BÖLÜM 7 – Güvenin Sonu

Murat ertesi sabah kahvaltı masasındaydı.
Son birkaç aydır ailesine karşı kurduğu yeni düzen artık kusursuz işlemeye başlamıştı.
Babasıyla konuşuyor.
Annesine yardım ediyor.
Ev işlerinden kaçmıyor.
Aile toplantılarında eskisi gibi sessiz kalmıyordu.
Dışarıdan bakıldığında Murat değişmişti.
Hatta bazı akrabaları onun artık eski halinden tamamen kurtulduğunu düşünüyordu.
Ama Murat bütün bunları tek bir amaç için yapıyordu.
Güven.
Babası ona ne kadar çok güvenirse, Murat'ın ihtiyaç duyduğu şeyleri elde etmesi o kadar kolaylaşacaktı.

───

Bir akşam babasının yanına oturdu.
— Baba?
— Efendim?
— Dükkânda çalışmamı biraz daha geliştirmek istiyorum.
Babası gazetesinden başını kaldırdı.
— Ne yapacaksın?
— Araştırma.
— Yine mi?
Murat gülümsedi.
— Evet.
Babası bir süre oğluna baktı.
— Murat, sana bir yer verdik. Çalışıyorsun. Ama son zamanlarda ne yaptığını pek anlayamıyorum.
Murat'ın yüzündeki ifade değişmedi.
— Bilimle ilgileniyorum.
— Hangi bilim?
Murat bir an durdu.
— Biyoloji. Mikroskobik canlılar, hücreler... Bunları daha iyi anlamak istiyorum.
Babası kaşlarını çattı.
— Bunlar pahalı işler değil mi?
— Bazı şeylere ihtiyacım var.
— Ne gibi?
Murat hemen cevap vermedi.
— Çalışma için bazı laboratuvar araçları.
Babası sessiz kaldı.
— Murat...
— Efendim?
— Sana güveniyorum ama her istediğini sorgulamadan almak zorunda değilim.
Murat başını eğdi.
— Haklısın.
Bu cevap babasını şaşırttı.
Murat devam etti:
— Sadece öğrenmek istiyorum. Hepsi bu.
Babası bir süre onu izledi.
— Biraz düşünelim.
Murat:
— Tamam.
dedi.
Odadan çıktı.
Kapıyı kapattığında yüzündeki sakin ifade kayboldu.
İlk kez babasının onu sorgulaması hoşuna gitmemişti.
Ama öfkesini göstermedi.
Çünkü artık sabırlı olmayı öğrenmişti.

───

O gece Ömer ve Yusuf yine bir araya geldi.
Ömer'in sesi alçaktı.
— Bir şey yapmamız gerekiyor.
Yusuf:
— Ne yapacağız?
— Murat'ın dükkânına gireceğiz.
Yusuf tereddüt etti.
— Ya yakalanırsak?
— O zaman ne yaptığını öğrenemeyiz.
Yusuf uzun süre sustu.
Sonunda:
— Bunu yapmamız doğru değil.
Ömer:
— Belki değil.
dedi.
— Ama Murat'ın yaptığı şeyin doğru olduğundan da emin değiliz.
İkisi de bunun bir sınırı aşmak olduğunu biliyordu.
Ama korkuları meraklarının önüne geçmeye başlamıştı.

───

Gece herkes uyuduktan sonra Yusuf ve Ömer, Murat'ın babasının yanına gittiler.
Ömer bir bahane uydurdu.
Dükkânda Murat'ın bazı eşyalarının zarar gördüğünü düşündüklerini, gündüz bakmak istediklerini söylediler.
Babası şüphelendi.
— Murat'a neden sormuyorsunuz?
Yusuf araya girdi.
— Sürpriz yapmak istemiştik.
Adam birkaç saniye düşündü.
Sonunda çekmeceden yedek anahtarı çıkardı.
— Ama dikkatli olun.
Anahtarı Ömer'e verdi.
— Murat'ın eşyalarına dokunmayın.
Ömer başını salladı.
— Tamam.
Yusuf anahtara baktı.
İçinde kötü bir his vardı.
Ama artık geri dönemiyorlardı.

───

Gece yarısına doğru dükkânın kapısı açıldı.
Ömer ışığı yaktı.
Yusuf birkaç adım attı.
İlk başta gördükleri şeyler normaldi.
Kitaplar.
Defterler.
Bilgisayar.
Sonra masanın üzerindeki dosyaları fark ettiler.
Yusuf bir dosyayı açtı.
İlk sayfalarda bilimsel notlar vardı.
Bazı kelimeler.
Bazı şemalar.
Bazı tarihler.
Sonra daha ileri sayfalara geçti.
Yüzündeki ifade değişti.
— Ömer...
Ömer yanına geldi.
— Ne?
Yusuf dosyayı ona uzattı.
Ömer okumaya başladı.
Birkaç saniye sonra yüzündeki bütün renk çekildi.
— Bu...
Cümlesini tamamlayamadı.
Yusuf başka bir defteri açtı.
Orada Murat'ın düşünceleri vardı.
İnsanlık.
Kontrol.
Değişim.
Son.
Ve tekrar tekrar aynı fikir:
PROJE.
Yusuf'un elleri titremeye başladı.
— Biz neye bakıyoruz?
Ömer cevap vermedi.
Dükkânın ortasında ikisi de sessizce durdu.
Artık bunun sıradan bir araştırma olmadığını biliyorlardı.
Murat gerçekten bir şey planlıyordu.
Ve planının ne kadar ileri gittiğini henüz bilmiyorlardı.
Yusuf defteri kapattı.
— Çıkalım.
Ömer:
— Evet.
dedi.
İkisi de mümkün olduğunca hiçbir şeye dokunmadan dükkândan ayrıldı.
Kapıyı tekrar kilitlediler.
Anahtarı yerine koydular.
Ama gördükleri şeyleri artık zihinlerinden silemeyeceklerdi.

───

Sabah Murat dükkâna geldi.
Kapının kilidini açtı.
İçeri girdi.
İlk birkaç saniye hiçbir şey fark etmedi.
Sonra durdu.
Bir şey farklıydı.
Masadaki defterinin yeri değişmişti.
Sandalyenin açısı farklıydı.
Çekmecesi tam kapanmamıştı.
Murat olduğu yerde kaldı.
Etrafına baktı.
Sonra çok sakin bir şekilde kapıyı kapattı.
Birilerinin buraya girdiğini anlamıştı.
Ve bunun rastgele biri olmadığını da.
Çünkü kimsenin bilmediği bir yerdi burası.
Murat eve döndü.
Babası mutfaktaydı.
— Baba.
— Ne oldu?
Murat sakin görünmeye çalıştı.
— Dükkâna biri girmiş.
Babası şaşırdı.
— Ne?
— Bazı şeylerin yeri değişmiş.
Babası birkaç saniye düşündü.
Sonra:
— Dün gece Ömer'le Yusuf uğramıştı.
Murat'ın yüzü dondu.
— Ne için?
— Bana bir şeylerin bozulduğunu düşündüklerini söylediler.
Murat hiçbir şey söylemedi.
Babası devam etti:
— Yedek anahtarı verdim.
Murat başını salladı.
— Anladım.
Odadan çıktı.
Kapıyı kapattı.

───

Murat odasında tek başına kaldı.
Yatağın kenarına oturdu.
Önce Ömer'i düşündü.
Sonra Yusuf'u.
Yusuf.
Çocukluğundan beri ona diğerlerinden farklı davranmayan tek kişi.
Ömer.
Bazen onu dışlayan ama yine de çocukluğunun büyük bölümünü paylaştığı kuzeni.
İkisi de artık onun gözünde farklıydı.
Çünkü onun en gizli yerine girmişlerdi.
Murat'ın yüzünde öfke belirmedi.
Aksine...
Yüzü sakinleşti.
Defterini açtı.
Yeni bir sayfa çevirdi.
İki isim yazdı:
Ömer.
Yusuf.
Bir süre isimlere baktı.
Eskiden bu isimlerin yanında "aile", "arkadaş", "güven" gibi kelimeler olurdu.
Murat bunların hiçbirini yazmadı.
Sadece tek bir cümle ekledi:
"Artık beni durdurmaya çalışacaklar."
Kalemini bıraktı.
İlk defa Yusuf'a bakarken içinde sıcaklık hissetmedi.
İlk defa Ömer'i düşündüğünde çocuklukları aklına gelmedi.
Onlar artık Murat'ın zihninde başka bir kategoriye girmişti.
Engel.
Murat ayağa kalktı.
Aynaya baktı.
Kendi yansımasına uzun süre baktı.
Sonra çok sessiz bir şekilde:
— Keşke bunu yapmasaydınız.
dedi.
Ve odadan çıktı.
O gün Murat'ın hayatında başka bir bağ daha koptu.
Artık yalnızca insanlığa karşı değildi.
Kendisini değiştirmeye çalışan herkese karşıydı.
Ve Ömer ile Yusuf, farkında olmadan Murat'ın karanlık tarafına giden yolda en büyük kırılmalardan birini yaratmışlardı.