mi diyecekti? Ne diyecekti?
“Neden cevap vermiyorsun? Ben senin yerine cevap verebilirim istersen. On beş yıldır gelmiyorsun. On beş yıl…”
“Konu bu değil sen şu an neredesin?”
Bu konuşmanın daha fazla devam etmesini istemiyordum o yüzden en sonunda cevap verdim.
“Sahil kenarındayım.”
“Tamam seni almaya geliyorum.”
Telefonu kapattım.
Nehir’e her şeyi anlatmak istiyordum ama anlattıktan sonra bana vereceği tepkiyi bilmiyordum. Benden nefret edecekti. Sanki şu an hiç nefret etmiyormuş gibi. Ben bunları düşünürken yoldan Nehir’in geçtiğini gördüm. Eğer yüzleşmek istiyorsam başka bir zaman vaktim olmayabilirdi.
“Nehir!”