Son dans

Yine bir karanlığın içinde yazıyorum bunu sana..
Ama odamda, yastığıma sarılarak değil.
Gece saat üç buçuk..
Gözlerim biraz kızarmış, sessiz sokaklarda yavaş adımlarla ilerlerken yazıyorum.

Kulağımda kulaklık, aklımda yine sen..
İnceden inceden yağan yağmur ıslatıyor saçlarımı.
Bugün seni biraz daha fazla özledim..
En çok da o koyu kahve gözlerini.

Bir sokak lambasının altındaki ıslak kaldırıma oturdum.
Yine bir boşluğun içine çekti beni..
Dalıp gittim birden.
O boşlukta dans ediyorduk..
Ve biliyor musun?
Orası hiç karanlık değildi..
Hatta tek aydınlık sendin.

Sonra bir ses kopardı beni o güzel düşünceden..
Sokak lambasının ışığı biraz daha soluktu artık,
yıldızlar biraz daha uzak..

Sana “bir an aklıma geldin” diyemem..
Çünkü sen, bir an bile aklımdan çıkmıyorsun.

Ben seni karşılık beklemeden sevdim..
Sen ise sevgini bile çok gördün bana.
Her şeyimi feda ettim..
Neyimi mi?
Kendimi, hayatımı.. gülüşümü..
Giderken onları almasaydın bari..

Hani demiştim ya sana,
“Kahkaham çok mu rahatsız etti de aldın onu benden?” diye…
Oysa o gülüşü yüzüme yerleştiren de sendin.
Şimdi bazı anılar aklıma geldikçe
yüzümde istemsiz bir tebessüm beliriyor..
Saklayamıyorum.

Ama fark ettim ki..
İnsan en çok, geri gelmeyecek birini severken eksiliyor.
Ve ben, seni severken kendimden vazgeçmişim meğer.

Şimdi bu ıslak sokakta,
gecenin en sessiz yerinde anlıyorum..
Sen benden giderken sadece kendini götürmemişsin..
Benim içimdeki “beni” de alıp gitmişsin.
Ve ben hâlâ, seninle tamamlanan o eksik parçayı
yokluğunda arıyorum..