BÖLÜM 6

23 HAZİRAN.

PENÇELER MI, ÇÜRÜK ELLER MI.

Küçük yaştan itibaren babası tarafından hor görüldü, defalarca neredeyse öldürüldü, kanayana kadar yerde bırakıldı... Annesi de kaç kez onu öldürmeye çalışmadı ki? Taşımaması gereken suçlar yüzünden cezalandırıldı... Ama beyninin içinde her zaman kıvrılan bir kurt vardır: "Neden doğmak zorundaydım?"... Sokakta, evin içinden pek farklı değildi, eğer oraya yuva denebilirse... Şiddeti zevk olarak görenler tarafından hep kovalandı. Toplumun en çok hor gördüğü yolu ara sokaklarda öğrendi... Ama doğduğu yerde, doğaya giden bir yol yoktur.

Ona gerçekten umut veren tek şey, ona sabırla öğreten, onu farklı düşündüren kadındı, çünkü o da hayatın aynı ara sokaklarından geçmişti ve ne hissettiğini biliyordu. Ama erken öğrendiği gibi, hayatta hiçbir şey kalıcı değildir... en çok yozlaştıran şey dışında. Umudu, gözlerinde soğuklukla o kadına ateş eden bir adam tarafından sökülüp alındı.

Onun için de fazla uzun sürmedi. Bulaştığı o güzel yol... Kendini çalıların arasına sürüklenirken buldu... Boynundaki pala, sanki son yargısıymış gibi. Ve son sözleri şunlar oldu:

"Bu dünyada, sizin çürük ellerinize kıyasla bir jaguarın pençeleriyle ölmeyi tercih ederim. En azından jaguar, diğer hayvanlar gibi, hayatta kalmak için öldürür, sizin 'hayatta kalma şeklinizin' aksine.”