9.bölüm

9. Bölüm: Talha’nın Gizli Planı ve Sabah Sürprizi
Atölyenin önündeki çaylar tazelenirken, Talha’nın gözlerindeki o muzip ışık diğer üç adamın da dikkatini çekmişti. Talha, taburesini biraz daha öne çekerek sesini fısıltı tonuna indirdi. Şehir hayatının koşturmacası başlamış olabilirdi ama onların kalbi hala kamptaki o özgür ve masum rüzgarda asılıydı. Bu bağı koparmaya hiçbirinin niyeti yoktu.
"Beyler, dinleyin," dedi Talha, ellerini heyecanla birbirine sürterek. "Kızlar muhtemelen şu an şehir rutinlerine döndükleri için buruklar. Kampın o büyüleyici havasını özlüyorlar. Şöyle yapacağız: Yarın sabah çok erken, güneş daha tam doğmadan her birimiz kendi kızımızı evinden alacağız. Tabii ki haber vermeden, tamamen sürpriz. Onları şehrin en yüksek tepesine, eski deniz fenerinin olduğu o sakin yamaca götüreceğiz. Orası şehrin gürültüsünden uzak, aynı göl kenarı gibi sessizdir. Oraya kocaman bir kahvaltı örtüsü sereceğiz. Ama asıl bomba bu değil..."
Murat merakla öne doğru eğildi. "Asıl bomba ne oğlum, çatlatma adamı!"
Talha, Murat’ın omzuna vurdu. "Sen gitarını alacaksın Murat. Dün gece Ece için mırıldandığın o besteyi bu sefer gün doğarken dördümüzün önünde, sadece onun gözlerinin içine bakarak çalacaksın. Erdem, sen de kamptan beri uğraştığın o kuğu figürünü orada Sema’ya teslim edeceksin. Berk, sen zaten Berra’yı arabaya bindirdiğin an o çocuksu heyecanını yatıştıracak tek kişisin. Şehirde olsak bile onlara kamptaki o masalın bitmediğini kanıtlayacağız."
Berk gülümsedi, kafasında canlanan manzara hoşuna gitmişti. "Bu sefer çizgileri gerçekten aşacağız desene. Ben varım."
Erdem cebindeki kuğu figürünü sıktı, gözlerinde kararlı bir ifade belirdi. "Ben de varım."
Murat zaten gitarını kılıfına çoktan hazırlamıştı. "Sabah karşı kapısındayım."
Sabahın İlk Işıkları: Beklenmedik Kapı Zilleri
Ertesi sabah saat tam 05:30’da, gökyüzü henüz lacivertten soluk bir maviye dönerken mahallenin farklı sokaklarında tatlı bir telaş başladı.
Berra & Berk:
Berra, odasının penceresinden dışarıdaki serin sabahı izlerken telefonunun titremesiyle irkildi. Arayan Berk’ti. Telefonu açtığında Berk’in o her zamanki güven veren, neşeli sesini duydu: "Yukarı bakma Berra, aşağı bak. Kapının önündeyim. Üzerine kalın bir şeyler al ve hemen in, beş dakikan var." Berra şaşkınlıkla pencereden aşağı baktığında, Berk’in arabasına yaslanmış, elinde iki sıcak kahve bardağıyla kendisine el salladığını gördü. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Hızla üzerine kalın bir hırka geçirip merdivenleri koşarak indi. Kapıdan çıktığında Berk ona kocaman gülümsedi. "Günaydın çizgilerin ötesindeki kız," diyerek kahveyi uzattı. Berra, sabahın bu saatinde hissettiği bu çılgınca mutlulukla Berk’in kollarına bıraktı kendini.
Eflin & Talha:
Eflin hala yatağında yarı uykulu dönerken, penceresine küçük bir taşın çarpma sesini duydu. Yataktan fırlayıp pencereyi açtığında, aşağıda elinde kocaman bir sepet tutan Talha’yı gördü. Talha, ellerini megafon gibi yaparak fısıldadı: "Uykucu prenses! Şaka yapmıyorum, aşağı inmezsen bahçe duvarına tırmanacağım!" Eflin gözlerine inanamayarak güldü. Saçlarını alelacele toplayıp kot ceketini aldı ve parmak uçlarında evden çıktı. Bahçe kapısında Talha onu karşıladı ve hiç vakit kaybetmeden Eflin’i belinden yakalayıp havada döndürdü. "Zamanın hiçbir önemi yok demiştim ama sabahın bu saati seninle çok daha güzel," dedi Talha. Eflin, onun bu çılgın enerjisine sabah sabah bir kez daha aşık olduğunu hissetti.
Sema & Erdem:
Sema, erken uyanıp kitabını okumaya başlamıştı ki kapı zilinin çok hafifçe, sanki kimseyi uyandırmak istemiyormuş gibi çalındığını duydu. Kapıyı açtığında karşısında Erdem’i buldu. Erdem’in üzerinde her zamanki gibi o sade ceket vardı ama gözlerindeki o mesafesiz, sıcak bakış Sema’nın içini eritmeye yetti. Erdem hiçbir şey söylemeden elini uzattı. "Duvarları yıktık Sema, şimdi o yıkılan duvarların ardındaki dünyayı görme vakti. Benimle geliyor musun?" diye sordu. Sema, hiçbir soru sormadan, Erdem’in o pürüzlü ama dünyanın en güvenli elini kavradı ve arkasına bile bakmadan onunla yürüdü.
Ece & Murat:
Ece, telefonuna gelen melodili bir ses kaydıyla uyandı. Murat, arabanın içinden gitardan küçük bir ritim çalıp arkasından konuşmuştu: "Gecenin bestesi yarım kaldı Ece, karavanın önündeki ritmi tamamlamak için kapındayım." Ece heyecanla yataktan kalktı, en sevdiği rahat kıyafetleri giyip sokağa fırladı. Murat, arabanın kapısını onun için açmış, yüzünde o hayran bakışla bekliyordu. Ece arabaya biner binmez Murat’ın yanağına sıcak bir öpücük kondurdu. "Ritmimi kaçırmaya niyetim yok," dedi fısıldayarak.
Deniz Feneri Yamacı: Şehrin Üstündeki Masal
Dört araba, şehrin en yüksek tepesindeki eski deniz fenerinin yanına arka arkaya park ettiğinde güneş yavaş yavaş altından bir tepsi gibi şehir silüetinin arkasından yükseliyordu. Kızlar arabalardan inip birbirlerini gördüklerinde şaşkınlık çığlıkları attılar. Hepsi birbirine sarılırken, erkekler bagajlardan büyük hasır örtüleri, termosları ve Talha’nın hazırladığı kahvaltılık sepetlerini çıkardılar.
Yemyeşil çimenlerin üzerine serilen örtüye oturduklarında, rüzgar tam da kamptaki gibi tatlı tatlı esiyordu. Şehir ayaklarının altındaydı ama onlar yine kendi küçük, korunaklı dünyalarındaydı.
Kahvaltı keyifle devam ederken, Talha boğazını temizleyerek ayağa kalktı. "Evet hanımlar, şehir hayatının sizi bizden koparacağını sandıysanız yanıldınız. Şimdi, kampta eksik kalan şeyleri tamamlama vakti," diyerek Erdem’e göz kırptı.
Erdem, cebinden o günlerdir uğraştığı ahşap parçayı çıkardı. Bu, kanatlarını açmış, zarafetle duran bir kuğu figürüydü. Sema’nın yanına diz çöktü ve figürü onun avuçlarının içine bıraktı. "Sema... Bu kuğu, yalnızlığı seven ama eşini bulduğunda ömrünün sonuna kadar ondan ayrılmayan bir hayvandır. Ben mesafelerimi seninle kaybettim. Bu artık senin," dedi. Sema’nın gözleri doldu, Erdem’in boynuna öyle sıkı sarıldı ki, Erdem kollarını onun beline dolarken yüzündeki o huzurlu gülümseme herkesin içini ısıttı.
Ardından Murat gitarını kılıfından çıkardı. Ece’nin tam karşısına oturdu. Gözlerini onun gözlerine dikti ve kamptaki o karavanın önünde mırıldandığı melodiyi bu kez yüksek sesle, sözleriyle çalmaya başladı. Şarkı, birbirini bulan iki ruhun ritmini anlatıyordu. Ece, şarkı boyunca gözlerini Murat’tan ayırmadı; şarkı bittiğinde Murat gitarı kenara bırakıp Ece’ye doğru eğildi ve onun elini kalbinin üzerine koydu. "Bak, hala aynı ritimle atıyor," diye fısıldadı.
Berk ise Berra’nın omuzlarına, bu kez evden getirttiği kendi polar ceketini bıraktı. Berra ona dönüp gülümsediğinde, Berk onun elini sıkıca tuttu. "Şehir, kamp, neresi olursa olsun Berra... Üşüdüğün her an ben yine burada olacağım." Berra, başını Berk’in omzuna yaslarken ilk defa geleceğe dair hiçbir korku taşımıyordu.
Talha, Eflin’in yanına oturup kolunu onun omzuna attı ve onu göğsüne çekti. "Eee Eflin hanım, sürprizi nasıl buldunuz?" diye sordu. Eflin, Talha’nın yanağına kocaman, sulu bir öpücük kondurdu. "Hayatımda aldığım en güzel sabah hediyesi, çılgın adam," dedi.
Güneş şehri tamamen ısıtırken, deniz fenerinin yamacındaki bu sekiz genç, kamp ateşinin sönmediğini, aksine kalplerinde daha da büyük bir yangına dönüştüğünü çok iyi biliyorlardı. Yeni gün, onlar için yepyeni ve kopmaz bir hikayenin başlangıcıydı.