23. Bölüm

Deniz ve Lena’ya bir şey borçluydum.
Açıklama değil.
Teşekkür değil.
Normal bir an.
Öldüğü sanılan birinin, hayattayken yapabileceği küçük bir mucize.
Sabah erkenden kalktım. Annem mutfakta çay koyuyordu. Bana baktı, gülümsedi. O gülümseme hâlâ temkinliydi ama gerçekti.
— Bugün misafirlerim var, dedim.
— Biliyorum, dedi.
— Sevdiğin kekten yaptım.
Bu cümle bile başlı başına bir hediyeydi.
Deniz’e “akşam gel” diye mesaj attım. Lena’ya da aynısını. Hiçbirine nedenini söylemedim.
Deniz hemen cevap verdi:
“Yine bir şeylerin peşindesin.”
Haklıydı.
Akşamüstü odama çekildim. Dolaptan en sade elbisemi çıkardım. Göze batmayan ama bana ait olan. Aynaya baktım.
Bu kez kaçak gibi değil,
ev sahibi gibiydim.
Kapı çaldı.
Annem kapıyı açtı.
Ben salonda bekledim.
Önce Deniz’in sesi geldi.
— Elif Teyze, gerçekten burada mı?
Sonra Lena’nın fısıltısı:
— Ya yine geçici bir şeyse…
Kalbim sıkıştı.
Kapıdan içeri girdiklerinde karşılarında beni buldular.
Bir an durdular.
Zaman dondu.
— Sürpriz, dedim.
Deniz’in elindeki poşet yere düştü.
— Saçmalama, dedi.
— Bu… bu gerçek değil.
Lena bir adım attı. Sonra bir tane daha.
Elini yüzüme koydu.
— Sıcaksın, dedi.
— Hayal olamazsın.
Deniz yanıma koştu.
— Bizi bir daha böyle korkutursan, dedi,
— seni kendim kaçırırım.
Güldük.
Ağladık.
Birbirimize karıştık.
O an fark ettim:
Ben geri dönmemiştim sadece.
Beni bekleyen bir yer hâlâ vardı.
O akşam salonda yere oturduk. Kek yedik. Çay içtik. Deniz saçma teoriler anlattı. Lena arada susup bana baktı.
— Ne? dedim.
— Kaybolmamışsın, dedi.
— Sadece… çok uzaklaşmışsın.
Başımı salladım.
— Evet, dedim.
— Ama geri döndüm.
Deniz ciddileşti.
— Şimdi ne olacak?
Bu soru korkutmuyordu artık.
— Önce yaşayacağım, dedim.
— Sonra anlatacağım.
— Sonra da… devam edeceğim.
— Hasan? dedi Deniz, gözlerimi kaçırmamı fark ederek.
— Geçmiş, dedim.
Ama içimde bir titreşim oldu.
Lena elimi sıktı.
— Yalnız değilsin, dedi.
İşte bu cümle…
Beni gerçekten eve getiren şeydi.
O gece onları kapıya kadar geçirdim.
Giderken Deniz döndü.
— Bu hikâyeyi yaz, dedi.
— Ama bu kez ölerek değil.
Kapıyı kapattım.
Ve ilk kez,
hikâyenin kontrolü
tamamen bendeydi.