İlk gece(+18)

Nikâh, Arslan konağının büyük salonunda, tanıkların ve ailenin önünde kısa sürdü. Alisa’nın ailesi arka sıralarda oturuyordu. Emir’in çenesi kilitli, Meral’in gözleri dolu, Duru’nun elleri titriyordu. Cem Demir başını öne eğmiş, bir şey söylemiyordu.
Aras yüzüğünü Alisa’nın parmağına geçirdiğinde sesi soğuktu:
—Artık benimsin.
Alisa’nın parmakları hafifçe titredi. Cevap vermedi.

Kapı kapanır kapanmaz Alisa odanın ortasında kaldı. Elleri yanındaydı, parmakları birbirine kenetlenmişti. Nefesi düzensizdi. Kalbi göğsünde öyle hızlı atıyordu ki duyacağından korktu.
Aras ceketini sandalyeye bıraktı. Kravatını yavaşça çözerken ona baktı. Bakışlarında acele yoktu ama derin bir kararlılık vardı. Adımları sessiz, kontrollüydü.
—Alisa’m.
Kız bir adım geri çekildi. Sırtı neredeyse duvara değiyordu.
—Aras… korkuyorum.
Aras alnını onunkine yasladı. Burnu burnuna değiyordu. Sesi alçak ve boğuktu.
—Ben varım. Ve sen… artık tamamen benimsin, Alisa’m.
Elini uzatıp Alisa’nın yüzünü okşadı. Başparmağı yavaşça yanaklarında gezindi. Islak izleri sildi. Dokunuşu beklenmedik şekilde yumuşaktı ama altındaki kararlılık hiç kaybolmamıştı. Alisa’nın nefesi titredi. Gözlerini açtığında Aras’ın bakışlarıyla karşılaştı.
O an, belki de yanlışlıkla, belki de bilerek… Aras’ın dizi yatağa kaydı. Dengesi bozulur gibi oldu ve ağırlığının bir kısmı Alisa’nın üzerine bindi. Alisa’nın sırtı yatağa gömüldü. Aras’ın göğsü onunkine yaklaştı. İkisi de bir an kıpırdamadı.
Alisa’nın elleri istemsizce Aras’ın omuzlarına çıktı. İtmek için mi, tutunmak için mi belli değildi. Aras ise hareket etmedi. Sadece başparmağıyla Alisa’nın yanağında bir kez daha gezindi. Sonra elini yavaşça aşağı indirdi. Geceliğin kaymış yakasına dokundu.
—Korkma, diye fısıldadı. Sesinde hem emir hem de garip bir yatıştırma vardı. “Ben varım.”
Alisa’nın gözleri yine doldu. Dudakları aralandı ama ses çıkmadı. Aras eğildi. Alnını onunkine dayamaya devam ederken kalçalarını hafifçe ileri itti. İçine girdiğinde Alisa’nın sırtı belirgin şekilde kavis yaptı. İnce, boğuk bir inilti boğazından kaçtı. Parmakları Aras’ın omuzlarına gömüldü.
Aras bir süre öylece kaldı. Hiç kıpırdamadı. Sadece nefes alıp veriyordu. Alisa’nın yüzünü izliyordu. Gözlerindeki yaşları, titreyen dudaklarını, gerilen boynunu…
—Rahatla… Benimsin.
Yavaş yavaş hareket etmeye başladı. Her ileri gidişinde Alisa’nın bedeni geriliyor, her geri çekilişte istemsiz bir nefes bırakıyordu. Aras temposunu hiç hızlandırmadı. Kontrolünü kaybetmedi. Bir eli Alisa’nın yüzünde kalmış, başparmağı ara sıra yanağında geziniyordu. Diğer eli ise belini kavramış, onu kendine doğru sabitliyordu.
Alisa yüzünü yana çevirmeye çalıştı. Aras izin vermedi. Çenesini tekrar kendine çevirdi.
—Bana bak.
Alisa bakmak zorunda kaldı. Gözlerinden yaş süzülmeye devam ediyordu. Ama artık sadece korkudan değildi. Bedeni, istemeden de olsa, her yavaş harekete cevap veriyordu. Parmakları Aras’ın sırtına kaydı. Tırnakları hafifçe battı.
Aras kulağına eğildi. Nefesi sıcak ve yakındı.
—Sen benimsin. Sadece benim.
Gece uzun sürdü. Aras hiç acele etmedi. Her seferinde Alisa’nın nefesini, titreyişini, gözlerindeki yaşı izledi. Bir ara Alisa yüzünü onun boynuna gömdü. Sessizce titredi. Aras onu daha sıkı tuttu. Kolları belinde kilitlendi.
Sabaha karşı, Alisa yorgunluktan gözlerini kapattığında, Aras hâlâ onun üzerinde, ağırlığını tamamen vermeden uzanıyordu. Parmağıyla Alisa’nın dağınık saçlarını okşarken kendi kendine, neredeyse duyulmayacak kadar alçak sesle fısıldadı:
—Artık kaçamazsın… Alisa’m.
Sonra yavaşça yanına kaydı. Kolunu beline doladı. Alisa’nın sırtını göğsüne yasladı. Ve öylece… uyumaya bıraktı.