BÖLÜM 3

29 NİSAN.

ONLARDAN BIRININ ONA AIT OLDUĞUNU BILEREK YILDIZLARI İZLEMENIN MELANKOLISI.

Annesinin oynaması için bahçenin toprağına serdiği çarşafın üzerinde abisinin yanına uzanan küçük kız, gökyüzünü hayranlıkla izlerdi: bulutlar nasıl da her türlü açıdan en güzel ve tarifsiz resimlerdi sanki... Bu sırada abisi ona gökyüzü ve sırları hakkında uydurma hikâyeler anlatırdı... ve kuşlar, kulağına sırlar fısıldayan kuvvetli rüzgârla birlikte şarkı söylerdi. Ama gökyüzünün dün nasıl kırmızıya boyandığını hatırlamaktan hoşlanmazdı.

Sadece gündüz gökyüzünü izlemeyi sevmezdi, geceleri yıldızları ve ayı da izlemeyi severdi... Ayın tüm evrelerine ve abisinin anlattığı o klasik hikâyeye âşıktı: her yıldızın, göçüp gidenlerin ruhu olduğuna dair.. O asla susmazdı, ama o yine de ona bayıırdı.

Ve tüm bunlar, masum çocuksu kalbindeki o büyük yalnızlığı hatırlamamak içindi. Ama... yine de düşünceler ona işkence ediyor, onu giderek daha melankolik yapıyordu. Zaten, saatler sonra hep hatırlar... Abisini kaybedeli 2 yıl olduğunu hatırlar ve ona göre ona eşlik eden şey onun ruhudur - ama diğer insanlar buna şizofreni der.

- Abi, gerçekten sen misin?

- Elbette, küçüğüm. Sadece sandığın kişi değilim.

- Peki nesin sen?

- Bir gün öğreneceksin, küçüğüm.