2. Bölüm

Kapı açıldığında Alisa salonda ayaktaydı. Elleri yanındaydı, çenesi dimdik. Korkuyordu ama ezilmemeye kararlıydı.
İçeri giren adamlar arasında en önde yürüyen, siyah takım elbiseli, soğuk bakışlı bir gençti. Aras Arslan.
Babası Cem Demir öne çıktı, sesi titriyordu:
—Lütfen… başka bir yol yok mu?
Aras dosyayı masaya bıraktı. Bakışları doğrudan Alisa’ya kaydı.
—Borcunuz silinecek. Aileniz güvende olacak. Karşılığında… kızınız benim eşim olacak.
Alisa’nın annesi Meral bir adım öne çıktı.
—O daha çocuk…
Aras’ın sesi keskindi:
—Yirmi üç yaşında. Ve bu karar verildi.
Alisa’nın ağabeyi Emir yumruklarını sıktı ama Baran Arslan’ın bakışı onu yerinde tuttu. Küçük kardeşi Duru, Alisa’nın eteğine tutunmuş, sessizce ağlıyordu.
Alisa bir adım öne çıktı. Sesi alçak ama netti:
—Kabul ediyorum.
Herkes ona döndü. Aras kaşlarını hafifçe kaldırdı.
—Neden?
—Ailem için. Başka bir şey için değil.
Aras uzun uzun baktı. Sonra başını hafifçe eğdi.
—Yarın nikâh kıyılacak. Hazırlan.
O gece kimse uyumadı. Alisa odasında oturmuş, ellerini dizlerinde birleştiriyordu. Azra telefonla aradı, ağlayarak konuştu ama Alisa fazla bir şey söylemedi.
“Benim seçimim,” dedi sadece. “Onları koruyacağım.”