SON...

Bitti..

Gitmek bu kadar kolay olmamalı.
Sadece korkaklar gitmeyi seçer derdim hep. Oysa sen benim gözümde cesur, merhametli biriydin.

Aşkın gözü gerçekten körmüş..
Ben sana baktığımda içinin güzelliğini görüyorum sanıyordum. Meğerse gördüğüm şey sen değilmişsin; sana duyduğum sevginin güzelliğiymiş. Ben seni olduğun gibi değil, olmanı istediğim gibi görmüşüm.

Ve şimdi anlıyorum..
Sen hiçbirini hak etmedin.

Bitti..
Sana sunduğum sevginin de, beni sana bağlayan çaresizliğin de sonuna geldik.

Bu sefer ben gidiyorum..
Çünkü herkes sevdiği için mücadele edecek kadar cesur olamıyor. Oysa aşk savaş değil, sevgidir. Ve sevgi, tek kişinin omuzlarında taşınamayacak kadar ağırdır.

Uğruna harcadığım insanların vebali var üzerimde. "O öyle biri değil." diye savunduğum herkese karşı beni mahcup ettin.

Cehennemin kapısında bekleyeceğim seni.
Gerçi içeriden canın yanıp bir kez seslensen, yine gelir seninle birlikte yanarım..
İşte en büyük yenilgim de bu olurdu.

Belki seni bir sabah güneşiyle unutamayacağım.
Belki adını duymadan yaşayacağım ama seni düşünememeyi düşünemiyorum bile.

Sana kızmak istiyorum.
İsyan etmek istiyorum.
Ama yüzün aklıma gelince bütün öfkem boğazımda düğümleniyor, geriye sadece buruk bir tebessüm kalıyor.
Bana bu kadar zarar vereceğini bilseydim, göz ucuyla bile bakmazdım sana.

Ben gidiyorum..
Ama keşke seni düşündüğümde gözlerimi dolduran şey sevgi değil de kırgınlık olsaydı.
Keşke senden biraz daha az severek ayrılabilseydim.

Ben gidiyorum..
Ama birkaç damlan hâlâ yastığımda kalacak.
Ben gidiyorum..
Ama o gülüşü bana hiçbir şehir, hiçbir yol, hiçbir insan unutturamayacak.
Ve ben gidiyorum..
Sana, bir daha kimsenin altından kalkamayacağı kadar büyük bir sevgi bırakıyorum.

Belki bir gün birileri seni sevecek.
Belki sana güzel sözler söyleyecekler.
Belki yanında kalacaklar.
Ama hiçbiri seni benim sevdiğim gibi sevmeyecek.
Çünkü insanlar birini severken kendilerinden verirler.
Ben sana kendimden değil, ömrümden verdim.

Hoşça kal..
Belki bundan sonra hiç kimseye eskisi gibi güvenemeyeceğim.
Belki bir daha kimseyi böyle sevemeyeceğim.
Ama yine de bana bir zamanlar dünyanın en güzel duygularını yaşattığın için teşekkür ederim.

Ve şunu bil..
Bir gün adımı unutursun.
Sesimi unutursun.
Yüzümü unutursun.
Ama seni gerçekten seven birini kaybettiğin gerçeği, gecenin bir vakti ansızın gelip oturur kalbine. İşte o zaman beni değil..
Benden geriye kalan boşluğu özlersin.
Benden bu kadar.
Hoşça kal. 💔