Yara

Gidiyor..
Önceden mesafe uzaktı, şimdi ise kalbim uzaklaşıyor senden.

Neden bu kadar çok sevdim seni?
Oysa bir kere bile sarılmamıştım sana.
Nasıl oldu da sadece kokun, kalbimin sana bağlanmasına yetti?

Gözlerin..
Sözlerin..
Aslında bana çok şey söyleyebilirdi.
Ama onlar susmayı seçti.
Ben de sessizliğini dinledim.
Ve o sessizlik bile öyle huzurluydu ki..
Herkesin konuşarak kirlettiği bu dünyada, ben senin susuşuna aşık oldum.

Gözlerine aşığım..
Bana hiç ait olmayan o güzel gözlere.
Hangi büyücüyle, hangi iksirle yaptınız bu büyüyü bilmiyorum ama hâlâ geçmedi sana olan aşkımın etkisi.
Başımı çeviriyorum belki, ama içim dönüp dolaşıp yine sana bakıyor.

Canım yanıyor..
Son bir kez seni görememek, insanın içine işleyen bir eksiklikmiş.

Gözlerin o kadar güzel ki..
Biraz bakayım derken içine düştüm.
Burası karanlık.. soğuk.. derin.
Ama inan, hiçbir el çıkaramaz beni oradan.
Çünkü ben sana değil, gözlerine mahkum oldum.
O gözler kaç kere vurdu beni, kaç kere öldürüp yeniden hayata döndürdü, bilemezsin.

Ve şimdi anlıyorum..
Ben seni sevmemişim sadece, sana bakarken kendimi kaybetmeyi sevmişim.
Eğer bir gün beni tamamen unutursan,
bil ki ben yine senin gözlerinde kalmış olacağım.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
insanın içine ömür boyu sızlamak için gelir.

Ve sen..
Benim içimde hiç kapanmayacak
en güzel yara olarak kaldın.