18. Bölüm

Hasan’a alıştıkça, içimdeki alarm susmuyordu.
Sadece daha kısık çalıyordu.

Bir akşam yağmur başladı. Pencereye vuran sesler evi doldurdu. Hasan yanıma geldi. Aramızda hâlâ bir boşluk vardı; ama artık o boşluk kaçış için değil, denge içindi.

— Yağmur seni sakinleştiriyor mu? diye sordu.

— Eskiden, dedim.
— Şimdi düşünmeme neden oluyor.

— Ne düşünüyorsun?

— Yanlış zamanda doğru hissetmenin bedelini.

Bu cevabı beklemiyordu. Gülümsedi ama gülümsemesi yarım kaldı.

— Bana kızgın mısın? dedi.

— Hayır, dedim.
— Kendime.

Sessizlik oldu. O sessizlikte kalbimin hızını duydum. Onun nefesini de.

— Ben kötü biri miyim? diye sordu aniden.

Bu soru bir tuzaktı.
Ama aynı zamanda bir yardım çığlığıydı.

— İyi ya da kötü diye ayırmıyorum artık, dedim.
— Yaptıkların var. Sonuçları var.

Başını eğdi.
— Seni kaybetmekten korkuyorum.

— Ben de kendimi kaybetmekten, dedim.

Bu cümle aramızda bir çizgi çizdi. Yakınlığın sınırını. O çizgiyi geçmedi. Ben de.

O gece uyuyamadım.
Çünkü hissettiğim şey sevgiye benziyordu.
Ama sevgi, korkuyla aynı odada duramazdı.

Sabah olduğunda karar vermem gerektiğini anladım.
İçimde iki ses vardı.

Biri diyordu ki:
O da yaralı. Onu anlıyorsun. Bu, her şeyi değiştirebilir.

Diğeri daha sessizdi ama daha netti:
Anlamak, kalmak zorunda olmak değildir.

Hasan mutfakta kahve yapıyordu. Bana baktı.
— Bugün dışarı çıkalım mı? dedi.
— Sadece kısa bir yürüyüş.

Bu teklif eskiden bir lütuf gibiydi.
Şimdi bir sınavdı.

— Olur, dedim.
— Ama bir şartla.

Kaşları kalktı.
— Ne şartı?

— Bana soru sormayacaksın, dedim.
— Ben de sana söz vermeyeceğim.

Bir an düşündü.
Sonra başını salladı.

— Tamam, dedi.

Bu “tamam”, kontrolün biraz daha gevşediği andı.
Ve gevşeyen kontrol, gerçekleri yüzeye çıkarır.

Kapıdan çıkarken bana baktı.
— Yanımda kalıyorsun, değil mi?

Cevap vermedim.
Sadece yürümeye başladım.

Yanımda yürüdü.

İlk kez aynı yöne bakıyorduk.
Ama aynı yere gittiğimizden emin değildim.

Ve içimdeki iki ses hâlâ konuşuyordu.

Biri Hasan’ı işaret ediyordu.
Diğeri ise kapıyı.

Hangisini seçeceğimi henüz bilmiyordum.
Ama şunu biliyordum:

Bu hikâye artık sadece kaçmakla ilgili değildi.
Kim olarak çıkacağım ile ilgiliydi.