BÖLÜM 5 – Kötülük yükseliyor

Murat'ın değişimini ilk fark eden kişi Yusuf değildi.
Ömer'di.
Bir akşam ailecek oturdukları kalabalık sofrada herkes konuşuyordu.
Bir amcası eski bir anısını anlatıyor, kuzenlerden bazıları gülüyor, çocuklar diğer odada koşuşturuyordu.
Murat ise masanın ucunda sessizce oturuyordu.
Önünde yemek vardı.
Ama yemiyordu.
Sadece insanları izliyordu.
Ömer bunu fark etti.
Bir süre Murat'a baktı.
Sonra yanındaki Yusuf'a eğildi.
— Sence Murat'ta bir gariplik yok mu?
Yusuf gözlerini Murat'a çevirdi.
— Uzun zamandır var.
Ömer kaşlarını çattı.
— Hayır. Bu başka.
— Ne gibi?
Ömer cevap vermedi.
Murat o sırada başını kaldırdı.
İkisine baktı.
— Ne konuşuyorsunuz?
Ömer hemen:
— Hiç.
dedi.
Murat birkaç saniye ikisini de inceledi.
Sonra tekrar önüne döndü.
Ömer'in içinden bir ürperti geçti.
Çünkü Murat'ın bakışında eskiden olmayan bir şey vardı.
Sanki karşısındaki insanın ne söylediğinden çok, neden söylediğini anlamaya çalışıyordu.

───

Birkaç gün sonra Ömer, Murat'ın evine gitti.
Kapıyı Murat açtı.
— Gel.
Ömer içeri girdi.
Murat'ın odasına baktığında durdu.
Eskiden kitaplarla dolu olan oda artık neredeyse tamamen değişmişti.
Kitapların yanında onlarca defter vardı.
Duvarlarda notlar.
Masada çizimler.
Bazı sayfalarda tek kelimeler.
İnsan.
Toplum.
Korku.
Güç.
Son.
Ömer son kelimede durdu.
— Bunlar ne?
Murat arkasını döndü.
— Araştırma.
— Ne araştırması?
— İnsanlık.
Ömer gülemedi.
— Murat, ciddi soruyorum.
Murat sakin bir şekilde:
— Ben de ciddiyim.
Ömer birkaç saniye sustu.
— Sen eskiden böyle değildin.
Murat:
— Eskiden hiçbir şey bilmiyordum.
Ömer'in yüzündeki ifade değişti.
— Her şeyi bilmek zorunda değilsin.
Murat ona baktı.
— İnsanlar bunu hep söylüyor.
— Çünkü bazen bilmemek daha iyidir.
Murat hafifçe gülümsedi.
— Hayır Ömer. Bilmemek sadece daha rahat.
Ömer cevap vermedi.
O an ilk kez Murat'tan gerçekten korktu.

───

Yusuf da değişimi fark ediyordu.
Bir gün Murat'la yalnız kaldığında:
— Son zamanlarda insanlardan çok bahsediyorsun.
dedi.
Murat:
— Çünkü insanları anlamaya çalışıyorum.
— Hayır.
Murat ona baktı.
— Ne demek "hayır"?
Yusuf gözlerini kaçırmadan konuştu.
— Artık anlamaya çalışmıyorsun.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Ne yapıyorum?
Yusuf'un cevabı gecikmedi.
— Onları yargılıyorsun.
Murat'ın yüzündeki ifade sertleşti.
— Belki de bazı şeyleri yargılamak gerekiyor.
— Kim karar verecek?
Murat cevap vermedi.
Yusuf yaklaşarak:
— Murat, kendine dikkat et.
dedi.
Murat:
— Neden?
— Çünkü eskiden insanların seni anlamamasından şikâyet ederdin.
Yusuf'un sesi yumuşadı.
— Şimdi sen onları anlamaya çalışırken onlardan nefret etmeye başladın.
Murat sustu.
Yusuf'un söylediği şey canını acıtmıştı.
Çünkü doğru olabileceğini düşünmüştü.

───

Aile de zamanla fark etmeye başladı.
Murat artık eskisi gibi tartışmıyordu.
Ama bu, sakinleştiği anlamına gelmiyordu.
Bazen sofrada biri bir şey söylediğinde Murat yalnızca bakıyordu.
Bir akrabası:
— Ne oldu sana? Eskiden hiç konuşmazdın, şimdi bakışların bile değişti.
dediğinde Murat:
— İnsan değişir.
cevabını veriyordu.
Babası bir akşam odasına girdi.
Masadaki defterleri gördü.
— Bunlar ne?
Murat:
— Notlarım.
— Ne hakkında?
— İnsanlar hakkında.
Babası kaşlarını çattı.
— İnsanları bırak artık.
Murat başını kaldırdı.
— Bırakamam.
— Neden?
Murat birkaç saniye sustu.
Sonra:
— Çünkü onlar beni bırakmadı.
Babası bu cevabın ne anlama geldiğini anlayamadı.
Ama Murat'ın sesindeki soğukluk onu rahatsız etti.

───

O gece herkes uyuduktan sonra Murat masasının başına geçti.
Önündeki defter boştu.
Uzun süre hiçbir şey yazmadı.
Sonra sayfanın ortasına tek bir başlık koydu:
PROJE
Murat kelimeye baktı.
Bu yalnızca bir kelimeydi.
Henüz bir plan değildi.
Henüz nasıl yapılacağını bilmiyordu.
Ama ne yapmak istediğine dair düşünce zihninde ilk kez bu kadar netleşmişti.
İnsanların sonunu getirecek bir şey.
Bütün dünyayı değiştirecek bir şey.
Ve Murat bunun korkunç olduğunu biliyordu.
Yine de sayfayı kapatmadı.
Altına tek bir cümle yazdı:
"Bir gün herkes nedenini anlayacak."
Kalemini bıraktı.
Tam o sırada kapının önünden bir ses geldi.
Murat başını kaldırdı.
Ömer kapının eşiğinde duruyordu.
Bir süredir orada olduğu belliydi.
İkisi birbirine baktı.
Ömer'in gözleri masadaki deftere kaydı.
— Murat...
Murat defteri yavaşça kapattı.
— Ne oldu?
Ömer cevap veremedi.
Çünkü ilk kez kuzenine bakarken karşısındaki kişinin hâlâ tanıdığı Murat olduğundan emin olamıyordu.
Bir süre sonra:
— Sen ne yapıyorsun?
diye sordu.
Murat'ın cevabı çok sakindi.
— Sadece düşünüyorum.
Ömer başını salladı.
— Hayır.
Murat sustu.
Ömer geri çekildi.
— Sen artık sadece düşünmüyorsun.
Kapıyı kapatıp gitti.
Murat yalnız kaldı.
Masasına döndü.
Defterini tekrar açtı.
Sayfanın ortasındaki PROJE kelimesine baktı.
Sonra ilk kez altına küçük bir not ekledi:
"Başlamak için önce yeterince öğrenmeliyim."
Murat kitabını açtı.
Gece yeniden sessizliğe gömüldü.
Ama bu kez odadaki sessizlik eskisi gibi değildi.
Çünkü Murat'ın zihninde artık yalnızca sorular yoktu.
Bir amaç vardı.