Çocuk mu?

Alisa gözlerini açtığında yanındaki yer boştu. Perdeler yarı aralıktı, odaya soluk bir sabah ışığı sızıyordu. Bedeni ağırdı. Omuzlarında, belinde ve daha derinlerde dünün izleri vardı.
Yatağın kenarına oturmuş, çarşafı göğsüne çekmişken kapı açıldı. Aras içeri girdi. Üzerinde siyah bir gömlek, düzenli bir pantolon vardı. Yüzü her zamanki gibi ifadesizdi.
Alisa ona baktı. Bir süre sessiz kaldı. Sonra sesi titrek ama net çıktı:
—Dün gece… korunmadık.
Aras yatağın kenarına oturdu. Bir süre onu süzdü. Sonra elini uzatıp Alisa’nın çenesini tuttu, yüzünü kendine çevirdi.
—Biliyorum.
Alisa’nın boğazı düğümlendi. Bakışlarını kaçırmadan devam etti:
—Doğum kontrol hapı almam lazım. Lütfen…
Aras’ın bakışları sertleşti. Başparmağı Alisa’nın alt dudağına hafifçe bastı. Sesi soğuk ve kararlıydı.
—Hayır.
Alisa irkildi.
—Ne?
—İçmeyeceksin. Hiçbir şey almayacaksın. Çünkü ben çocuk istiyorum.
Alisa’nın gözleri büyüdü. Geri çekilmeye çalıştı ama Aras bırakmadı.
—Sen… deli misin? Ben seni sevmiyorum. Bu evliliği sadece ailem için kabul ettim. Çocuk mu? Asla!
Aras’ın çenesi gerildi. Elini indirdi ama bakışları daha da soğudu.
—Senin sevmen önemli değil, Alisa’m. Sen benim karımsın. Bedenin benim. Ve ben… bir varis istiyorum. Ne zaman olursa olsun.
Alisa’nın sesi titredi, içinde isyan vardı:
—Beni zorla hamile bırakamazsın.
Aras ayağa kalktı. Gömleğinin kollarını düzeltirken omzunun üzerinden baktı. Sesi buz gibiydi.
—Zaten dün gece başladım. Bundan sonra da devam edeceğim. Hap falan yok. Doktor da yok. Kimse sana o ilacı vermeyecek. Anladın mı?
Alisa yataktan kalkmaya çalıştı. Çarşafı sımsıkı tutuyordu.
—Bu… bu resmen…
Aras kapıya doğru yürürken durdu. Geri döndü. Bir adım yaklaştı, Alisa’nın yüzüne eğildi. Sesini alçalttı ama her kelimesi netti:
—Nikâh kıydık. Yüzük taktın. Yatağıma yattın. Artık öyle bir şey yok. Sen benimsin. Ve ben… senden çocuk istiyorum. İster kabul et, ister etme. Fark etmez.
Kapıyı açtı. Çıkmadan önce son cümlesini ekledi:
—Aşağı in. Kahvaltını yap. Ve bu konuyu bir daha açma. Açarsan… sonuçlarını seversin.
Kapı kapandı.
Alisa yatağın kenarına yığıldı. Elleri titriyordu. Parmağındaki yüzüğe baktı. Soğuk metal, sanki daha da sıkmıştı parmağını.
Aras çocuk istiyordu.
O ise… onu sevmiyordu.
Ve şimdi, bedeni bile artık kendisine ait değildi.