BÖLÜM 4

7 MAYIS.

BAŞINDAN BERİ ZATEN ACI OLAN BIR KAHVENIN SON YUDUMU.

Masumiyeti neredeyse çocuksu ve tamamen âşık bir genç kadın. Daha kötü şeylerle yozlaşmış bir dünyada... hâlâ ayakta kalıyor, papatyalar gibi olmayı seçiyor. Ve narin bir kelebek gibi, ona zarar veren o ellerden kaçamıyor ve zamanla iyileşse bile, o kabusların anıları hâlâ orada.

Sevdiği adama aşk mektupları yazdığı günler gibi - onu o kadar çok seviyordu ki, basit bir ismin onda yarattığı etkiye hayran olmak için adını her yere yazıyordu... Onun portrelerini çiziyordu... hatta kahve fincanının dibinde adının baş harfini gördüğüne yemin ediyordu. Ve nasıl da korkuyordu; bir gün mektuplarının cevapsız kalacağını ve kahvenin daha acı olacağını, resimlerin daha karanlık ve boş olacağını bilerek... Ama anlamaya çalışıyor... neyin yanlış gittiğini anlamaya cevabın gözünün önünde olduğunu bilmesine rağmen, sevdiğinin ağzından duymakta ısrar ediyor.

Durması gerektiğini, umursamaması gerektiğini biliyor ama günler geçiyor, aylar geçiyor ve hâlâ anılar gelip ona işkence ediyor.

Tanrım... hiç var olmamış bir duyguya âşık olup aptal yerine gelmek ne kadar acıtıyor. Bir gün gelip de gece gibi ansızın gidene özlem duymak ne kadar acıtıyor. Kendini tamamen yanlış ve işe yaramaz hissetmek ne kadar acıtıyor. Hiç var olmaması gereken şeyi hatırlamak ne kadar acıtıyor. Sessizlikle açıkça belli eden şeye umut bağlamak ne kadar acıtıyor.

Bu kadar kayıp taç yaprağa rağmen, o hâlâ kendisi.