Kaçabileceğini sanman güzel...

Gece olmuştu. Karan, Ceren’le lobide tartışmaya devam ederken Ruslan otelin balkonunda tek başına oturuyordu. Üzerinde siyah bir tişört vardı; düşünceli gözlerle denizi izliyordu.

Alina sessizce balkona çıktı.

“Ne düşünüyorsun?” diye sordu.

Ruslan başını çevirdi. “Seni ilgilendirmez, güzelim.”

“Peki, o zaman giderim.”

“Kal demedim ki.”

Alina gözlerini kıstı. “Ne kadar kabasın!”

Arkasına geçip ellerini Ruslan’ın omuzlarına koydu. “Bütün gün surat astın. Biraz rahatlaman lazım.”

Ruslan şaşkınlıkla ona baktı ama Alina omuzlarına hafifçe masaj yapmaya başlamıştı.

“Böyle daha iyi mi?” diye sordu Alina, gülümsemesini saklayarak.

Ruslan arkasına yaslanmadan, başını hafifçe ona çevirdi.

“Alina…”

“Efendim?”

“Bunu neden yapıyorsun?”

Alina masum bir ifadeyle omuz silkti. “İyilik olsun diye.”

“Öyle mi?” Ruslan’ın dudaklarında tehlikeli bir gülümseme belirdi. “Çünkü biraz daha devam edersen, bunu benden hoşlandığın şeklinde yorumlayabilirim.”

Alina’nın yanakları anında kızardı.

“Sen kendini ne sanıyorsun?!”

Ellerini omuzlarından çekti. Tam arkasını dönüp kaçacakken Ruslan ayağa kalktı.

“Bir dakika, güzelim.”

Alina durdu ama ona dönmedi. “Ne var?”

Ruslan gülümseyerek sordu: “Beni kıskandırmak yetmedi, şimdi de aklımı mı karıştırıyorsun?”

Alina hızla ona döndü.

“Senin aklın zaten karışık!”

Sonra kapıya doğru koştu.

“İyi geceler, Ruslan!”

Ruslan arkasından seslendi:

“İyi geceler, kaçak!”

Alina odanın kapısını kapatıp sırtını kapıya yasladı. Kalbi hızla atıyordu.

“Bu adamdan nefret ediyorum,” diye mırıldandı.

Ama yüzündeki gülümsemeyi bir türlü silemedi.

Balkonda kalan Ruslan ise telefonunu eline alıp Karan’a mesaj attı:

Ruslan: Galiba Alina bana oyun oynuyor.

Karan: Galiba mı? Kardeşim, kız aklını başından almış.

Ruslan ekrana bakıp güldü.

Ruslan: Yarın sıra bende. 😏

Ruslanın aklı ne var acaba bence masum şeyler vardı yani...😌❤️