Sokak lambası

Aşk..
Kiminin midesinde kelebekler uçurur, kimininse geçmek bilmeyen bir acıya dönüşür.

Ben o kelebekleri hissetmiştim aslında.
Yüzü o kadar huzur veriyordu ki.. Onu gördüğümde kelebek bile olabilirdim.

Kelebek..
Eskiden çok severdim.
Artık sevmiyorum.
Sırf onu hatırlattığı için en sevdiğim şarkıyı bile dinleyemiyorum.
Çünkü dinlersem ağlarım.

Mesela o gece gibi.
O gece..
Kimse görmesin diye gecenin bir vakti parka kaçıp ağladığımı unutamam.
En az içim kadar soğuk olan o kaldırımda ağlamak hiç kolay değildi.

Ama en zoru onun soğuk bakışlarıydı.
Bana her seferinde yabancı gibi baktığında.. işte o zaman üşüyordum.
Oysa ilk zamanlar, bakışları da gülüşü de içimi ısıtırdı.

Bana öyle bir acı bıraktı ki..
Unutmak için zihnimde verdiğim savaşı fark etmedi bile.
Onu çok özlediğimde, bazen gelecek gibi hissediyorum.
Ama gelmiyor.

O uzaklaştıkça ben de uzaklaştım kendimden.
Oysa ben eğlenmeyi, eğlendirmeyi seven bir kızdım.
Şimdi gülümsemek bile zor geliyor.

Neden..
Kahkahalarım çok mu rahatsız ediciydi de aldın onları benden?

Sadece bir gece..
Bir gece sessizce aldı her şeyi.
Ama içimde hiçbir şey sessiz olmadı.
Hep kıyamet koptu.

Ona kıyamadım belki ama..
İçimde çok kızdım.
Bağırdım, dağıttım..
Ama sonunda yine kendim dağıldım.
Toparlanamadım.

Beni sevmiyor olabilirdi..
Ama seviyormuş gibi yapması.. en çok o canımı yaktı.
Köşeme çekildim.
“Artık yokum."
"Rahatsız olacağın kahkaham yok.”
Demek istedim.
Ama sevinirse diye sustum.
Zaten içim yanıyordu daha da harlanmasın diye.
Sustum..

Sustukça kanadım.
O bilmez tabii.
İnsan, içini yakanın da yanmasını ister.
Ben istemedim.
Çünkü hayatında biri vardı..
Onunla mutlu olmasını istedim.
O bunu da bilmez.

Bana yaşattığı bir seneye karşılık, benden bir ömür aldı.
“Hayrını gör,” diyorum.
Bana bir kez fısıldasa..
Bir ömrü daha feda ederdim.
Ama bana bile kalmadı.

Artık bir aşkım da yok.
Aşk, bu saatten sonra benim için sadece acıdan ibaret.
Yine de susturmaya çalıştığım kalbim “gelsin” diyor.

Ama biliyorum..
Bu acının sonu karanlık.
Gelmesin.
Yanındaki kız yakışmış ona.

Ben de onun gibi soğuyorum artık.
Hayattan, insanlardan..
Ama en çok kendimden.
Onun o tanımaz bakışlarını aklım..
Kokusunu kalbim unuttuğu gün..
Ben de yok olacağım.

Artık ne aşka..
Ne ona..
Anlatacak bir sözüm de, gücüm de kalmadı.
Ben bu el oynamıyorum.. Siz devam edin.