Aras'ın mesleği ne?

Konağa döndüklerinde saat epey ilerlemişti. Aras, Alisa’yı odasına kadar götürdü. Kapıyı kapattıktan sonra ceketini çıkardı, kravatını çözdü. Alisa yatağın kenarına oturmuş, ellerini kucağında birleştirmişti.
Aras yatağa uzandı. Sırtını başlığa yasladı. Elini uzatıp Alisa’nın bileğini tuttu, yavaşça kendine çekti.
—Gel.
Alisa direnmedi. Aras onu göğsüne yatırdı. Alisa’nın başı adamın kalbinin üzerine geldi. Bir kolu beline dolandı, diğer eli saçlarında gezindi. Bir süre sessizce kaldılar.
Telefon çaldı.
Aras telefonu çıkardı, ekrana baktı. Kaşları hafifçe çatıldı. Alisa’nın başını göğsünden kaldırmadan kulağına götürdü. Sesi soğuk ve netti:
—Alo.
…
Ne oldu?
…
Tamam. Geliyorum.
…
Yarım saat.
Telefonu kapattı. Bir süre tavana baktı. Sonra Alisa’nın yüzüne döndü. Sesini biraz alçaltarak konuştu:
—Biraz geç geleceğim, bebeğim.
Alisa bir an duraksadı. Kelime kulağına yabancı geldi ama fazla tepki vermedi. Sadece bakışlarını indirdi.
Aras yatağın kenarına oturdu, gömleğini düzeltti, ceketini aldı. Kapıya doğru yürürken omzunun üzerinden baktı.
—Uyu. Odadan çıkma. Döndüğümde burada ol.
Kapı kapandı. Anahtarın döndüğü duyuldu.
Alisa yerinden kalkmadı. Aras’ın göğsünün sıcaklığı hâlâ tenindeydi ama oda bir anda boşalmıştı. “Bebeğim” kelimesi aklında bir süre daha döndü. Ne kadar samimiydi, bilemedi. Belki sadece bir alışkanlıktı. Belki de başka bir şey.
Yatağın ortasına kıvrıldı. Battaniyeyi omuzlarına çekti. Gözlerini kapadı ama uyku gelmedi. Ara sıra kapıya baktı. Ses yoktu.
Gece ilerledikçe yalnızlık daha net hissediliyordu.
Aras gitmişti.
Ve o, büyük odada tek başına kalmıştı.
Alisa ne kadar uğraşsa da uyuyamamıştı. Saatler geçmiş, oda soğumuştu. Ara sıra kapıya bakıyor, ayak sesi bekliyordu. Yoktu.
Neredeyse sabaha karşı kapıdan anahtar sesi geldi. Alisa doğruldu. Kalbi hızlandı ama yerinden kalkmadı.
Kapı açıldı. Aras girdi. Üzerindeki siyah gömlek biraz dağınıktı, saçları nemli gibiydi. Yüzünde yorgunluk vardı ama bakışları hâlâ keskindi. Kapıyı kapattı, ceketini sandalyeye attı.
Alisa ona baktı. Bir şey söylemedi.
Aras yatağın kenarına oturdu. Bir süre sessizce onu süzdü. Sonra elini uzatıp Alisa’nın saçlarını yüzünden çekti.
—Uyuyamadın.
Alisa sesini alçalttı.
—Uyku tutmadı.
Aras başını hafifçe eğdi. Gömleğinin kollarını sıvadı. Ellerinde hafif çizikler vardı. Alisa’nın gözleri oraya kaydı ama bir şey sormadı.
Adam ayakkabılarını çıkardı, yatağa uzandı. Sırtını başlığa yasladı. Elini uzatıp Alisa’nın bileğini tuttu, yavaşça kendine çekti.
—Gel.
Alisa tereddüt etti ama karşı koymadı. Aras onu yine göğsüne yatırdı. Alisa’nın başı adamın kalbinin üzerine geldi. Bu sefer kalp atışları biraz daha hızlıydı.
Aras’ın kolu beline dolandı. Sesi boğuk ve yorgundu.
—İş uzadı. Halletmem gereken şeyler vardı.
Alisa cevap vermedi. Sadece Aras’ın gömleğinin kumaşını hissetti. Bir süre sessizlik oldu. Sonra Alisa’nın sesi kısık çıktı:
—Her şey yolunda mı?
Aras’ın eli saçlarında gezindi. Birkaç saniye cevap vermedi. Sonra alçak sesle konuştu:
—Şimdilik evet. Merak etme.
Aras bir süre sonra konuştu. Sesi daha da alçalmıştı:
—Burada kal. Yanımda uyu. Sabah konuşuruz.
Alisa gözlerini kapadı. Aras’ın kolu belinde sıkıydı. Kaçacak yeri yoktu. Ama bu gece… en azından yalnız değildi.
Bir süre sonra Aras’ın nefesi düzenlendi. Uyuyakalmıştı. Alisa ise uzun süre gözlerini açamadı. Sadece adamın kalp atışlarını dinledi.
Dışarıda gece bitmek üzereydi.
İçeride ise… her şey olduğu gibi devam ediyordu.
Aras dönmüştü.
Ama gittiği yerden ne getirmişti, Alisa bilmiyordu.