32. bölüm · Mavi tik bana değil
32.Bölüm — gölge
Ertesi gün okul, her zamanki gibi gürültülüydü.
Ama Ada için her ses biraz fazla, her bakış biraz ağırdı.
Arda sınıfta yerinde oturuyordu. Defteri açıktı ama hiçbir şey yazmıyordu. Gözleri sıranın üzerinde duran telefonundaydı. Titreşim kapalıydı ama o mesaj hâlâ oradaydı. Okunmuş ama cevaplanmamış.
Ada sınıfa girdiğinde Arda başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Sadece bir saniye sürdü ama yetti.
Ada yerine oturdu. Kalemi eline aldı, defteri açtı. Yazıyormuş gibi yaptı ama aklı Arda’daydı. Tam o sırada Arda’nın telefonu masanın üzerinde hafifçe titredi. Sessizdi ama Ada fark etti.
Arda refleksle telefonu ters çevirdi.
Ada’nın içi sıkıştı.
Ders bitiminde zil çaldı. Sınıf bir anda boşaldı. Ada toparlanırken biri sırasına yaklaştı. Başını kaldırdığında tanımadığı bir kızla göz göze geldi. Üst sınıflardandı. Kendinden emin duruyordu.
“Sen Ada mısın?” dedi kız.
Ada duraksadı.
“Evet… sen kimsin?”
Kız hafifçe gülümsedi.
“Ben Arda’nın eski sevgilisiyim.”
Ada’nın kalbi hızlandı ama yüzüne yansıtmadı.
“Yanlış kişiyi bulmuş olabilirsin,” dedi.
“Sanmıyorum,” dedi kız.
“Çünkü Arda hâlâ benimle konuşuyor.”
“Bir şey istemiyorum,” dedi kız omuz silkerek.
“Sadece bil istedim. Bazı şeyler sandığın kadar bitmiş olmuyor.”
Tam o anda Arda koridorun başında belirdi. İkisini yan yana görünce durdu. Yüzündeki ifade her şeyi ele verdi.
“Ne yapıyorsun?” dedi kıza.
Kız başını ona çevirdi.
“Gerçeği söylüyorum.”
Ada Arda’ya baktı.
“Bu yüzden mi dün sustun?” diye sordu.
“Bu yüzden mi cevap vermedin?”
Arda konuşmak istedi ama zil tekrar çaldı. Öğrenciler koridora doluştu. Bakışlar üzerlerine çevrildi. Fısıltılar başladı bile.
“Tenefüste konuşuruz,” dedi Arda aceleyle.
Ada başını iki yana salladı.
“Hayır,” dedi.
“Bu sefer herkesin içinde sustun. Ben de artık kimsenin arkasından konuşmam.”
Kız hafifçe Ada’ya yaklaştı.
“Dikkat et,” dedi alçak bir sesle.
“Bu okulda bazı hikâyeler çok hızlı yayılır.”
Ada gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi:
“Ben kendi hikâyemi saklamam.”
Zil çaldı. Öğretmen sınıfa girdi. Herkes yerine oturdu ama sınıf artık aynı değildi. Ada defterine baktı. İlk kez bir şey netti.
Bu sadece bir kıskançlık meselesi değildi.
Bu, bir oyundu.
Ve Ada bu oyunda figüran olmayacaktı.
Evettt bir yeni bölümle karşınızdayım beğeni ve yorumlarınızı bekliyorum can okurlarım❤️
—Sessiz kalem
Kelimelerim sesimdir.